Toit in Actief WONEN

Actief WONEN - nr 179 JUNI 2011

http://www.toit1.be/
inrichting: Geert Verbruggen

My Cup Of Tea!

My Cup Of Tea from Wing Yin Man on Vimeo.


Deze video maakte Wing Yin Man (de zus van Yanneke Man die ik ontmoette tijdens een dans-workshop van Inaki Azpillaga in de Ultima-Vez studio) in de keuken van onze bed and breakfast Ceder. 

portret

Al telefono - stift op papier

Senza titolo - stift en potlood op papier

zonder titel - stift op papier

portret

flowerman - stift en potlood op papier te Pienza

hoe maakt U het?

Knack weekend -extra editie voorjaar 2011

Hoe maakt U het?

99 recepten

van 33 hobbykoks

Toscaanse rust

.

lang geleden dat ik nog velden vol tarwe, koren en klaver zag, rondom het huis tot aan de horizon, onder de bergwind wuivend in golvende bewegingen, volledige rust, 's nachts fluiten vogels gemengd met kikkergekwaak, een hinde springt door het glooiend goudgroene landschap, in de keuken wordt tomaat-mozarella en fettuna klaargemaakt, op de CD-speler klinkt 'och mens zit toch ni te zagen' van de TV-serie AB als tegengewicht, yoga-oefeningen onder de blauwe hemel lijken gemakkelijker en doen deugd aan mijn onderrug, ik krijg net een campari-orange geserveerd en eet een schijfje salami, morgen wacht het middeleeuwse Siena ons op met koffie, ik pluk gauw nog verse salie uit de tuin voor de pasta, ach wat valt er momenteel te zagen?

waar men gaat langs Zwitserse wegen...

portret

Es riecht nach Schnee- stift en potlood op papier

Michel, der neue Puppenjunge - stift en potlood op papier

Zeebarbeel met tomaten - stift, potlood en waterverf op papier

bijtend zuur

uur na uur

gebroken wit en roze

boven zacht hostiepapier

eetbaar, zoet 

tergend trage doodstrijd

smeekt alweer

om een einde

stugge brem 

knoestig hout

knalgeel boven leer

 plekken op mijn vel

limoncello 

citronella

bijtend zuur

Pinocchio

Herman & Régine nodigen ons uit in een kalenderlandschap, Toscane met golvende tarwevelden rond Pienza, porceleinen rozen tegen brokkelige okeren zandsteen, nieuwe mensen, oude bekenden, het moordwijf & lover, DJ Steven, vliegtuigcrash-Maarten, Klaas en Nancy en meerdere illustere levensgenieters, mama roma kookt een ganse dag, lam, verse pasta, gefrituurde courgettebloemen, ajuinbeignets, tiramisu, sinaasappeltaart, sotto le stelle, de dag nadien eten we op het marktplein bij Pino, mozarella met pancetta, oude pecorino, radichio, kikkererwten met citroen en olijfolie, ansjovis, wijn vloeit rijkelijk tussen de renaissancemuren, applaus voor voorbijgangers, tranen bij het afscheid van Ann & Dominique die de trein naar Pisa nemen en terug naar huis vliegen, binnenkort zien we ze terug in Brugge gelukkig, Pinocchio zwijgt en droomt om een mens te worden...

Fabio de Poli

stift op papier - Ann, Dominique en Geert aan het zwembad

Dammahütte

Eén bergtocht moesten we doen vond ik, en dus koos ik de Dammahütte. Met onze wandelstokken vol ouderwetse ensignes, de ene een berkenstok, de andere gekocht op de rommelmarkt aan de voetgangerstunnel, water en enkele boterhammen vertrokken we, de geitenboer checkte waar we naartoe gingen, ik vermoed een gewoonte in de bergen, de rechtse zijde van het stuwmeer, niet de linkse die was te gevaarlijk. De prachtigste tuin onthulde zich aan ons, donkere vennen met grijsgroene grassen vol salamanders met oranje zachte buiken, fluoroze Warhol-bloemen tussen de kieren van de granieten rotsen, dennehouten vlonders over zompige grond, diepblauwe gentianen, vluchtende berggeiten en het geluid van neerstortend smeltwater. Het werd een onmenselijke tocht, we bleven klimmen over rotsige paden richting eeuwige sneeuw, de Dammagletsjer die vanuit het dal onbereikbaar leek, werd onze wereld, we duizelden in het hoofd maar hielden vol, we zouden de hut bereiken. En dan na vier uur stonden we éénzaam aan de top en aanbeden vol overgave deze stevige brok natuur, machtig en stil, af en toe het kraken van de ijsmassa, het beest aanvaardde ons. Tijdens de afdaling voelde ik eerlijke fierheid, keek naar het schijnbaar onbereikbare stipje met vlaggenmast daarboven op rots tussen sneeuwvelden en dacht: Had ik geweten dat dat punt ons doel was, was ik nooit aan de tocht begonnen.

oef...

Net op het laatste nippertje kwamen onze nieuwe nummerplaten aan om te kunnen vluchten naar de bergen, ver weg van de stad, 40 nationaliteiten onnatuurlijk op een hoop. Na tien uur zalig rijden, de nieuwe Opel Astra reed voortreffelijk, stonden we plots terug in Göscheneralp, het houten woudhuis uit 1840 stond klaar, houten beddenbakken vol  dons, te lage plafonds en een steenkachel, zo'n wonder van energieverbruik, enkele blokken hout en een zalige warmte. Ik maakte de slechtste pasta ooit en daarna kropen we al om 20 uur onder de vichy-ruiten, raam half open, zicht op de Dammagletsjer, een koekoek was nieuwsgierig en zat in de top van één van de sparren aan de rand van het woud, voor de eerste keer begreep ik het begrip koekoeksklok. 's Nachts werd ik toch wakker van lawaai, het gekraak en gebulder van een loskomende ijs -en sneeuwmassa hoog in de rondomgelegen alpenspitsen, een aanhoudend gebrul, de nachtelijke hemel trok open en onthulde zijn sterren, klaarwakker kroop ik bij mijn partner en genoot van dit moment, vroeg me af of dit luxe is of een nastreefbare optie in de afdaling van de economische ladder, naïef van mij? Vandaag slenterden we door het dal, zagen we een boerderij, proefden de voortreffelijke geitenkaas, dankzij de fantastische kruiden, bloemen en grassen die ze grazen, bevrijdden een geitje dat vast zat in een electrische afscheiding met de nodige schokken in onze handen. De geitenboer hier in Göscheneralp heeft 75 geiten die op de alpenweides grazen, de kaas koop je in zelfbediening, een koelkast met verpakte kazen en een bus voor het geld, het zicht zit in de smaak. De gezonde jonge man in burgerdienst sproeide één voor één de wilde zurkelblaadjes in de weide, zo niet zou de plant alle andere overheersen. In de stal naast ons huis stonden de oermoeder en -vader met grote horens, werkmannen veegden de rand van de asfaltwegen met de bezem schoon, de oude man rookte zijn pijp. We keerden terug, ik maakte een tekening, een nieuwe richting door een nieuwe omgeving, ik had het reeds ondervonden en toch mijn lessen niet getrokken... 

Ik zit nu tegen het met lorkenhouten schalies beklede woudhuis in Gwüest tussen paardebloemen, margrietjes en roze koekoeksbloemen op een houten bank en kijk. Voor mij een gigantische, tamelijk gladde rots met geel kostmos die uit het grasveld komt gekropen. De eerste houten huizen dieper gelegen en de gouden spits van de kerktoren tussen de donkergroene sparren , geel aan de omtrek door de zon op het stuifmeel, ze vormen een aanzet naar de alpenweiden met de kronkelende asfaltweg die opklimt tussen meer groepen groenblauwe kerstbomen, bovenaan afgezoomd door een grillige rotslijn. De stuwdam zit als een grasgroene wig erachter geschoven en vormt de onnatuurlijk horizontale basislijn voor de aan mijn linkerzijde gelegen berg, bruingrijze rots met strepen en vlekken sneeuw. Op de achtergrond dreigt het gigantische, afgebrokkelde gebit, de grillige, omhooggestuwde en licht voorovergebogen horizon,  het laat van zijn hoogste toppen de gletsjermassa uitwaaierend verdwijnen naar een centraal punt waar alle lijnen elkaar schijnen te ontmoeten, geen geluid enkel de wind door de takken, blatende geiten en vogels en in de verte als een zachte snelweg neerstortend bergwater... dit is onbetaalbare luxe.

WIMPS - stift en waterverf op papier

in de aap gelogeerd zijn...

...betekent in een vervelende positie belanden

KNIP!

Mest doet wonderen, ons terras ontploft. Mijn drastische methode om te blijven genieten van bloemen: alle bloemen wegknippen voor het vertrekken op vakantie, tegen je terug bent terug knop, de planten verliezen geen energie en ze bloeien langer op het jaar! Ik maak me nu al sterk en leg de snoeischaar reeds klaar.

Eastenders2060

Na tien jaar in 2060, word ik deel van deze buurt, willen of niet, Eastenders van Antwerpen. Deze morgen naar de plaatselijke supermarkt achter de hoek, koop pistolets, de man voor mij opent zijn tas en roept: "moete gij in da gat zien"? "Amaaai, antwoordt de kassierster, wa zeide goa na, in a gat zien, edde da na goord?" Zeg éla, seffes roep ik de polies! Doar emme kik genne schrik van, die doen toch niks!" Op één of andere manier doe ik tegenwoordig al mee, geniet van de uiterst volkse sfeer, babbel met de buren, de nieuwe met hun huis van 500.000€ door niemand ontziende verbouwingen zijn een vreemde eend in de bijt. Bakker André in de Diepestraat spant de kroon, Madame André met haar doorleefd Sidonie-gezicht houdt de prijzen democratisch, aangepast aan de bewoners, ook daar discussies: "Past oep, kzen ne steejnbok, as ge tege moa zé, neem ek wroak"! of amaaai, zén de Marokoanen wér in hunnen hevige vandoag?" "Allez, hemme ze wer ene neergestoake?" "Dag sjoeke, houda goe zenne!" 

In de Morgen staat er een artikel over de nieuwe zogenaamd hippe buurt, alweer één, het Eilandje, en 'chique' strantwerpen waar je 10 € moet betalen alvorens je mag consumeren. Stiekem wordt het park spoor noord mee vermeld, élaba! 

Noord en 2060 wachten op een ongelooflijke reportage, die de laatste overblijfselen van volks Antwerpen vastlegt en steunt in hun gevecht in de Bronx van A.