mijn atelier

eerste weekend open ateliers 2010 achter de rug... volgend weekend terug van 11 tot 18 uur.

werk in uitvoering

mijn bureau

mijn bureau...

portret

'Stay charged' - olieverf op karton - 18 x 24cm - 19.9.2010

PLAY

Deze week kreeg ik telefoon van Eric Raeves, choreograaf, met de vraag of ik wilde meedoen met PLAY voor Het Firmament. Onmiddellijk ja gezegd, en de eerste repetitie is reeds achter de rug. Het wordt een boeiende voorstelling waarin de toeschouwer vrij kan bewegen. Eric Raeves is bezeten door beweging en zoekt samen met andere kunstenaars naar grenszones met andere werelden, bevreemdend, ontmenselijkt of juist intens menselijk... ik ben in ieder geval enthousiast over onze ingehouden en bevreemdende choreografie voor drie mannen, spelend met balanceren, gewichtloosheid en het onherkenbaar maken van het herkenbare. Voor meer info over optredens klik hierboven op de koppeling PLAY.

portret - Cadixroute

mijn schilderij 'Esther' - 2 x 2 meter - n°6 op de Cadixroute te Antwerpen

portret

overzichtstentoonstelling Open Ateliers 2010 - Kempisch Dok-Westkaai - Antwerpen

Deze avond (van de opening) de vraag gekregen waarom dit werk zo vreemd en donker is... eigenlijk een compliment want de bedoeling, min of meer. Het leven is geen palmboom-bounty-i love my kids- huizen zoeken- zoek de juiste prijs- ervaring... De donkere kant kan even boeiend zijn zonder depressief te worden, integendeel. Hoera David Lynch, hoera herfstbladeren, hoera rottend kadaver, hoera into the wild! Want het leven is meer dan afwassen alleen.

verbouwing

locatie Antwerpen

bouwjaar 2010

B-architecten
team Evert Crols, Eric Dewulf, Dirk Engelen, Sven Grooten, Geert Verbruggen, Jeroen Verrecht

Woning Verhagen-Verbist

muziek van 'NU'

Hiervan kan ik onvoorstelbaar genieten... muziek van 'NU'. 
Klaar voor een frisse toekomst, met een eerlijke en open visie op samenleven en vrijheid van denken!

binnenkort !

http://www.galerijbrug6.be/artists/9

Asturias

Rik contacteerde me enkele maanden geleden via facebook, we kenden elkaar niet, en vroeg me of ik mee wou werken aan een poëzie en dansavond in Gent op 11 september. Ik stemde meteen in, al was het maar om naar buiten te komen, andere beslissingen te nemen zoals het huren van het magazijn voor het ineensteken van mijn danssolo, samenkomen en repeteren in het Baudelopark, opnames te maken zodat ik voor de eerste keer mezelf bezig zag, en uiteindelijk in de prachtige binnentuin van het hof van Ryhove te dansen voor publiek op Asturias van Albeniz.

kleur bekennen

koken is voor mij ook creatief zijn met kleuren, texturen en vormen. Dit weekend maakte ik verse pruimenconfituur met kaneel, een dressing van olijfolie en balsamico voor de artisjokken en een ovenschotel met zalm, rijst, tomaten, rode paprika's en sojaroom. De verse confituur gebruikte ik dan weer op de verse wafels zondagnamiddag voor het haardvuur.

pruimenconfituur met kaneel

Snij 1 kilo blauwe pruimen in vier en verwijder de pit. Doe in een kookpot met dikke bodem, samen met 2,5 dl water, 1 kilo suiker, een koffielepel kaneel, en breng roerend aan de kook. Laat door koken tot de confituur dik genoeg is. Steriliseer bokalen door ze in een oven te zetten en deze op 150° te laten komen. Haal ze eruit, vul ze met de confituur, steek in elke pot een kaneelstokje en sluit af.

zalm in de oven op zeer simpele wijze

° diepvries zalmfilets (goedkope uit de Colruyt zijn heerlijk)

° grote tomaat

° 2 grote rode paprika's

° sojaroom

° groentenbouillon

° bruine rijst

° provençaalse kruiden, versgemalen peper en zout.

Leg de rijst op de bodem van de ovenschotel, overgiet met bouillon tot 1 cm onder de rand. Bedek met de gekuiste en in repen gesneden paprika's, de zalmfilets, de reuzentomaten in dikke schijven, strooi kruiden, grof peper en zout en overgiet met de sojaroom. Plaats ongeveer 20 minuten (oa naargelang de kooktijd van de rijst) in de voorverwarmde oven op 190°C en dien op!

minachting voor modernisme

Internationaal Zeemanshuis - Antwerpen
architecten Paul Smekens en Hendrik Wittocx - 1951
met afbraak bedreigd gebouw

Renbaan - Groenendaal

laatste overgebleven grote werk van ingenieur André Paduart

door Geert Bourgeois (NVA) met afbraak bedreigd gebouw

enkel de kleine roomtaart uit 1924 rechts mag blijven staan 

alles is een verhaal

Uit het boek 'Alles is een verhaal' van Jean Philip De Tender, uitgeverij Lannoo, 2010

'orde en tucht moet er zijn'

het regent buiten, meer flitspalen voor 5 miljoen euro als prioriteit in een intellectueel uitgemolken land, Geybels zet terecht de aanval in op de hypocrisie, een baby in een plastieken zak, 7€ extra betalen voor de assistentie van dat zootje overwerkt personeel bij de aankoop van een treinticket over de grens, de mail van de orde der architecten deze morgen die 'met zachte aandrang' vraagt om mee te doen met een Europese enquête waarbij het Nederlands niet tussen de te kiezen talen staat, de algemene mail gisteren van diezelfde orde (die architecten intelligent zou moeten verenigen ipv politiek berechten lijkt me) die aanvangt met het dreigement van tuchtstraffen en berispingen bij het niet betalen van de dure bijdrage voor de betaling van hun personeel, meer betalen in ziekenhuizen als je verzekerd bent, net zoals in de bouw elke architect mee wordt veroordeeld als iets misloopt omdat hij toch een verplichte verzekering heeft, de heilige melkkoe van deze maatschappij, maar ook vleermuizen die de uitbreiding van de vlieghaven van Deurne tegenhouden, een school in Beke die vroeger stopt zodat de kinderen kunnen ravotten, het Magritte-museum dat al 580.000 bezoekers lokte, en Saskia De Coster die de hoeren in de Aarschotstraat terecht berustend conservatisme noemt, want zeg nu zelf... droomt U van deze job?

Lafheid en gebrek aan respect... 'orde en tucht moet er zijn!'

overburen

sex in the city

welstandscommissie

Dit is iets wat ik echt niet snap... men zet een aantal nieuwe gebouwen in een stad, het één al  waardelozer dan het andere, en men doet niks met de tussenruimte, de publieke ruimte die zo belangrijk is om een stadsdeel leefbaar en menselijk te maken, ondanks de Antwerpse welstandcommissie die zich oa opwerpt voor het gebruik van vertikale geleding, natuursteen en diversiteit in gevels.

Oordeel nu zelf, is dit het uitzicht waarmee U wakker wil worden, of word ik zot? en kom nu niet af dat er in die bakken nog klimop moet geplant worden...!

Belgian Fun!

Het kunstwerk van Dan Graham stond enkele jaren geleden op het Sint-Jansplein en werd binnen de kortste keren vernietigd... (is dat een verrassing?), vandaag ontmoette ik het voor de zoveelste maal terug in het Middelheim, een beschermde omgeving, zag voor de eerste keer zijn uitzonderlijke kwaliteiten, vreemd hoe je soms klaar moet zijn om iets te ontvangen of te begrijpen, ironisch genoeg noemt het werk 'Belgian fun'.

oorlog

als buren al klagen dat er blaadjes in hun tuin vallen, of een takje klimop over hun muur klimt, hoe kan je dan verwachten dat mensen waarvan familieleden werden vermoord, eigendom werd afgenomen of geen eten meer hebben de oorlog stoppen?

de lange wapper komt er

Gisteren pas de waargebeurde film 'into the wild' gezien van Sean Penn en natuurlijk laat die mij niet meer los. Iets te Amerikaans en te 'hallelujah praise the lord!' maar de achterliggende gedachte stond mij direct aan en was zeer herkenbaar. Moe van regelgeving, carrièredruk, materialiteit, familiale en maatschappelijke clichéverwachtingen, uiterlijke schijn, oppervlakkigheid en lelijke marginaliteit, de wijde natuur intrekken, alles achterlaten en één worden met het immense landschap van, in dit geval, Alaska, onderweg mensen ontmoeten die, ook al leven ze in dat landschap, dezelfde problemen ervaren, verder weg trekken en door deze confrontatie stilaan tot de conclusie komen dat geluk pas geluk kan zijn als het gedeeld kan worden met anderen, iets waar ik nu zit over na te denken, kan men geen geluk ervaren alleen? De natuur is net zo onverbiddelijk en niet te onderschatten als imposant, (kunnen veel economische politiekers een les uit trekken...) een woeste rivier maakt het onmogelijk terug te keren, Chris McCandless (naam van de echte persoon) sterft alleen in de magic bus, uitgeput, uitgehongerd, maar één met die natuur.

...binnenkort start men de bouw van een supersnelweg door Antwerpen...

Dulle Griet

ik betaal inkom en begeef me door de poort, betreed een groot driehoekig binnenplein met kasseien en rondomrond copiën van een oude Antwerpse stad, trapgevels, vitrines, souvenirshops. De verste punt van het plein is afgeknot zodat een blinde gevel ontstaat die volledig bekleed werd met een gigantische spiegel die de twee aansluitende gevels verlengt, en het plein optisch vergroot. Een oude man met pet houdt een wijnglas water voor zich uit, op zijn schouder zit een vogel met een te grote bek die er van drinkt, een gigantische, overvliegende potvisvogel werpt zijn schaduw over het plein, ik loop de museumgangen door, trap op, trap af, tussen brave toeristen, allen op zoek naar dat ene schilderij, de Dulle Griet van Pieter Bruegel De Oude, dat ik graag wil zien, de verdwaasde mensheid in wanhoop voor de onontkoombare straf. Het lukt me niet en verlaat de namaakstad via de centrale schandpaal op het plein, de zon schijnt, de lucht is ijl en alles gewichtloos.

1 september

vanmorgen vroeg onze auto naar de garage gebracht, te voet terug naar huis, en plots voelde ik de septembersfeer, frisse, ijle lucht met meer uitlaatgassen, blauwe lucht en zon, pratende leerlingen voor scholen met open poorten, de volledig ingepakte moslimsmeisjes apart als intredende zusters, het gevoel dat rekeningen moeten betaald worden in combinatie met wandeltochten langs de Rupel, ochtendfiles met Studio Brussel op de autoradio, pompoensoep en de stofzuiger die kapot is, Duvel na de reparatie van de grasmachine, straffe koffie op het terras en een duif die roekt, kou langs de flanken, een frisse kop, een gebroken voet, misschien moet ik terug meer gaan zwemmen, de oogst wordt binnengehaald, de natuur begint intenser te ruiken naar hout, varens en potgrond, weemoed en melancholie komen eraan.