recept

vakantiesfeer in donkere dagen

° spiering uit diepvries

° melk met zout

° bloem

° citroen en zout

° aïolie

sla

° tomaten

° avocado

° 5-tal ansjovisfilets

° olijfolie

° zonnebloempitten

° peper en zout

° oregano

° kleine rode ui

De spiering in de melk, door de bloem en dan frituren, dan citroensap erover en opdienen met de aïlolie. Tomaten, avocado en ui in stukken snijden, ansjovis fijn snijden, mengen met de olijfolie, de pitten en kruiden.

Genieten met een glas Spaanse, Italiaanse rode wijn of retsina!

portret

mastentop

Een doos vol mastentoppen hadden we verzameld achterin de tuin, natte, verse en gesloten kleine van de Corsicaanse dennen, aangevuld met enkele lange Picea Abies sparappels die we vonden in de bossen tussen Barvaux en Wéris.

De doos staat in onze woonkamer en zorgt ondertussen al sinds een maand voor een vreemde stemming. Niet alleen verdubbelt ze aanhoudend in volume, maar produceert daarbij op onregelmatige tijdstippen een houten geklak, als natuurlijke castagnetten. 

 
... en niet alleen in de doos!

subatomair universum en een tas koffie

ik zit met de eerste tas Illy-koffie van het jaar op het terras, het is zondagmorgen 9 uur, binnen Carlo Arrigoni, wierook van Rhadadesh, de sneeuw is weg, de lente hangt een beetje in de lucht. Ik doe een innerlijke oproep aan alle natuurhaters, tuinhaters, bomenhaters, vallende bladhaters om dit jaar een verantwoordelijkheid te nemen, het kleine of grote stuk open ruimte rond, achter of voor het huis te veranderen in een tuin vol leven, klimplanten door de struiken te laten kruipen, gewriemel tegen gevels, bessen, bloemen, aren, twijgen, zachte en harde bladeren, stammen toe te laten. In de film Avatar wordt de mens verweten hun 'moeder' te hebben vernietigd, en dat is nog niet zo onnozel gezegd eigenlijk. Neem uiteindelijk plaats tussen al dat gewriemel, gelukkig alleen of met twee en een glas wijn, laat kinderen vol verwondering kijken naar beestjes in dat kleine universum, dat ons duidelijk tracht te maken wat we zijn, een verzameling atomen, voor het grootste gedeelte bestaande uit leegte waarin subatomen tegen de snelheid van het licht schieten, datzelfde subatoom dat ooit de oorsprong was van het volledige heelal zoals we dat momenteel kennen, en beseffen dat we nog niks weten.

Misschien daarom dat een tuin met haag en trampoline mentaal ietske éénvoudiger is.

museum van het afscheid- work in progress

In Geel worden 5 appartementsblokken afgebroken, 'blauwe plekken' werd uitgenodigd om de overgang naar de nieuwe blokken van architecten Poponcini en Lootens in een artistiek en sociaal verantwoord project te gieten. Eén van de initiatieven is het starten van het museum van het afscheid, het blok 'Den Eik', waar kunstenaars, dansers en horeca hun intrek nemen en op hun manier afscheid nemen. Voor mij in brede zin, afscheid van verleden & demonen om weer op weg te gaan naar die 'bright new future', zeer ver weg, maar gestaag. Onderzoek met zwarte en witte verf, de fluoroze kon ik echt niet laten staan. Het museum gaat open op 29 januari 2011 om 14 uur en vanaf dan elk weekend in februari van 12 tot 17 uur in de Eikenstraat te Geel

work in progress- acryl on canvas - 200 x 1000 cm

Vandaag ben ik weer gaan schilderen in het verlaten gebouw met veel ruimte... het doek van 2 op 10 meter, acryl op canvas. Experiment met ruimte, sfeer en indrukken die ik opdoe met hedendaagse dans, anatomie, de atlas van het heelal en de plaats of het belang van de mens in het oneindige, hallelujah. Afzien in combinatie met genieten, tevreden zijn en tegelijkertijd ontevreden, een foto nemen en ontdekken dat op de foto het werk beter is dan in realiteit, maar vooral kou lijden in dat eenzame universum zonder zuurstof. Ja, een mens doet zichzelf wat aan in zijn zoektocht naar waarheid, die dan uiteindelijk ook niet bestaat natuurlijk. By the way, we eten vanavond spaghetti bolognese, en dat is ook wel fijn.

    

kerst

'k verjaar... en kerst... en oudjaar... en grijs en donker. Trieste buren doen net waar ze zin in hebben, ieder voor zich. Volgens Belgische normen moet je dan achterbaks ingrijpen, ik stuur daarentegen een gevat mailtje met komische inslag, maar met voldoende verontwaardiging. Zowat alle vrienden kennen wel het verhaal van die ene buur die eist dat je je bomen omkapt in je tuin, wat me onvoorstelbaar triest maakt, wat een discrepantie tussen realiteit en goede voornemens of mooie idealen. Het menu voor kerst met vier vrienden is opgesteld (oesters, pastinaaksoep, garnaalkroketten, wild met geglaceerde wintergroenten, een Noors peperkoekenhuis...) , het aperitief in Gustav voelt aan als een romantisch weekend in Wenen, thuis steek ik het haardvuur aan. De laatste les hedendaagse dans vandaag was als een therapiesessie, volle maan lonkt, tristesse wordt omgezet in contemplatie, morgen start ik in Geel aan het museum van het afscheid.

Figurentheaterproject Play

interview met Eric Raeves over

Figurentheaterproject Play

op Cobra.be ,

waarin ik meespeel.

Volgende optreden in maart 2011 in cc Merksem.

Neo

Heerlijk, hoe je jezelf kan blijven confronteren met nieuwe dingen, personen, invloeden... en dan nog dankzij Brugge & Luc Tuymans, zag ik mijn eerste schilderij van Neo Rauch en voelde me ongemakkelijk. Ik zocht een boek in de bib, en bleef steeds opnieuw nieuwe dingen ontdekken, elke keer ik het opensloeg. Als een modern sprookjesboek, kinderlijk en volwassen tegelijk, vrolijk en zwaarmoedig, optimistisch en pessimistisch. Vandaag kreeg ik een nog mooier boek en stel nog even uit om er in te springen en op avontuur te gaan, in deze droomwereld, vol herkenbare beelden uit het verleden, robotten, boerinnen, vervaarlijke vissen en onbestaande wezens in snoep- en modderkleuren. Wat heerlijk, die universele taal die niet te spreken valt, maar diep van binnen organen en bloed plagen en van plaats verschuift.

stairway to heaven

Takashi Murakami for louis vuitton

Deze video maakte Takashi Murakami voor het merk Louis Vuitton. Deze firma begreep 100% dat durf en visie loont , muziek (Different Colors van Fantastic Plastic Machine) en beelden zijn perfect, weg met het oubollige imago, welkom Madonna, U2 en Japanse grafiek, die me trouwens overweldigde en plezierde (oef, ik heb het woord plezier nog eens gebruikt) op de tentoonstelling in Brugge. Leve de toekomst, leve het geloof in de toekomst, hoera!

rood

Twee dagen kuis ik ons appartement TOIT, tot het bereik van fierheid op eigendom, wat later kruis ik de  kleine buurvrouw: "zeg, ik heb de petitie niet ondertekend, jullie doen niks verkeerd". Een interne ontploffing nam plaats, de eigenaars die hun appartement kochten in de jaren '70 hebben de buurt zo zien veranderen dat aanval het enige alternatief is. Achterbaks gekonkelfoes, mistroostige verbittering, overdreven gemoei, maakt dat ik vandaag mezelf een aardbeitaart koop, en een kerstboom, én lichtjes, alles om terug aan de positieve kant te geraken. Ik loop in de druilerige regen door de straten en voel plots terug meer aansluiting bij bakker André met zijn ontroerend volkse patisserie in de Diepestraat 55, de kerstlichtjes van de Krak, de Marokkaanse snackbars die stilaan meer geld beginnen te investeren in hun inrichting, herinner me plots hetzelfde gevoel als in Shoreditch, Spitalfields, tien jaar geleden. Na pasta met champignons, veel peterselie, tijm, peper, zout en pecorino, stap ik door de sneeuw naar Red Fish voor de opening van de tentoonstelling Torino-Anversa, een uitwisseling tussen Turijn (een fantastisch mooie stad) en Antwerpen in teken van hoofdstad van de jeugd en geniet van de fantastisch knappe ruimte en Vedett, kom Pepa tegen op straat, steek de sleutel in het slot, sluit de deur, schenk mezelf een glas Montepulciano D' Abruzzo in, luister naar Monolake en zucht... hoera! terug aan de positieve kant!

Monolake - Plumbicon

Durbuy