dans

Mijn god. 50 voorbij. En dan al die vragen. Dit weekend danste ik met De Genoten in de Grand Studio te Brussel. Na drie maanden twijfelen, in vraag stellen van alles, maar dan ook alles in mijn leven. 11 mannen, een grote zaal, en de discussie onderling over engagement. De herfst leent zich hiertoe. En dan plots deze zondagmorgen, Verklärte Nacht van Schönberg en één enkel dansthema. Ik bevind me onder water, één deel van mijn lichaam hecht zich vast aan de grond, de rest beweegt volgens de stroming, de ogen gesloten. Ik sta aan de rand van de vloer en zie al die mannen traag stromen. Ik stroom even later mee, laat even alles los en voel het leven in mijn ganse lijf, zonder grenzen of beperkingen. Ik ken de muziek niet, weet niet wat ik moet doen, laat elke behoefte om te begrijpen voor wat ze is. Economisch gezien: 0. Maar wat een gevoel van vrijheid manifesteert zich in deze achterbuurt, l'arrière de nos villes. Het grijpt me aan. Dit is waar het om gaat. Ontroering, gelijkheid in ongelijkheidheid en tijdloosheid. En mannen die zich durven laten gaan in alle lichamelijkheid en emoties. Redelijk uniek en bevrijdend in deze tijden van beperking en extreme controle.

danst

workshop Thomas Hauert - La Raffinerie - Charleroi Danses - Brussel - 9-13/12/2013

foto's: Thibault Gregoire 

danse/dans

Onvoorstelbaar wat dans een mens kan aandoen. Vandaag alweer gedanst met vijf professionele jonge dansers met die verrekt ingebouwde gêne en minderwaardigheidsgevoel. En dan is er die fantastische leraar Hayo David die ruimte laat voor elke niveau door de nadruk te leggen op het feit dat niets moet, niets verwacht wordt en alles kan, gewoon genieten van het moment, en of je armen correct zwaaien of niet maakt niet uit. Het gaat er om of je de juiste intentie hebt, de wil om te bewegen en richting te geven aan het lichaam. Vandaag danste er een andere man bij, jong en duidelijk geschoold,  wat onmiddellijk een kracht bracht in de manier van bewegen, de brutale en luide, niet geritmeerde muziek ondersteunde de vrijheid in interval, beslissing en energie. Ik besefte plots waarom ik vier jaar geleden wou dansen, net om dit moment mee te maken, als een kruipend dier op de vloer, rechtop verkrampt en loslatend, gracieus en dan weer verbeten, in volle kwaadheid mijn armen inrollend in mijn schoot om dan achteruit weg te springen, draaiend, vluchtend van de grond om deze even later weer te kuisen met mijn heiligbeen. Het lichaam en de geest kunnen een mooi verbond sluiten. 

'Danse /dans' - pen on paper - nu van de Yoeri

I keep on dancing, yeah!

Rehearsel with De Genoten - Brussels

et on continue

Ik mis Lu Marivoet, mijn lerares hedendaagse dans, die me 6 jaar geleden inwijdde in de geheimen van lichaam en geest. Mijn mentor Tuur Bogaerts zei me 25 jaar geleden, dat ik niet thuishoorde in deze wereld, wat vreemd is om op die leeftijd te moeten horen. En met het zelf ouder worden voel ik dat hij gelijk zou kunnen hebben. De dans en het schilderen zijn een methode om een eigen weg te vinden en de afkeer tegen opgelegde oppervlakkigheid en valse waarden groeit. Lu vertrok voor vier maanden naar de Indianen in Amerika, ze zoekt verder, ondervond dat de natuur haar rust en evenwicht biedt, dit in tegenstelling tot mensen waarmee harmonieus samenleven helemaal niet de vanzelfsprekendheid inhoudt die ons wordt voorgehouden. Hier danst ze op het dak van parking 58 te Brussel, enerzijds volledig verbonden met de wereld en de plaats, als een ikoon anderzijds, totaal op zichzelf. Verbonden maar tegelijk ver weg van consumptie, snelheid, aanvaarde omgangsnormen en beleefdheidsgesprekken. Ik hoop dat ze volhoudt, dan doe ik hetzelfde en dansen we ooit terug samen zonder de noodzaak van woorden.

De Genoten

Vrijdagavond ben ik doodop van het kuisen, gasten ontvangen, de vermoeidheid na de pijn door de verzorging van een open wonde op mijn rug, na enkele dagen weg in de bossen, alleen en verlaten, contemplatief ver weg van de maatschappij en zijn vanzelfsprekendheden die me in toenemende mate beginnen te irriteren. De dag erop word ik verwacht in Gent om te dansen met De Genoten op de Korenlei, onder de waarachtig sublieme, nieuwe stadshal en voor Sint-Baafs waar het Lam Gods even niet meer hangt, ik twijfel. Wat zou het heerlijk zijn om me even terug te trekken in een hoek van mijn atelier. Ik ga toch en dans, geef mezelf oneindig, zelfs onder gietende regen, geniet van de intense vreugde terwijl ik vol verlangen en langzaam mijn handen naar de top van de torens reik met mijn ogen toe. Zondag dansen we in De Warande en ik zie hoe een jonge moeder met kinderwagen zenuwachtig giechelt bij haar confrontatie met twee, gevoelig dansende mannen, ingetogen en intens, we creëren onze eigen wereld, onvoorspelbaar, genietend van het moment, de uitzonderlijke kans om even niet meer mee te draaien met beperkende, veronderstelde patronen. Het brengt me financiëel niets op maar de blik in sommige mensen hun ogen is onbetaalbaar, het stiekeme geheim dat wordt gedeeld, het zwakke reiken naar die parallelle wereld die bestaat maar waarvan de meesten het bestaan negeren. En het doet me enorm veel deugd om te horen dat 'moderne' moeders niet begrijpen wat we doen, mannen zijn nu éénmaal eerder klaar voor chaos en losse schroeven.

Ath

 

optreden Ath 9/5 - De Genoten

Dans!

Gisteren zag ik het echt niet meer zitten, maar vandaag stond ik na twaalf uur te hebben geslapen redelijk fris op en besliste om er in te vliegen en 'De Genoten' te vervoegen op het festival voor straat- en circuskunsten te Eke, op voorwaarde dat ik er alleen naar toe reed, Portishead op mijn CD-speler, net iets te luid, de windmolens langs de snelweg in Zwijndrecht die me steeds opnieuw gelukkig maken. Down en eerder depri bereikte ik het dorp onder de kerktoren, trok mijn kostuum aan en ging ervoor, danste de ziel uit mijn lijf, de groep had dezelfde intentie, maakte dat mensen lachten of vreemd keken, zich afvroegen wat nu eigenlijk onze bedoeling was. Of blij waren dat er nog eens iets ongewoons gebeurt in de straat. Alles hangt af van het moment, de mensen, het landschap of de stad, de stemming van de dansers, het seizoen, de intensiteit van de zon en de vormen van de wolken. Nu ben ik uitgeput, ik gaf alles, en dat is een fantastisch gevoel, ik heb alweer gedanst, had nooit durven vermoeden dat ik dit ooit zou doen in mijn leven. Wat is het dan toch even heerlijk om te beseffen dat het verlaten der platgetreden paden, nieuwe onbekende wegen opent.

alors on danse

M-idzomer

 Optreden met De Genoten tijdens M-idzomer in museum M te Leuven, 1- 4 augustus

midzomer

Als een verloren ziel voel ik me de laatste tijd en dans kan redding brengen ondervind ik intens en vol emotie, traag bewegend met ogen gesloten tussen de middeleeuwse heiligenbeelden en hoog opgehangen Christussen of in de felle zon op de patio's van het museum M te Leuven, samen met 'Het Genootschap'. 

dansen

Ik dans en weet niet waarom, althans ik kan het niet uitleggen waarom ik er mee begon, ik plande deze intensieve dansweek om uit te zoeken wat me leidt. Drie dagen improvisatietechnieken met Mat Voorter in La Raffinerie in Brussel, een dag optreden met ons dansgezelschap De Genoten in Ath, en een volledig weekend Axis Syllabus met Baris Mihci in studio Hybrid. 

Waechter - A.R.Penck

Het voelt aan als een avontuur, een onderzoek naar mijn grenzen, tekortkomingen, slechte gewoonten, drijfveren, diepe gevoelens of identiteit, mijn lichaam doet pijn, mijn heup diep in mijn liesstreek steekt, mijn nek stijf door mijn aangeboren verkramping door het feit dat ik met te veel moeite mijn best wil doen terwijl dat nou net niet echt nodig is in dans of het leven. Des te minder ik mijn spieren gebruik des te vlotter en soepeler de dans, het tegenovergestelde van 

Baris Mihci

wat me geleerd werd. Ik smeet me in de professionele dans en ik ben blij, mede door mijn licht autisme, alles of niets, duidelijkheid in bedoelingen of plannen. Thuis sla ik moe mijn boek open over A.R. Penck en zie losse en vrije schilderijen, besef plots dat een intensieve week schilderen ook een goed idee is. Uiteindelijk komt het erop neer om net die vrijheid te vinden die kan helpen om het banale van het leven te overstijgen.

Mat Voorter

Brilliant!

Emanuel Gat ontroerde mij reeds met winter variations, dus mocht Brilliant Corners mij niet ontsnappen. Deze hallucinant menselijke en gestructureerde choreografie met verschuivingen is een experiment in expressie en onderlinge verhoudingen, gedragingen, het aftoetsen van gevoelens door beweging, uitputting, tederheid, afstoten, achtervolging, intimiteit, radeloosheid of plezier, een uur lang zonder pauze of aarzeling, het herleidt mij tot een zak patatten, de perfectie en intense vastberadenheid van de dansers in groep en individueel overtuigt me van de prachtige en rijke uitdrukkingsmogelijkheden via het enige werktuig dat iedereen bezit, het lichaam. Ik denk dat ik nog even blijf dansen maar dan hopelijk zonder deze perfectie na te streven, aanpassing aan eigen middelen is ook een methode tot inzicht.

leven

Modeselektor draait in de Petrol in Antwerpen, we trekken er voor de eerste maal naartoe en begeven ons tussen een massa jonge mensen die zich te pletter amuseert, wat me optimistisch stemt, een meisje in roze T-shirt vraagt me of ik XTC verkoop, dit had ik niet echt verwacht, eerder een boze blik omdat er 'een ouwe' rondloopt. Een andere griet beseft dat het vrouwendag is maar wil mij een compliment geven, ik ben een mooie man. De muziek dreunt door en ik geniet van deze uitgelaten sfeer ook al weet ik dat ik twee uur later moet opstaan om het ganse weekend te dansen met 'Het Genootschap'. Workshop met Albert Quesada die zeer zacht, ingetogen en bedachtzaam te werk gaat, met die gezonde onzekerheid die ruimte laat voor aanpassing en individueel experiment. Ik sta terug tussen dansenden mensen, deze keer op een minder vanzelfsprekende manier, 's avonds spreek ik af in het ideale café Walvis in Brussel, Frédéric Nicolay is geen gemakkelijke man om mee samen te werken weet ik uit ervaring tijdens de verbouwingen aan De Munt, maar ik moet toegeven dat hij iets kent van het uit de grond stampen van horeca, koop eerst het te ontdekken 'Lism', een CD van Ellen Allien, 'a piece based on the 2011 Paris production of Musica per Drama at le Centre Pompidou', een dansvoorstelling ontdek ik enkele dagen later, drink een glas rosé of vier en praat, over het leven, dementie, aftakeling en ouder worden en besef dat ik nu moet leven want er is geen later. Ik trek naar Berlijn volgende week, de Cahors-streek wacht begin juni, Wenen lijkt me fijn in juli, en straks verwijder ik me in het bos voor de houtgestookte sauna en verse tomatensoep. 

Een mens moet er wat voor overhebben om het leven leefbaar te houden, niet?

Ellen Allien - Lism

Emanuel Gat Dance

Net tickets besteld voor Emanuel Gat Dance - Brilliant Corners in het Stuk te Leuven op 29 maart 2013. Helemaal onder de indruk van zijn Winter Variations in 2009 hoop ik op een tweede wonderlijke ervaring.

éénvoud siert

HOLY TRASH!

Gisteren met de neus op de feiten gedrukt, New York is een ander werelddeel. In de Singel staan Harrell, Bengolea, Chaignaud en Monteiro Freitas met (M)imosa, ze boeien mij twee en een half uur lang. Een energetische menselijke, of liever onmenselijke explosie van genderzoekende figuren, popster of niet, pompende beats, Kate Bush, fluolichamen onder blacklight half naakt of absurd gekleed, vrouw of man, complete waanzin maar dan aanvaardbaar en uitnodigend, het doet mijn geloof in de maakbaarheid van de mens en mijn zin om te dansen terug toenemen. Een lawine van verbeelding en levenskracht maakt zich van de zaal meester. Een kwartier later zitten we op het podium van de rode zaal voor Eleanor Bauer en Heather Lang met hun dolkomische, maar ook maatschappij kritische teleshopshow, zoeken zonder ademhalen creatieve nonsens uitleg over totaal overbodige voorwerpen, net zoals de kapitalistische markt ons met hun story-telling wil doen geloven dat we niet zonder kunnen leven, het publiek kan bellen om te winnen. Knotsgekke maar vergezochte Alek et Les Japonaises brengen 'electropical music' in de foyer, we vernemen van de dansers dat ze nerveuze doodsangsten uitstonden vanwege het muisstille Vlaamse publiek. Ik schrijf me vandaag in voor een ganse week dansen met Baris Mihci in Brussel als resultaat, het kriebelt terug en dat is goed.

Sigur Larbi Rocks

Swedish director Christian Larson in collaboration with Antwerp-born choreographer 

Sidi Larbi Cherkaoui for Sigur Rós, the band from Reykjavík, Iceland.

het genootschap der edele delen

de film van ons optreden in september 2012

onderrug

stift op papier

Dansen is geen dansen soms, soms is het bewegen. Of nog meer imploderend, doordringen tot zenuwbanen onder de huid, met de geest in mijn lijf wroeten om te ontdekken dat die waterzak geen vanzelfsprekendheid is, een intense machine bestaande uit dunne draden, vocht, weefsel, beenderen en intensies gestuurd vanuit het brein, een weke, vochtige massa blubber verbonden via de wervelkolom tot de uiteinden van het menselijk staketsel. Een pijnscheut scheurt door mijn onderrug op het moment dat mijn vastgeroest bekken aanstalten maakt zich los te wrikken, een zenuw raakt als de snaar van een harp. Eén beweging en niets is meer zeker, ik lig plat op mijn rug en ben op mijn hoede, de wereld stopt, nog zo veel te doen, ik kijk links en stem op schilderen, kijk rechts en denk aan de vloer beneden, ik maak m'n geest leeg, probeer althans, de kat zevert op mijn borst, morgen is er nog een dag.