portret

portret geert 30-10-2008

speed-low-speed

Boomsesteenweg/ Pietrasanta in Toscane/ Noordwijk Brussel... good luck!

precolumbiaans drankprobleem

Gisteren was ik in de KLINA, een reusachtig en recent gebouwd ziekenhuis ten noorden van Antwerpen, en zag het laatste beeld voor men er sterft: vaalblauwe en beige formica, bruine aluminium ramen te hoog om vanuit het bed de omgeving te zien, plastieken vensterbanken, een troosteloos tv-toestel tegen het plafond en het zicht op een smerig keiendak waarop een grote technische ruimte afgeslagen met geprofileerde staalplaten, 'opgefleurd' met verschillende kleuren. Zolang een overheid niet inziet dat een louter economische benadering van menselijke ingrepen vreselijk arm is en schoonheid van levensbelang, begrijp ik het bericht vandaag in de krant dat spectaculair meer jongeren naar de fles grijpen. Het opkopen van een lading precolumbiaanse voorwerpen verandert daar niets aan...

humainitaire hulp

Humain, vier dagen vlucht uit de stressstad, de herfst op zijn best in, zonnig, zacht, goud geel rood en groen, 6 fijne vrienden in een zwarthouten chalet met zicht op de vallei, wandeltochten via bemoste kruisbeelden aan de Abbaye Saint-Remy naar Rochefort voor de heerlijke trappist six, huit ou dix, prachtig Mirwart met zijn forelkwekerij, Middeleeuws kasteel en 124 inwoners, samen aankopen doen onder discussie over produktkeuzes, samen koken, drinken en ontspannen met een goed boek, de krant, ontbijt met Ardeens brood en spek, vuur met veel rook stoken onder nachtelijke discussies, Catpower en het visualiseren van een nieuw komisch programma voor tv, genieten kan nog altijd op amper 2 uur van huis, in de mooiste streek van dit land, na drie dagen zijn we terug mens en geaard, kalm en bedaard, en is onze vriendschap sterker. Ik ga nu de open haard aansteken en een rochefort drinken!

E dura la vita!

maandag, bureauwerk met de kater van de avond ervoor, heerlijk eerlijk eten bij Jan en Olivier, roze hemd van Wim Neels met iets teveel goede wijn en bubbels voordien, rustig en zonnig herfstweer buiten, gestopt om 17 uur, de fiets op naar het terras van de Revista op 't Zuid, waar Geert, Paul, Luis en Lieve present waren om te aperitieven, genietend van elkaar, de sfeer, de cava en Vedett, en het maken van plannen om een bosdag te houden voor brandhout voor onze houtkachel, het ontwerpen van keuken en badkamer van Paul en Seb en het organiseren van een architectuurtocht door het Brusselse langs modernistische bouwwerken van Belgische architecten, dus geen avondwerk meer, thuis gezond koken, avocado gevuld met linzen en zonnebloempitten, en pasta met lapbonen, ansjovis, gerookte heilbot, look, pompoenpitten en versgeraspte parmezaan, en dat op een maandag...

E dura la vita!

en waar de tijd bleef stille staan...

Vandaag nog eens een tocht door de Kempen gemaakt, Herselt, Aarschot, Zichem, Averbode, Veerle, Geel... hallucinante beelden van verkavelingen, lange doodrij-banen zonder bomen, Aldi's, megastores, mislukte stedenbouw, tuincentra met plastieken bloemen, frituren, verknoeide dorpscentra, stopten in Scherpenheuvel, troostten onszelve met een wafel met slagroom, babelutten, nouga, een jatteken Romboutskoffie en witte, gele en roze lievevrouwkes, namen de volgende foto's aldaar en baden tot Maria, dat de tijd terug moge vooruit gane, amen.

landschap

landschap 9-10-2008 - olieverf

video -technostrade-

niet simpel om met het éénvoudige video-programma van Apple deze korte video ineen te steken, maar bekijk het maar als een ontwerp voor iets dat nog kan komen...

landschap

landschap 2-10-2008 - olieverf

Vanwege het gebrek aan mensen die model willen staan voor een portret, een nieuwe richting ingeslagen, ik weet nog zelf niet wat ik er van moet denken, misschien de volgende weken verder proberen... 

tijd slijt

ExtraCityNoord

Zaterdag, zon, wandelroute door Antwerpen-Noord, langs het designcentrum De Winkelhaak in de Dambruggestraat, een straat met veel potentieel naar de toekomst toe, en die uitkomt in het nieuwe park Noord, een immens geslaagd Antwerps project dat leeft en zeer hedendaags is 

zonder toegevingen, om te combineren met een bezoek aan ExtraCity, een museum van hedendaagse kunst, met momenteel een indringende installatie met beelden en versterkte conversaties op lange afstand in het niemandsland tussen Syrië en Israël van Smadar Dreyfus, een Israëlische kunstenares, gebiologeerd door de menselijke stem, die doordringt tot in alle vezels van je lijf, onderweg een 'open atelier' ontdekt, waar je je opeens bevindt in de artistieke cocon van een onbekend kunstenaar, om te eindigen met een glas Cava op het terras van Bistro Tati.

www.extracity.org

nieuwsflush

Het amazonewoud verdwijnt tegen 2030 mede door de vleesindustrie, Sarah Palin is ervan overtuigd dat de aarde 6000 jaar oud is en mensen samen met dinosauriërs leefden (en dat zou dan beslissingen moeten nemen op wereldniveau...), minister-president Kris Peeters zit op een electrisch paard in Japan, op't Kiel woedt een gewelddadige familievete tussen twee alochtone gezinnen, Marc Moulin stierf aan kanker en Oostenrijk zei neen...

we kunnen er weeral tegen voor vandaag.

heden dans!

Net thuis gekomen van mijn eerste les, 2e jaar hedendaagse dans bij Elsa Bosma, en dat deed enorm deugd. Ik had er een beetje schrik van, maar door het ondertussen verderzetten van yogalessen door onze uitstekende leraar Jan, zat de rek er nog in. Door het optreden eind vorig jaar voel ik dat de gêne weg is, en er meer plaats is voor plezier, plezier in het bewegen, het zweten, het expressief ontdekken van je eigen lichaam. 

die khan dansen

Vrijdagavond, met de fiets naar De Singel, niet alleen om nog steeds te genieten van een tijdloos, adembenemend gebouw, maar voor Akram Khan Company & Nationaal Ballet van China, met 'Bahok' , Bengaals voor 'drager'. Op indrukwekkende muziek van Nitin Sawhney, danst dit gezelschap met een nooit geziene energie, waarbij de tranen me bij momenten in de ogen schoten. Het thema van vervreemding tussen mensen, immigratie en communicatie werd soms te vanzelfsprekend en te evident uitgebeeld, spijtig genoeg door tussentijdse conversaties en toneel, maar eens deze jonge dansers erin vlogen, gaf dit aanstekelijk vuurwerk: het anderhalf uur vloog voorbij en gaf een immense energie-injectie. Let bijvoorbeeld in de trailer op het laatste stuk dans, waarbij armen zwaaien zoals U ze nog nooit zag zwaaien, heerlijk hoe jong, flexibel en positief energetisch een mens kan zijn.

http://www.akramkhancompany.net/

http://www.nitinsawhney.com/

bacon for breakfast?

http://www.tate.org.uk/britain/exhibitions/francisbacon/roomguide/7.shtm

De eerste keer dat je Bacon ziet, is een schok: rauwe portretten waarbij het lichaam als vlees worden beschouwd, onderhevig aan gewelddadige en onderdrukte frustratie, de zoektocht naar het weergeven van verlies, onmacht, horror, geinspireerd door oa de gruweldaden van de tweede wereldoorlog, de natuurlijke weergave bewerkt hij totdat het innerlijke boven komt en ons in al zijn donkerheid naar de keel grijpt. Maar toch zeer schoon...

De website geeft een knap overzicht van zijn werk, U weze gewaarschuwd :-)

hot harley babes

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik mijn werk opzeg, zonder al een duidelijk beeld te hebben van de toekomst. Dit had ik eerder nooit aangedurfd, 17 jaar werkte ik met architect Jan Veelaert, tot ik besefte dat, mede onder de invloed van een mid-life-crisis vermoed ik, er geen uitdaging meer was, dat werk een routine kan worden, waarin je goed bent, maar die niets nieuws meer te bieden heeft. Architectuur is trouwens ook niet de meest vanzelfsprekende job, vraag maar eens aan architecten in uw omgeving, steeds meer veeleisender, administratiever, juridischer, en minder vakmensen onder de aannemers. Dus was de overstap naar de B-architecten 3 jaar geleden een nieuwe uitdaging, bureaucoördinatie, werven realiseren, technische kennis delen met de jonge afgestudeerden (jaja ik was de er de oudste van de 24...) om dan nu de schreeuw naar het creatieve terug te horen roepen in al de botten en kanalen van mijn lijf.

Nu breekt er dus een periode aan van bezinning, terug enthousiast worden, een nieuwe wending te geven aan het leven, wat een moeilijke oefening wordt na 20 jaar architectenbureau gecombineerd met eigen werken. Zal ik nu eindelijk eens het Louvre bezoeken, Bacon in de Tate, meer schilderen, architectuur naar mijn manier en gevoel opfrissen, zullen er ideeën opborrelen? 

Stap voor stap, laat ons daar mee beginnen, de eerste stap is in ieder geval reeds gezet.

verbouwing woning Berchem

Zoals bij vele oude huizen, drong ook hier de noodzaak zich op om de achterbouw, bestaande uit een aaneenschakeling van kleine ruimtes en bergingen, zonder contact met de tuin, te verbouwen en er een verlengstuk van de leefruimte van te maken, met meer licht en contact met de tuin. Ik trok de inkom visueel door, zodat reeds bij het binnenkomen er een doorzicht is tot achter in de tuin. De nieuwe leefruimte werd een plaats waar gekookt wordt, gegeten, gestudeerd, gecomputerd, gefaxt, getelefoneerd, genoten van de tuin, met veel licht en hoog plafond. De baksteen van de achtergevel werd verzacht door het gebruik van Cederhout, dat op termijn grijs verkleurt. Boven de uitbouw werd een terras aangelegd dat aansluit bij de slaapkamer, voor maximum contact met de buitenlucht...

architect: Geert Verbruggen

uitbreiding woning met bureauvolume

Ondertussen is deze verbouwing al beëindigd en werd de buitenzijde wit geschilderd. Ik zou nieuwe foto's moeten gaan nemen van het eindresultaat, ik weet het... De bouwheer vroeg een uitbreiding van een klassieke woning met een kantoorruimte. Ik plaatste naast het bestaande huis een witte doos, (eerst voorzien in te schilderen plaatmateriaal om een groter contrast met de woning te creëren maar dit mocht niet van de dienst stedenbouw) met laag raam naar de perceelsgrens toe, meestal een verloren ruimte, nu een soort van 'binnentuin' vormend, waarvoor het werkblad werd geplaatst. De plankenvloer binnen loopt door naar buiten in een terras voor -en achteraan. Simpel, licht, ruim, wit, ademruimte, doorzicht...

architect: Geert Verbruggen