Prinsenhof

Vandaag rijden we langs de Bleekhofstraat 44 te Borgerhout, nemen maten, gaan de situatie ter plaatse bekijken ter voorbereiding van m'n expositie 'Exercices Pratiques', de titel alleen al wekt reactie, 

waarom frans?????...

waarom niet  ????? mail ik terug, 

we slaan aan de overkant zakken vers fruit en groenten in bij 'de Perry', massa's noten en gedroogde vruchten bij Morocco nuts en rijden door naar Grobbendonk, bezoeken een houten chalet die te koop staat, eventueel als verhuisoptie ver weg van de stad, treffen er een vervallen cabanne aan en rijden tussendoor terug, richting stad, passeren 'Het Prinsenhof' te Herenthout en belanden in een andere wereld, nostalgie naar vroegere tijden, met een Westmalle tripel en een Gordon Schotch, portie kaas en salami, mosterd en ketchup erbij onder houten balken en bij de houtstoof, de blonde waardin als levende getuige van de vergane jaren '60, het is alsof de klanten ons wantrouwig bekijken, zeker als we foto's nemen. Dromend van een eigen plek in de natuur, ons consumentengedrag beperkend tot het minimum maar met een maximum aan spirituele input vlieg ik mijn keuken in, maak een ovenschotel van spinazie, rode ui, bloemkool, pecorino, feta en een mosterd-aardappelpuree met koriander, open een fles Siglo Rioja en geniet van deze dag, begonnen met het maken van m'n vorige blog buiten in de kou op m'n terras met een tas straffe koffie tot de grens van onderkoeling en eindigend bij het haardvuur. Wat zou een mens nu nog meer wensen?

Cesena

In 1377 richtte het leger van paus Clemens VII in Cesena een waar bloedbad aan, Anne Teresa De Keersmaeker graaft samen met Björn Schmelzer van het ensemble Graindelavoix naar deze donkere periode. Dansers en zangers leerden elkaar de technieken aan en stonden gisteren voor de 'dress rehearsal' in de indrukwekkende zaal van de Munt te Brussel, de eerste twintig minuten in de schemering, die uiteindelijk overgaat in dageraad, een witte zandcirkel.  Afgemeten groepsbewegingen, plots stilstaand, als een leger paarden, een getormenteerd volk, een hamer op steen, een uitputtingsslag van één figuur tussen geschilderde middeleeuwse olieverfzangers. Er wordt stilaan geweldig gedanst, sierlijk en gracieus, dierlijk en krachtig, het verschil tussen zangers en dansers verdwijnt, de ingehouden sombere energie van het begin explodeert tot een ode aan het leven, het is licht, de middeleeuwen zijn afgelopen, ik sta terug op straat in Brussel, Mort Subite, een glas rosé, de nieuwe middeleeuwen van de 28e eeuw.

Pina

Soms moet ik er aan herinnerd worden waarom ik sommige keuzes maakte, of waarom net die bepaalde zaken mijn leven blijven bepalen, richten of inspireren. Neem nu m'n keuze om vier jaar geleden te starten met hedendaagse dans. Soms verwatert de passie, of vraag ik me af waar ik mee bezig ben, hoe ver ik er in moet gaan, of ik niet te oud ben, enz, de typische manieren van de menselijke geest om het leven moeilijk en ingewikkeld te maken. En kijk, gisteren keek ik naar de film Pina van Wim Wenders over Pina Bausch (1940-2009), Duitse danseres, choreograaf, dans-pedagoge en artistiek directeur van het Tanztheater in Wuppertal. Van begin tot einde werd ik weer wakker geschud, moest ik tranen van ontroering bedwingen (waarom bedwingen vraag ik me dan af), zag waanzinnig bezeten dansers die voortdurend zoeken naar gevoelens en die omzetten in lichaamstaal, vrij van conventies of afgesproken lichaamstaal, een ongelooflijk onuitgesproken en beperkende wet in onze maatschappij, wandelt U morgen bijvoorbeeld eens achteruit in uw winkelstraat. Dit is een ode aan éénzaamheid en angst, maar ook aan levensvreugde en kracht, want het één kan niet zonder het andere.

Dans, dans, anders zijn we verloren!

geel en rood... Spanje!

Eviva España!

Vanavond neem ik m'n tijd, en kook met een kookboek onder m'n neus, 'de complete keuken van Spanje'. Ik kocht ingrediënten, rode paprika's, ansjovis, room, kleine wilde peren, een Rioja, rode uien, citroenen, ... de kip in de Criée in de Van Schoonhovenstraat te Antwerpen, een overdekte markt waar de beste beenhouwers gevestigd zijn, en kom aldus in de juiste Spaanse sfeer. Gedurende twee uur amuseer ik mezelf, onder begeleiding van enkele glazen rode wijn, schil de goudgele peertjes en kook ze traag roodglazig in wijn met gele citroenschijven en -sap, suiker en kaneelstokken, braad de kip goudbruin en stoof ze met de ui, paprika's, geschilde tomaten, jamón, look langzaam in m'n rode 'Staub cocotte' terwijl de in schijven gesneden aardappelen, gemengd met look, room, ansjovis, peterselie en vers geschaafde kaas gedurende een uur, bedekt met folie, gaar stoven in de oven, om nadien onder de gril de nodige krokante  korst te krijgen. 

En ik neem foto's, eindelijk, met ons nieuwe Olympus toestel, het vorige werd gestolen... en ontdek dat beelden me inspireren, dat schrijven vanuit een zelfgemaakt beeld gemakkelijker gaat, afstand creëren tegenover dat wat je inspireert, intrigeert, raakt, zodat ik als buitenstaander het verslag kan schrijven, de emotie kan versterken door het woord het beeld te laten steunen, of andersom. Laat dat nou net het onderwerp zijn van mijn vrijdagse lessen aan de univ Antwerpen, woord & beeld en vooral het niemandsland ertussen, die schemerzones zijn de boeiendste om te onderzoeken omdat dit nu net afwijkt van de vermeende logica van opvoeding, economische bankcrisissen, en valse statussymboliek. Want het leven is meer dan afwassen alleen...

Bornem

De mooiste routes op routeyou.com

Vrijdag was een mooie dag, dus zocht ik naar een mooie wandelroute niet te ver van Antwerpen. Op het internet vond ik deze route die vertrekt in Bornem, langs het kasteel van Marnix van St-Aldegonde, dat uiteindelijk uit het zicht blijft, langs prachtige velden, de oude scheldebocht, echte grote eiken en beuken, de Sint-Bernardusabdij. Het laatste stuk is terug Bornem centrum en toont hoe Vlaamse stedenbouw en wansmakelijke immobiliënbedrijven een dorp kunnen verkrachten, de obligate autoparking op het marktplein, terwijl enkele straten verder recent een volledige parkeergebouw met verdiepingen in het veld werd geplaatst. We genoten nadien van een steak met frieten buiten op een terras, een blonde Leffe erbij, koffie nadien, de plaatselijke vrouwen die allen naar dezelfde (slechte) kapper gingen hadden een gekleurde pot op hun kop, de mannen dronken bier, lalden, rookten, de enkele jonge mensen liepen ertussen als jonge kiekens, het leek even een Vlaamsch pretparkdorp in Japan. Toen was het tijd om terug naar de stad te keren, stonden in de file, dronken nog iets op het terras van De Kroon hier om de hoek en kropen nadien in de zetel.

rood

Deze morgen werd ik later dan anders wakker, geen gasten in onze b&b dus uitslapen, en hoor... niks. Rust zoals een jaar geleden, geen verbouwingen, geen drilboren, slijpschijven, hamers op de muren. Ik kruip uit het bed, maal bonen en zet een tas verse koffie, kruip terug in het bed, de ramen open. Buiten staat de hulst vol rode bessen, vogelvoedsel voor de volgende koude maanden, in het midden een merel, die bijna onhoorbaar zingt, zoals alleen merels dat kunnen doen, subliem, maar deze keer met de snavel toe, muisstil en ingetogen. 

Dat is een moment van éénvoudig geluk.

BOND

drawings by me, clothes by BOND

bauen im neuen reich

BAUEN IM NEUEN REICH - stift op papier - 3.11.2011

in the deep

Deze week was een intense week, maandag schilderde ik  en kwam na vier uur tot de vaststelling dat het op niks trok, alle werk van de vorige week overschilderd, het geeft me dat verloren gevoel dat ik nog nergens sta. Vandaag trek ik me van niks iets aan, had afgesproken voor koffie in Normo Coffee op de Minderbroedersrui te Antwerpen met Jan die een boeiende carrière opbouwt in de danswereld, als danser én choreograaf, en voel nadat we afscheid namen, dat dit belangrijk is voor mij, contact met creërende mensen die risico's durven nemen, bezeten door hun onverklaarbare passie, dit kan ook buiten de zogezegde creatieve zone. Creativiteit is een onderschatte kwaliteit die noodzakelijk is om te leven, nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen te doen, nieuwe beslissingen te nemen... liefst op onbewaakte momenten.

Nu zit ik hier al enkele uren te tekenen, niet schilderen, en amuseer me gewoon, laat maar komen, niet te veel nadenken en vanuit mezelf werken, vanuit gevoelens die ik niet kan benoemen of uitleggen, ik ben uiteindelijk toch al 47 jaar op de aarde dus moet ik het archief in mijn hoofd ondertussen toch kunnen raadplegen. En dat is nu het punt van waaruit ik graag vertrek, laten komen wat er diep in mij zit, onbenoembaar, maar juist dat kunnen omzetten in een onuitspreekbare taal zoals tekenen en schilderen en daarmee anderen confronteren is datgene wat me aanspreekt in 'kunst', m'n werk tonen en hopen dat sommige mensen voelen waarover het gaat, zonder al te veel uitleg.

overschilderd

acryl op paneel - 24 x 30 - 1.11.2011

EXERCICES PRATIQUES

Donderdag waren we vijf jaar getrouwd en vijfentwintig samen, aten in 'à la ville', een fantastisch restaurant in de Zirkstraat te Antwerpen, waar met superverse, zuiderse ingrediënten wordt gekookt zonder nonsens, het is één van die zaken met een frans kantje af maar waar toch alles klopt, ik snoepte van verse sardienen, kalfsvlees in bladerdeeg en kaastaart met warme vruchten, vrijdag maakte ik sushi en ontdekte dat pompoenpitten er een heerlijke smaak aan geven, zaterdag reden we naar Knokke, waar Piet Raemdonck exposeert in de galerie 'Zwart Huis' op de Zeedijk, als reactie op de onnoemelijke saaiheid van deze badstad reden we snel terug naar huis en maakten spaghetti met gehaktballen, een zeer toepasselijk gerecht bij een slechte film, Nine, een remake van Fellini's film 81/2, een soort liftmuziekversie laat ons zeggen, zondag aten we bij Karin en Lieve, radicchio met dressing van blauwe kaas en een 'Poule Noire', vandaag maandag schijnt de zon, beneden in de b&b en boven bij de buren joelen kinderen, de bovenbuurvrouw praat in kindertaal, aaardbeitjes eten, aaardbeitjes eten? nadat ik nieuwe doeken kocht bij Schleiper, drie en één gratis, een buitenkans, op de fiets, binnenkort trek ik ermee naar Oostduinkerke en schilder op het strand, met verf en zand, dat heb ik nu nog niet gedaan, één ding staat vast, de viswinkel wordt m'n dagelijkse uitstap, slapen met het raam open, de duinen en de zee frontaal, ik moet wat overhebben om inspiratie op te doen, nietwaar?

het genootschap der edele delen

Het Genootschap der Edele Delen

Het Genootschap is een nieuwe amateurgroep hedendaagse dans voor mannen. Volgende zomer willen we met een voorstelling letterlijk de straten op met een feestelijke processie, een ode aan mannelijkheid en aan dans.

En ik moet toegeven, Jo Heyvaert is een prima leider en choreograaf, vooral de intensiteit van de weekends staan me wel aan, zeven uur op een dag, goeie locaties, uitproberen, improviseren, inspelen op elkaar, twintig mannen bijeen , alle soorten, alle vormen. Dan voel je direct dat het goed zit, dat het resultaat toonbaar zal zijn, maar dat vooral de ervaring momenteel het belangrijkste is, in mijn persoonlijke dansopleiding, maar ook in mijn ontwikkeling als vrijer mens.

heden dans afleren

Na vier jaar hedendaagse dans ontdek ik des te meer mijn probleempunten:

- mijn lichaam is nooit ontspannen

- ik heb spiergroepen die constant opgespannen staan uit gewoonte zonder dat ik het voel

- ik gebruik mijn lichaam meestal verkeerd

- sommige spieren zijn te kort

- mijn bekken is gesloten

Ik vraag me zelfs af of er nog iets aan te veranderen valt, blijf toch proberen om terug bewust te worden van mijn zak beenderen, bloed, spieren en organen. Leer opnieuw mijn voeten echt in contact te brengen met de aarde voor een beter evenwicht en verbinding te maken met mijn volledige ruggengraat. Net zo in mijn schilderen en tekenen. Ook al startte ik vijftien jaar geleden academie schilderkunst met het afleren te schilderen, voel ik dat ik hieraan nog steeds moet werken. Geen 'schilderij' meer maken, geen 'dans' meer uit te voeren volgens aangeleerde en beperkte normen. En da's nou net het moeilijkste wat er is, afleren wat je al die jaren in de strot werd geramd.

het kinderparadijs

het kinderparadijs - stift op papier - 19.10.2011

Taylor Deupree

 A Fading Found- Taylor Deupree

Maandag volg ik les hedendaagse dans bij Louise Chardon en ontdekte deze muzikant. Vandaag schilder ik abstract werk met deze sound op de achtergrond en geniet, dubbel. Van het geluid en van de zachte strijd met verf en panelen. 

waar is de wind gebleven?

met vrienden discussieerden we over de verandering van architectuur tegenover de jaren '60. Aanleiding was het werk van César Manrique op Lanzarote, futuristische gebouwen in de lava, organische vormen en traditionele architectuur, met een intense wisselwerking tussen interieur en zijn omgeving, uitgaande van communicatie en respect. En opeens viel de uitspraak dat architectuur toen meer sex-gerelateerd was, ik vond dit nog geen gek idee. Herinner U Barbarella, grote zit-ligmeubels in het midden van de living, dicht bij een immense zwevende open haard, veel bloemmotieven, felle kleuren. Kijk wat er nu van overblijft, de woonkeuken, kaal en slecht bedacht minimalisme, het uitsluiten van gevoelens, nuances, en vooral natuur.  Architectuur straalt nu hoog boven ons als een neonbord in Las Vegas en is meestal louter een goeie investering. Waar bleef de mobiel, de fantastisch organische vormen, sensueel, gedreven door de wind, met geluid en zachte onvoorspelbare bewegingen, die verrasten, nooit hetzelfde maar steeds weer veranderend onder invloed van de natuur? 

Hasselt

le champignon mortel

Le Champignon mortel- stift op papier - 5.10.2011

hahaha!

ik wou het niet tonen, nieuw werk voor mijn komende tentoonstelling in de Factor in de Bleekhofstraat te Antwerpen, vernissage op 2 december met DJ en heerlijke wijn, maar vooral mooi volk! 

Maar gezien mijn belofte in m'n vorige depri-blog... VOILA!

beter een verre vriend dan een slechte buur

Momenteel voel ik me niet zo lekker, niet fysiek, eerder psychisch, mag een mens dat meedelen op internet? Ik zoek naar de oorzaak van dit ongemakkelijk gevoel. Ik nam drie jaar geleden de beslissing om niet verder te stijgen op de economische ladder, en de sprong in het onbekende te wagen, schilderen, hedendaagse dans, b&b, mijn blog, zoeken naar alternatieven van de naar mijn gevoel groeiende tendens om meer te consumeren en te bewijzen tegenover anderen. Er wringt iets, aanleiding was de herfst dacht ik eerst, maar nu wordt er me stilaan iets duidelijk. Mijn buur schreeuwde drie weken geleden in m'n gezicht, in mijn eigen huis, dat ik een 'loser' was, en bedreigde me daarna fysiek, omdat ik verbaal durfde te zeggen dat we het niet meer aankonden, zijn verbouwingen, drilboren om zeven, niet meer kunnen praten in eigen huis, zware schade aan ons terras, kortom een onvoorstelbaar arrogante houding van jonge mensen met veel geld en geen communicatie, we moesten zelfs onze b&b tijdelijk sluiten... ik besef nu dat deze woorden ongelooflijk pijnlijk kunnen zijn, dat een mens echt gekwetst kan worden in zijn waarden. Ik zat op een goede weg voor mij, maar wordt genekt door een fils-à-papa (of is het mama) die niet doorheeft dat menselijk contact en respect fijne waarden zijn. Ik probeer momenteel terug omhoog te kruipen om de weg te hervatten, een weg die vermoedelijk niet overeenkomt met het maatschappelijk, economisch ideaal. Laat ons hopen dat ik er in slaag terug te voelen wat ik eerder voelde als 'juist' en een fijne tweede helft kan breien aan m'n leven, ook al is het via de moeilijke en spirituele weg, amen...

Ik beloof dat m'n volgende blog positief en inspirerend zal zijn!

STEPS

Steps City Magazine - 2 oktober 2011

Feeling Wonen - oktober 2011

Feeling Wonen - oktober 2011 Creatief laboratorium
tekst: Karin De Ridder/ Styling Muriel Verbiest/ Foto's Diane Hendrikx