vacature

viewmaster

Ik moest plots denken aan sneeuwwitje... niet de gewone maar de viewmaster versie en herinner de duizenden keren dat ik in de plastieken kijker keek en verdronk in de verbazende 3D-beelden. Het beeld dat me het meest bijblijft is de boze koningin die in een grote gouden spiegel kijkt tussen dieppaarse fluwelen gordijnen in een donkere zaal, ik vind het beeld niet meer terug op internet. 

Als contrast vond ik Winnie the Pooh die bedwelmd lachend vastzat in een boom vol gouden druipende honing ook redelijk fantastisch. 

lijnen snuiven

Soms is de zon de beste bondgenoot en leidt ze mij naar radicale plaatsen, zoals Sol Lewitt's muurtekeningen in het museum M te Leuven, rechtstreeks uitgevoerd op de muren gedurende zeven weken volgens gedetailleerde instructies en plannen, zoals een componist of architect, conceptueel en kurkdroog, het idee primeert, de uitvoering is van secundair belang. We drinken een Wolf in het cafetaria met oud-vlaamsche norse bediening, dalen af naar de pissijnen op -1, nemen de lift naar 0, belanden in een vergaderzaal, worden doorgestuurd naar 1, stappen uit de lift en bevinden ons midden de tentoonstelling, waar we tussen felgekleurde muren gespot worden als indringers en streng via gangen en trappen terug gestuurd worden naar het onthaal, waar we betalen, M-sticker op de borst. Tweede poging, via andere trappen, gangen en achter de hoek mogen we starten. Ik sta versteld van de wiskundige logica en het effect van dit idee op mij. Samen met het museum van Stéphane Beel dat als een injectie het oude versleten stadsdeel bevrucht, het pasgetrouwde koppel waarvan de bruid een vuilgrijze sleep draagt en poseert op de éénzame zitbank in de lege ruimte, het met rozen versierde porceleinen servies achter glas, de hond die zich op de afgesneden runderkop stort, geniet ik, laat me verrassen door dat wat ik nog niet ken, en laad me op, van chagrijnig vrijdagskind tot verheven uitverkorene. Gerookte look, vier kg appels, versgeplukt die morgen in Kersbeek slaan we in op de markt, het nieuwe Rector de Somerplein daagt weer uit door voorrang te geven aan busverkeer en voetgangers en fietsers de grond in te duwen, als 2060'ers genieten we even van de saaie, lieve, oervlaamse, vriendelijke omgeving terwijl we cheeseburgers eten. We staan versteld van de kanaalzone met z'n mengeling van prachtige appartementsblokken, oude silo's,  herstelde oorspronkelijke oeverbegroeiing en nieuw aangelegde rijwegen en bruggen. Lijnen, daar draait het om, mooie conceptuele lijnen waarbij het idee primeert, net zoals andere grote bouwwerken uit het verleden imponeren door het idee dat er achter zit. Het middeleeuwse wiel bepaalde wat er zou worden van de mens volgens zijn geboortedatum, CLB-onderzoek bepaalt welke richting een kind moet uitgaan, het eerste gebaseerd op valse beweringen, het tweede op een menselijke opvolging van ieder individu om te vermijden dat iedereen rechten zou moeten studeren. Ik heb een vermoeden dat ik fel afwijk, dus open ik nu een fles rosé en sluit deze sessie af, schol!

Pina

nocturne

Jockum Nordström in Zeno X gallery

Adam Jeppesen in Galerie Van Der Mieden

Antwerp by night

moeder

acryl op canvas - 22-08-2012 - 60 x 80 cm

Ik heb het gevoel dat ik als kind getroffen werd

door een heldere bliksemflits

die door de dennen priemde 

draadvormige schaduwen 

stempelend op m'n huid

brandmerkt 

wat ik niet meer kwijt raak

steeds te blijven zoeken

over grenzen van gezond verstand 

naar wat niet te vatten valt

dat primitieve brein

het monster ligt in jezelf

acryl op canvas - 5-9-2012 - 60 x 80 cm

Een caravan en een houten barak, sparrennaalden op verweerd hout, 

een krassende ekster boven het maisveld, 

een voorbijdravend paard met een mens erop, de lage zon tussen eikenkruinen, 

ros gras met iele braamranken, 

ik eet chips terwijl binnen een appel ligt, overal stilte of het snelle ritselen 

van een muis naast mij, pen en papier. 

Ik schilder vanuit m'n allerdiepste kern, zoek beelden die tonen wie ik ben, weg, mijlen ver weg van het keurslijf waarin we worden gedwongen.

Neen, ik wil geen digitale tv en kids, 

geen man of vrouw zijn, links noch rechts, 

alleen mezelf, zoekend, vragen stellend en open voor nieuwe ideeën en 

vooruitgang. 

En als de bomen dan meeluisteren mogen ze van mij...

bomen zijn de voelsprieten van de aarde

detail uit 'Nete'- acryl op canvas - 5-09-2012 -
100 x 140 cm

Ik zit in het bos en ontdek iets. Oren Ambarchi speelt op m'n mp3-speler terwijl ik rondom mij kijk naar de kruinen en lijven van sparren, eiken en berken. Door de muziek, strakke maar verontrustende soundscapes, krijg ik het gevoel dat de aarde elke moment binnenstebuiten kan keren, wat uiteindelijk niet gebeurt. Het zijn de bomen die antennes zijn van de ondergrondse wereld, onopvallend en roerloos, af en toe bewegend in de wind. Ze vangen elke golf op, houden ons in het oog en zenden hun informatie door naar de wortels van waaruit ze dieper de kern in worden gestuurd. En daardoor begrijp ik plots waarom veel mensen bomen haten. Het zijn spionnen van de wereld die we niet begrijpen, een wereld die ons logisch en economisch denken te boven gaat en negeert, daardoor bedreigend door ons kunstmatig evenwicht. En als er dan al eens een boom wordt geplant in een tuin is dat om te tonen wie de meerdere is door het jaarlijks beknotten, snoeien of herleiden tot een stok, zonder voelsprieten of zintuigen. De beste methode om de vijand te verschalken is hem toe te laten binnen jouw grenzen en hem dan van z'n vrijheid beroven.

Oren Ambarchi: Intimidator

durf!

Het werd een fijne dag, Tatjana Pieters' galerie was een fijne plek om 1 jaar coffeeklatch te vieren, veel schoon volk, goeie dj's, knap werk, Elise Caluwaerts die zong, muffins vol bosbessen of chocola, Vedett maar vooral prima koffie. Ik ging stiekem nog eens genieten in het centrum van Gent van de nieuwe stadshal en omgeving, dronk de beste koffie ooit in de Mokabon, en vroeg me af waarom niemand hel en verdoemenis uitroept over tienduizenden aartslelijke gebouwen in Vlaanderen, zoals het Urbis-complex bijvoorbeeld van architect Dirk Bontinck, of het Novotel, of... alsof er een aanvaard lelijkheidsgevoel bestaat. En als ik dan deze morgen nog lees dat Siegfried Bracke houtworm aanhaalt om dit nieuwe fantastische project kapot te neuken, weet ik terug waarom ik geen NVA zal stemmen. Als ik mag kiezen tussen een brede visie, modern door het geloof in vernieuwing, durf, experiment en levensvreugde, frisse ideeën, jong ondernemingsgevoel en geloof in de toekomst of vals vasthouden aan verleden, gevestigde verouderde waarden en normen, goed wetende dat verandering nodig is (hahaha!) keer ik graag terug naar de ruimte met de witte muren, de hoge kap die bewoners net uitlokt om dingen te gaan doen in een centrum van een stad en andere perspectieven biedt op de omgeving. Laat de fantasie de vrije loop, in het zicht van beton, George Minne's fontein der geknielden, leg U onder een boom of tegen de gevel van de kerk en denk na over de toekomst. 

Urbis-complex- aanvaarde Vlaamse lelijkheid als volksaard

coffeeklatch vliegt er in!

vandaag m'n werk gaan ophangen in de prachtige galerie van Tatjana Pieters te Gent, morgen groot coffeeklatch feest, 1 jaar, expo, drinks, food, muziek en veel schoon volk, vanaf 14 uur. Gewoon doen!

foto: Bart Kiggen

restanten van mijn vorig leven

architecten: B-architecten
locatie Europalaan, Genk
bouwjaar 2010
bouwheer THV Shopping 1
oppervlakte 70000 m²

team Evert Crols, Dirk Engelen, Sven Grooten, Mieke Huyghe, Nico Linsen, Ben Six, Geert Verbruggen, Cristian Vergara, Patrick Verhamme

horror

Wie verklaart het feit dat ik vandaag in volle zon aan een horrorfilm moet denken die ik acht jaar geleden zag, Dead End. Een familie op weg naar een feest, blijft eindeloos rijden, de weg kent geen einde meer en onderweg gebeuren er geen leuke dingen. Blijkt dat ze eigenlijk al een ongeluk hadden in het begin van de film, al dood waren nog voor het feest begon en ze in de tussenzone zijn beland waar niets meer zeker is. En plots besef ik waarom dit soort films mij zo aangrijpt, omdat het gewoonweg over het leven zelf gaat. Op weg naar een zogezegd duidelijk doel, maar zo zit de realiteit helemaal niet in elkaar. Shit happens all the time... zonder dat we het beseffen zijn we al lang dood van bij het begin. 

Ok, morgen terug een vrolijke blog!

canvas

Julian Schnabel

Vanmorgen stond ik op, in TOIT, las in volle zon de krant, dronk een kop straffe koffie en at Grimbergen brood met oude kaas, nam mijn gerief bijeen en vertrok naar Sint-Anneke, zwemmen in het openluchtzwembad met tien andere mensen, treurwilgen, versgemaaid gras, de Scheldebocht. Op de terugweg bezoek ik K & G met hun kinderen op Linkeroever, 't was een jaar geleden, hun tuin vol bamboe en in midlife crisis, de sociale sector vreet aan mensen, er is te veel miserie in de wereld, gezondheidsklachten volgen, tijd voor verandering en nieuwe perspectieven, de logge lift van de voetgangerstunnel laat me genieten van oude techniek en nostalgisch positivisme, Mexican cheese burger in Lombardia met een nodige dosis wortel en sinaas. In de bibliotheek sleft, keer op keer, een meisje ongeinteresseerd rond over de betonnen vloer, wordt een man kwaad op het personeel en roept luid "trut, trut, TRUT", en wandelt voorbij, 'ge moet zo niet zien', een moeder verveelt zich tussen al die boeken en laat haar kind roepen en vrij zijn, een glas wijn op het terras van de kubus, ik sla het loodzware boek over Julian Schnabel open en voel een connectie, herkenning, kunst als mysterie, als verrassing voor mezelf om uit te komen waar je het nooit had verwacht, 'a moment when I'm not wasting my life'. Terug op het dakappartement besef ik de kwaliteit ervan, licht en vergezicht, dreigende wolkenhemels en harde zonnekegels, hoog boven de wereld, een wit canvas dat schreeuwt om gebruikt te worden, ter ere van het experiment, de betrachting om te ontvluchten van het harde en saaie bestaan.

relativeren is nodig

wat vreselijk relativerend... een foto van mijn, trouwens boeiend,  bevlekte plastiek op de grond onder mijn werk, krijgt een aanzienlijk aantal reacties op mijn facebook account. En ik moet zelf toegeven dat het mooi is. Wat doe ik daar nou mee.

Bruxelles

Deze foto's van Brussel kon ik U niet onthouden... 

Haat-liefde verhouding met steden die uitgroeien tot pretpark voor toeristen.