de zee

...eindelijk was het moment daar dat onze yogaleraar ons terug les gaf, na de indrukwekkende avant-prémiere van zijn dansvoorstelling. We begonnen om 10.30 uur zodat we moe en voldaan samen op het terras op het middaguur in de volle zon genoten van zelfgebakken brood met geitenkaas en tomaat, vers fruit, grof gemalen koffie van Jespers en elkaars gezelschap. Geen verrassing dat de zee  op mijn netvlies verscheen, en dus vertrokken we even later naar Vrouwenpolder op aanraden van Luc. Eens de grens over veranderde de versleten autostrade in een prachtig strakke rijstrook tussen wilde grasvelden, zonder lelijke verlichtingspalen en verroeste vangrails, door groene, lichtgroene, geelgroene, grijsgroene en koolblauwgroene vlaktes. Het prachtige zeenatuurgebied zonder bebouwing achter camping oranjezon is een beeld uit vervlogen tijd, de uitgestrekte kustlijn in mistdampen en het zachtzoute zeewater vertraagden ons stedelijk hersenverkeer, slapen in het duinzand deed dromen van een lange ouderwetse vakantie in een duinencabane... ach, de zee!

what to do now

maandag 6 juli start de fantastische reeks 'What to eat now' met Valentine Warner terug op BBC 2 en dat vind ik reuzefijn: een kookprogramma zoals U nog nooit hebt gezien, in de vorm van een natuurdocumentaire met al het beste dat Groot-Brittanië te bieden heeft op culinair en natuurlijk gebied. Ik schreef alvast het uur in mijn agenda, 21.30 uur,  en tel de dagen af voor mijn volgende visuele reis naar het land over het kanaal. Ik kreeg zonet zelfs de ingeving om met de auto en boot de tuin van Derek Jarman  in Dungeness te gaan bezoeken, hopelijk komt het er van!

...en van het één komt het ander: ik ontdek zonet dat één van mijn lievelingsprojecten ook in Dungeness staat, nl de verbouwde, met rubber beklede cottage door Simon Conder Associates

gezellig hoekje en chic salon in één !!

Of het nu aan de journalist ligt of aan de familie in kwestie, de tristesse van dit artikel greep me naar de keel. Een dure ingreep in de living van deze mensen scheidt deze in twee delen:

" het ene om volk te ontvangen, het andere om de kinderen zich te laten uitleven."

De foto erbij toont een zwarte bibliotheek-fumoir, de 'uitleefzone', één van de zichtbaar verveelde zoontjes zit er aan een clean bureau te kijken in een duur fotoboek.

Het interieur is doods, gevoelloos en straalt opgepoetste éénzaamheid uit... over architectuur en vooral interieurs worden de meest idiote dingen geschreven en beweerd.

dubbele moraal

In de stad slaat éénzaamheid genadeloos toe. Tussen een massa winkelende lijven, in de zetel op een gemiddelde afstand van drie meter, een muur of vloerplaat als onderlinge grens, gedachtenloos starend naar de horde krijsende kinderen in de ergonomische speeltuin. De verbazende afwezigheid van dit gevoel langs de zandweg tussen drie schijnbaar desolate huizen of verkavelingsbaan wordt dan weer achterdochtig afgekeurd door het ontwaakte opritfossiel, de hoek van het glasgordijn verschuift, de onzekere hand die zonet met het vodje triest papier de uitgezakte aars veegde blijft anoniem. Eénzaamheid wordt misbruikt door angst.

woning Eppegem

we hebben veel geluk met de goede aannemer en staan nu na 4 maanden al een heel eind verder. De uitvoeringstekeningen zoals hierboven blijven altijd plat en frontaal, de realiteit bevestigt sinds deze week het drie-dimensionaal concept in ons hoofd, en dat is een leuk moment. Ook de bouwheer begint stilaan te beseffen, in de goede zin dan, welke sfeer, lichtinval en organisatie door ons werd ontworpen en dat is fijn om samen enthousiast naar een origineel en boeiend eindresultaat te werken.

stad der droevenis

Aan de bushalte stond ik met mijn verworven abonnement op zak, gratis gekregen na het inleveren van mijn wagen, vergezeld van moslima's in zwarte shador, en inlanders kakelend over hun regels en de menopauze. De bus bracht me naar mijn doel, de stad der huismoeders en vluchtoord van gepensioneerden, het walhalla van slechte smaak en treurigheid, dankzij vier cadeaubonnen die morgen zouden vervallen. De tempel der droevenis opent om 9 uur, de winkels pas om 10 uur, en dus zat ik onder de plastieken nepklok op de bank naast een plas lekwater, achter mij de moddervette moeder en schoonmoeder met twee doorschijnende, platte en kalende peuters, klaar voor de pasfoto's in de zielige 'shop' naast de ingang. De lelijke lilliputters vingen, hoogstwaarschijnlijk uit gewoonte,  een hoog snerpend gekrijs aan dat gevoelloos weerkaatste op de granieten kolommen en roze tegelvloer, beantwoord met debiele kindertaal van de twee dikke stadsbewoners...ééééééjaaaaaaah... dubbiedubbiedubbiehopla flitske! Drie verdwaalde mannen stonden met de handen in de shortzakken, het vormeloze T-shirt rond het uitgezakte lichaam, zogenaamd bewonderend te staren naar een uitgestalde, gestroomlijnde waterscooter, dromend van hun vlucht naar een ander leven, ver weg van HEMA, gemummificeerde palmen, Vandenborre en kindergeluk. Tevreden zat ik op de bus terug richting Astridplein, de nieuwe koffiezet op de schoot, vol hoop op een betere wereld.

powers of ten

"Powers of Ten", the film made by Charles and Ray Eames in 1977, takes the viewer from the core of an atom to the edge of the universe, moving 10 times further every 10 seconds. The ultimate Eamesian expression of systems and connections, Powers of Ten explores the relative size of things from the microscopic to the cosmic. The 1977 film travels from an aerial view of a man in a Chicago park to the outer limits of the universe directly above him and back down into the microscopic world contained in the man's hand. Powers of Ten illustrates the universe as an arena of both continuity and change, of everyday picnics and cosmic mystery. The film also demonstrates the Eameses' ability to make science both fascinating and accessible.

Eames House, ontworpen dóór en vóór het echtpaar Charles en Ray Eames (samen met de jonge Finse architect EeroSaarinen) voldeed volledig aan de voorwaarden van 'prefabrication, mass production and industrialization of residential construction'. De woning is samengesteld uit kant-en-klare onderdelen, rechtstreeks uit de catalogus van fabrikanten. Het was echter niet zozeer dit principe, maar de inrichting die in het oog sprong. Door de mix van ambachtelijke objecten en volkskunst kreeg moderne architectuur een menselijk gezicht.

portret

portret - olieverf - 29,7 x 168 cm - 12.06.2009

Quartier des Modes - Roubaix

 

locatie Rue de l'Esperance, Roubaix

bouwjaar 2008 bouwheer Lille Metropole Communauté Urbaine oppervlakte 1800 m2 team Evert Crols, Dirk Engelen, Sven Grooten, Geert Verbruggen

Een oude loods werd heringericht tot een verzamelgebouw voor jonge modeontwerpers met ateliers, een winkel, een café en een centrale ruimte die dienst doet als overdekt plein waar verschillende activiteiten kunnen plaatsvinden: catwalks, tentoonstellingen, optredens,... De bestaande industriële sheddakstructuur werd intact gelaten , zilver geschilderd en geisoleerd met zichtbare isolatiedekens met aluminiumfolie. De indeling van de loods gebeurt door muren in ruwe betonsteen die de dakstructuur niet raken, hierdoor ontstaat het maximaal ruimtegevoel. De signalisatie door middel van een rode lichtstippellijn boven de ramen verbindt de loods visueel met kleinere atelierruimtes aan de avenue Jean Lebas.

Les Partenaires du projet architectural roubaisien

Le Vestiaire et les boutiques de l’avenue Jean Lebas à Roubaix ont été rénovées par : 

Lille Métropole Communauté Urbaine, Maître d’ouvrage

SEM  Ville Renouvelée, Maître d’ouvrage délégué 

Et les architectes,  

Sven Grooten & Geert Verbruggen pour B-Architecten (Anvers) 

Guillaume Danchin pour Caban SARL (Roubaix) 

Munt - Brussel

locatie Muntplein, Brussel

bouwjaar 2008

bouwheer Muntschouwburg

oppervlakte 350 m2

team Evert Crols, Dirk Engelen, Sven Grooten, Lorenzo Stroobant, Geert Verbruggen

Met het project 'Front of House' wil de Muntschouwburg de zichtbaarheid naar de omgeving en het Muntplein vergroten: de Nationale Opera als een open huis. Zeven dagen op zeven zwaaien 's morgens de deuren open en kan het publiek vrij binnenwandelen. De entreehal en twee aangrenzende ruimtes worden heringericht tot ontvangstruimte, bookshop en lunchruimte. Mobiele flightcases vormen zitbanken, ticketbalies, luisterplekken en roepen het gevoel van de backstage op.

Lhasa

I MADE A SMALL SMALL SONG I MADE A SMALL SMALL SONG I SANG IT ALL NIGHT LONG ALL THROUGH  THE WIND AND RAIN UNTIL THE MORNING CAME

Lhasa de Sela  is een Amerikaanse/Canadese folkzangeres, waarvan Lu Marivoet de 'Small Song' gebruikt in onze dansles, het ritme maakt het lichaam zacht en gearticuleerd. Lhasa laat zich beinvloeden door verschillende culturen en muziekstijlen. Ik heb haar drie CD's op www.deezer.com geklasseerd bij mijn favorieten om deze de volgende dagen te ontdekken. De video hieronder is een niet officiële video, gemaakt door 'FLY', een Portugees architect, op zijn blog, maar pas op, eens gehoord krijg je het niet meer uit je hoofd en zing je het de hele nacht door.

Zoondag

Zondag, na het uitbrengen van mijn stem, had ik even genoeg van onbestaande verkiezingsbeloftes, een onafhankelijk Vlaanderen en parochiecentrumpolitiek en dook onder in de zoo. Tegenover mijn vorig bezoek deed het deugd om vandaag een ander publiek te ontmoeten, ouders die hun kinderen iets willen bijbrengen en zich niet beperken tot onnozele kindertaal zoals: "kijk, Nemo!" of "kijk Shakira, n-ij-l-p-a-a-r-d-j-e!" of "Tijgertje!" tegen een poema. Ik zag ouders in het Nocturama hun kinderen de fantastische vliegende hond beschrijven, de effectief juiste naam vernoemen van het dier in kwestie zonder idiotie of 'Nemo' terecht een clownvis noemen, de Zoo-dame in witte schort betrok ons in het familieleven van de olifant. Ik stond versteld van een kleine gast van enkele jaren die tegen zijn ouders in het voorbijgaan zei: wauw, een brilbeer en daar, neusberen!"...er is nog hoop. De kleine selectie van de duizenden diersoorten op aarde, waarvan velen met uitsterven bedreigd, toont ons immers het geweldige raderwerk van de natuur, en verzekert ons dat er gelukkig meer is dan economie en Vilvoorde-centrum, de volledig transparante glaszeebaars in de aquaria was breekbaar perfect, de chacochachalaca is een vogel.

arme Laika

Anders Trentemøller (1974, Denemarken) is een Deens artiest, en behoort tot het betere werk in elektronische muziek.

http://www.anderstrentemoller.com/#/151075/

De Russische hond Laika (Лайка) was het eerste wezen dat levend rond de aarde cirkelde. Al eerder waren er zowel door de Sovjet-Unie als door de VS dieren de ruimte ingeschoten maar die hadden geen omloop volbracht. Laika was in Moskou van de straat gehaald; ze reisde met de Spoetnik II die op 3 november 1957 vanuit Baikonoer werd gelanceerd. Spoetnik II was niet ontworpen om weer te landen en verbrandde bij terugkeer in de atmosfeer op 14 mei 1958, maar Laika was lang voor dat moment al dood. Het plan was geweest haar voor die tijd door een vergif in het voedsel te laten sterven maar in oktober 2002 werd bekend dat Laika al na een paar uur in de ruimte was overleden aan oververhitting en stress, voordat de vierde omloop ten einde was...

future is now!

Twee jaar geleden werden alle ondergrondse glascontainers in Noord terug vervangen door bovengrondse ouderwetse glasbollen, een gevolg van slecht onderhoud door de firma... Eén jaar geleden werkte de stad nog aan de aanbesteding voor een nieuwe firma. Er worden in Noord ongelooflijke inspanningen geleverd door de stad om deze buurt leefbaar te maken, wat me helemaal niet éénvoudig lijkt. Er is nog veel werk aan de winkel, en inwoners van mentaliteit doen veranderen, zeker als het gaat om verschillende gesloten gemeenschappen moet zeer frustrerend zijn, zeker als ze zelf die intentie niet hebben. En toch vind ik het dan vreemd dat oa voor de vitrine van het designcentrum en in de Offerandestraat, waarvan iedereen zich afvraagt waarom er zich daar geen Belgische winkeliers vestigen, deze glascontainers (lees stort) al twee jaar alle kansen krijgen. STOP... ik lijk wel een idiote Vlaams Belang-zaag en laat dat nou net het laatste zijn dat ik wil zijn! Ik moet wel toegeven dat leven in deze buurt niet vanzelfsprekend is, en een grote dosis optimisme noodzakelijk blijft om te overleven. Belgen zijn van nature mensen die zich willen aanpassen, een gezonde dosis flexibiliteit hebben geërfd en gastvrij zijn, maar ik vermoed, na  9 jaar Seefhoek, dat we toch soms wat meer haar op onze tanden moeten krijgen om niet zomaar te aanvaarden dat onze Westerse cultuur wordt afgedaan als bandeloos en des duivels... Brigitte Bardot, Barbarella, Louis de Funés, Tati, EXPO '58, de dolle mina's, de studentenopstanden, de moeizame strijd van holebi's voor aanvaarding, de scheiding van kerk & macht, natuurbehoud, vrijheid van denken, de oneindige mogelijkheden in dit land, experimenteren met muziek, toneel, kunst, verworvenheden die voor mij nog steeds vooruitgang betekenen, ver weg van 'zonde',  'vrouw aan de haard' en het gezin als 'hoeksteen van de maatschappij' : FUTURE IS NOW !

nawoord: drie dagen na het schrijven van dit blogbericht, werden de ondergrondse glascontainers vervangen door nieuwe exemplaren, en dat nà de verkiezingen... wie durft beweren, zoals vorige week de Vlaams Belang vertegenwoordigers in de Offerandestraat, dat de stad niet weet wat er leeft in de Seefhoek en Noord, en er niets wordt ondernomen, moet niet kakelen over bedriegen en liegen. (en zeker niet over dotaties aan Wallonië of het koningshuis, met zelf een dotatie van 'ons belastingsgeld' van 1.792.000 Euro per jaar. Daar is ondertussen, door de verkiezing , gelukkig iets aan veranderd en krijgt de extreem-rechtse partij alweer een iets kleinere kans om zijn populistische vuilbekkerij te verspreiden onder alle goedgelovige zielen)

doodzonde

De trein naar Amsterdam vertrok met 6 minuten vertraging vanuit het Centraal Station, onderdoor Antwerpen Noord, en zoefde via onderschat Luchtbal in de zon richting noorden. 2 ontspannen uren later namen we de metro naar de b&b in de Burmanstraat, trokken ons hemd en das aan, legden onze bles keurig en slenterden, langs huizen met geveltuintjes vol stokrozen en lavendel naar de Amstel waar we, na een kopje koffie, werden opgepikt door de boot met het pas, in hotel Amstel, getrouwd koppel aan boord, man & man, vrouwen met hoed, verschillende nationaliteiten jonge mensen en vader van 83 met nieuw lief, voor een twee uur durende rondvaart over de grachten van de Nederlandse hoofdstad, glaasje rosé in de hand, leuk gesprek, zon in het gezicht, een stukje worst met mosterd per persoon, honderden bootjes op het water. Er werd overgestapt op een tweede boot, waar aperitief en het eten werd geserveerd, Alicia gaf een markante speech in heerlijk Amerikaans, kort, krachtig en zeer persoonlijk, op de derde én woonboot van B. & M. werd op het dek verder genoten van bier, het nachtelijk zicht op de Amstel en elkaars gezelschap... ik moest toen even denken aan Iran en andere landen waar men om deze reden wordt opgehangen.