I hate flying

b

Party!

Zin in dansplezier vandaag? ...GO!

Traurigkeit schärft die Sinne

Het is nu mijn derde week in Berlijn en herinner me plots de opmerking van mijn vader over het waarom ik dit doe terwijl ik toch een leven thuis heb, een partner en vrienden. En nu ik hier zit begint het antwoord vorm te krijgen, niet onmiddellijk want dat zou te gemakkelijk zijn, neen, na drie weken. De eerste week was euforie, het gevoel mijn leven te hebben ingewisseld voor dat van de kunstenaar in Berlijn, drinkend, rokend en creërend, deephouse, harde beats vol vreemde gewaarwordingen en onderzoek, maak de meest wilde en donkerzwarte, grote werken met m'n diepste kwaadheid en scherpe agressie. De tweede week deed me inzien dat ik mijn bedrijf thuis miste, datgene waar ik m'n ganse leven aan gewerkt heb, m'n vrienden, yin en yang, en word zwak, stel me vragen. De derde week doet me treuren, huilen, melancholisch worden, lees het boek 'het drama van het begaafde kind' van Alice Miller, besef dat ik fouten heb gemaakt, dat mijn dierbaarsten fouten hebben gemaakt, afrekenen met hun verleden en opvoeding. Maar er is geen alternatief, dit is het leven. Ik trakteer me op sushi, ook vandaag (obsceen betaalbaar hier), luister plots naar de vroegste nummers van Dalida, romantiek die hier in Berlijn onvoorstelbaar ver te zoeken is. Ik word zwak, 'Traurigkeit schärft die Sinne'... misschien zou dat de reden kunnen zijn.

stiekem genoten

Oscar Niemeyer - Hansaviertel - Berlin

kindervreugd

Berlijn kan triest en vuil zijn, Antwerpen is er Disneyland mee vergeleken. Ik hou niet van Disneyland of Bokrijksteden, valse veiligheid voor rijke inwoners die het hebben opgegeven te durven leven of een eigen opinie te vormen. Deze 'spelende kinderen' deden me vandaag glimlachen, het belachelijke nieuws in vlaanderen over zes zwartrijders in Brugge na een mega razzia, de nieuwe trend, wordt des te pijnlijker. 'Lelijkheid' houdt wakker, 'schoonheid' doet  inslapen.

love art, hate cops

Aki Tatsu

Ik had de zaak al eerder opgemerkt, net om de hoek, Aki Tatsu, sushi & more. Vandaag schijnt de zon en werk ik niet, slaap uit, drink koffie en ga op stap, trager dan normaal, laat Berlijn z'n werk doen. Ik eindig mijn namiddag door mezelf te trakteren op sushi. Alweer die bij ons ondenkbare nonchalance, geen franje, krijg met de glimlach pen en papier en moet mijn bestelling zelf noteren, het Japanse bier neem ik uit de koeltoog waaraan de flesopener bengelt. De sushi is verrukkelijk en even beleef ik een moment van optimale eerlijkheid, met een glimlach genietend van het japanse interieur zonder nonsens, dat gevoelsmatig totaal bij mij past... zeer inspirerend.

Berlin photos

walking sidewards

Kottbusser Damm - Berlin - my daily walk to the studio

...this time it's Portishead guiding me

fresh paint

de poort

Ik krijg het niet uit mijn hoofd dit voorval. Twee weken geleden stond ik voor het rode licht en zag zo'n oervlaamse stalen poort dichtschuiven op de parking van het Stuyvenberg ziekenhuis te Antwerpen. Op zich niets speciaals, moest op dat moment op mijn autoradio niet plots het nummer Unfinished Sympathy van Massive Attack worden gespeeld en ik nog nooit een poort zo aangrijpend heb zien bewegen. Doe de test voor uzelf en beïnvloed de realiteit, bekijk de film van de poort en daarna opnieuw maar nadat U de muziek startte. 

altijd weer opnieuw

Deze week werd ik ziek en als ik heel eerlijk ben moest het er van komen. Te veel gedronken, terug beginnen te roken, tot het uiterste gegaan in Berlijn in m'n zoektocht naar mezelf en mijn plaats in de realiteit (de zichtbare en meetbare, maar ook de irreële realiteit en miljoenen individuele percepties die naast elkaar een geheel vormen). Maar hey, er zijn ook voordelen aan ziek worden, sigaretten de vuilbak in, de flessen wijn blijven toe, ik slaap uit waarin ik normaal gezien met mijn onrustig karakter niet meer in slaag, de zon schijnt als ik terug naar Berlijn vertrek om na 8 uur vlot verkeer en voldoende tijd om te mediteren, mijn geest dus stil leggen op muziek van Kraftwerk en Bach, de Waldemarstraße te bereiken waar ik de was doe, inkopen doe bij Kaiser's en mijn bed inkruip. Vandaag schijnt hier nog steeds de zon, ik zet een tas Illy koffie, maak een supergezond ontbijt, smos mijn baard vol muesli en soyamelk, voel me voor mezelf geslaagd omdat op 40 minuten stappen mijn atelier en mijn nieuw werk op mij wacht, ver weg van huis. Afstand maakt gelukkig, maar ik weet niet of dat nu goed is of niet. 

thanks Google for speaking up...

"Het beoefenen van sport is een mensenrecht. Ieder individu moet de mogelijkheid hebben om sport te beoefenen, zonder discriminatie van welke aard dan ook en in de geest van de Olympische gedachte. Dit vereist wederzijds begrip in de geest van vriendschap, solidariteit en fair play." - Vertaald door Google op basis van het Olympisch Handvest

expo

ontwerp van Paul Boudens voor de uitnodiging van mijn volgende tentoonstelling, meer info volgt!

Fader

Deze mix is verslavend, Disclosure heeft het meest vette geluid weten te produceren dat mijn hartkloppingen doet versnellen en het bloed vlotjes laat stromen door mijn aders, telkens weer... Ik verwittig U, niet luisteren tenzij U even wil vergeten wat dorp, geheelonthouding, verkaveling of parochiehuis betekent. 

katastrophe - work in progress - acryl on paper - 100 x 200 cm

secret

...mijn soundtrack van vandaag, het is berekoud en het sneeuwt, ik eet Vietnamese spring rolls met glasnoedels en een Berliner Pilsner erbij op Kastanienallee en loop nadien verloren door de stad, drink een koffie en zit gewoon op een stoel, koop een boek van Jack Pierson op de Oranienallee en drink verder campari en pils in mijn stamcafés. Vandaag geen atelierdag, even genoeg gegraven naar mijn hart, mijn gedachten waren bij de vriend die me zijn appartement hier in Berlijn ter beschikking stelt en een lange, zware periode meemaakt, de vriendin die zeven jaar later in net hetzelfde geval terechtkomt als hij en zwarte sneeuw ziet. De absurditeit van het leven is zonder grenzen en laat eigenlijk helemaal niet toe om zichzelf te distantiëren van het echte leven, dat van éénvoud en liefde, gezondheid en oprechtheid. Status is één van de grootste vergiften ter wereld...

Kantine Neun

Al lang hebben we gesnoeid in onze restaurantuitgaven, simpelweg omdat het in België niet meer realistisch is om uit te gaan eten. Hier in Berlijn eet ik in Kantine Neun, een fantastisch concept in de Eisenbahn markthalle. Bestellen, betalen, afhalen, eten en genieten van een fantastisch eerlijke keuken, zelf afruimen en een koffie nadien. Ik at er vandaag soep, hoofdgerecht voor 10€, een super tas koffie inclusief, alles met bioproducten van plaatselijke bedrijven en volgens het seizoen, snelle, vriendelijke bediening en gezond. Ik lees dat het restaurantbezoek in België, na Nederland, het duurste is in Europa. 

Wir sind anders.

Wir denken anders.

Wir handeln anders.

Südblock Berlin

Gino

Gisteren overdag op dit vet nummer staan dansen in :// about blank, pas na enkele noodzakelijke biertjes om in de stemming te geraken, tussen de vreemde vogels die reeds van de avond ervoor doorgingen, sommigen zo weg als iets, kabouters, een bloot koppel, tattoomannen, zwarte gothics, meisjes en jongens, fitnesspubers en houthakkers in een versleten industriegebouw naast de spoorweg van Ostkreuz. Ik kan nog mee precies...

Vicki Berlin VI

Miss Baum - acryl on canvas - Berlin

Ik steek het op de volle maan, zij maakte dat ik de vorige twee dagen compleet de vernieling in ging, melancholie in versnelling. Maar eens ik het wilde water had doorzwommen is daar terug die heerlijke berusting. In mijn atelier wacht papier, doek en verf, onderweg koop ik nog enkele bussen acryl wit in het grootwarenhuis op de Sonnenallee, drink snel nog een espresso, ja bitte. Berlijn begint me te beïnvloeden en ik vind mijn plek, ook al is het als éénzame kunstenaar aan de bar, op straat, in de supermarkt. Ik observeer en probeer mijn lot te aanvaarden, ik moet niet kost wat kost het nachtleven in. Het fijne is dat er werk uit mij komt dat anders thuis nooit zou verschijnen, mijn idee van verplaatsing, perceptie en ondergaan is zo gek nog niet om tot een nieuwe taal te komen. 

Belgien über alles - acryl on paper - 100 x 200 cm - Berlin

citywarrior

Jeff Wall - Insomnia - 1994

Ik zit hier nu een week en nam vandaag een dag vrij, uitslapen en de stad verkennen, in dit geval Schönberg, ik loop een mega homo supermarkt binnen waar alles gefocust is op sex, boeken vol bears en perfect opgepompte lichamen alsof er niks anders bestaat, ik laat de korte short en gebreeën stoere pornokuisen voor wat ze zijn en zet me  op het terras van bar Berio op de Nollendorfplatz voor koffie onder de rode lampen, het regent en het is grijs en koud. De éénzaamheid slaat nu wel even fors toe, ik slenter en kijk rond, koop een tweedehands boek over de Berliner Illustrirte Zeitung dat ik zeker kan gebruiken in m'n atelier morgen en wandel noordwaarts naar de Neue Nationalgalerie, een prachtig gebouw van Mies van der Rohe waar een tentoonstelling loopt van K.O. Götz. Ik sta versteld want er is een link naar mijn werk dat ik hier reeds maakte, wild en impulsief. Bij het naar buiten gaan vraagt een cameraploeg mij om voorbij het grote werk in de inkom te lopen. De uitzonderlijke vlotheid en efficiëntie van de S-bahn kan mij weer bekoren, net zoals de metro in Londen, samen met mijn rechtijnig autisme in combinatie met de vette beats van mijn soundtrack van vandaag op mijn koptelefoon maakt het mij gelukkig. Op Kottbusser Tor stap ik uit en begeef me door de uitgeregende Blade Runner buurt naar m'n vast Campari adres. Perceptie blijft het woord, het ene moment extatisch, het andere zielig en klein, it's all in the brain. 

Berlin V

Lea Sövsö verhuist vandaag en dat is niets uitzonderlijk, moest het niet om het atelier gaan waar ik reeds twee dagen in werk, weggedrukt in een hoek. Door het gebrek aan plaats zie ik me wel genoodzaakt aan de tafel te werken terwijl de Deense haar schabben afbreekt, dozen nakijkt en opstapelt terwijl ze zingt en praat tegelijkertijd. Alle onderwerpen passeren, van het kunstmatig oppimpen van huwelijken tot een pijnlijke poppenkast, over gestorven grootmoeders, de dood en haar voordelen, mannen en clichés, Turkse koffie en het voorspellen van de toekomst tot de achteruit lopende man met de Lidl-zak vandaag in de straat. En dank zij mijn 'frustration machine', dat ene werk dat altijd aanleiding geeft tot woede en frustratie en daardoor mezelf verplicht om het heft in handen te nemen, barst mijn zwarte borstel los en trek ik me van elke valse vooringenomenheid niets meer aan. Er stroomt een serie tekeningen uit mijn lichaam de volgende zes uur en stort dan in... ik ben moe en diep gelukkig, trek mijn schone kleren aan en laat de wortelcake voor wat hij is, begeef me in het donker naar mijn vast Campari adres.