80

Mijn vader wordt 80. Dus is er een feest. Waar niet iedereen op aanwezig is. Ik maak een cadeau, een box met tekeningen, samen met mijn zus, om haar toch aanwezig te maken op die dag, we drinken wijn en praten, zij zet met kleur en op gevoel enkele vormen, lijnen op papier en ik bewerk ze met een nat penseel. Eens droog leg ik ze met witte, vilten tussenbladen in de zwarte doos en leg er een tekst bovenop. Een lichtblauw inpakpapier errond en we kunnen weer verder...

raar

Raar is het woord dat uiteindelijk alles samenvat. Ik zit hier op een stoel om twee uur 's nachts. Raar neemt over en vervangt elke gedachte. Ik dacht op te kunnen schrijven wat ik deze avond beleefde. En dan plots is alles weg en schiet er niets meer over. Links van mij staan prachtige roze pioenen en hortensia's, boven mij hoor ik mensen lopen, vreemde mensen in het lege appartement waar het jonge koppel hun toekomst verloor... en dan zijn de voetstappen terug weg. Even snel als hier, zo snel als weg. Vreemde bloemen in houten dozen hangen sinds kort tegen de muur. Zo lang het nog kan, ruimer, zonder psychische grenzen, want grenzen scheiden ons van dat wat anders is. En zonder 'anders' zijn we niets. Alles slaagt tilt, de virtuele wereld stelt zijn grenzen. Ik begrijp, ik herstel, ik ga verder. Tenslotte is er maar één zekerheid: blijven zoeken en vragen durven stellen.

Zeewier

De uitnodiging kwam welgelegen. Even de stad uit kan geen kwaad op dit moment en na amper drie uur rijden staan we op Cap Gris Nez met Nancy Popieul die het boek 'Zeewier, de toekomst' schreef en samen met ons het strand optrekt om zeewier te  oogsten. Met de handen in het koude zoute water en de wind vol jodium die mijn verstand het zwijgen oplegt, plukken we fluoriscerend groene zeesla, zeeëik waarvan de punten eetbaar zijn en de vruchten vol verjongingsgel voor de huid zitten, fijn darmwier dat we nadien pekelen in veel zout of meenemen naar huis om te drogen en mij uitdaagt verder na te denken over voeding. We snijden tepelhoorntjes van de rotsen en proeven de thans bijna verdwenen, oorspronkelijke oersmaak van zeevruchten, de transparante papieren slierten nori met een ondertoon van rots en de grote hoeveelheid chlorophyl door de bijkomende waterweerspiegeling. Oeroude tabel van Mendeljev-archieven die onze rode bloedcellen volledig kunnen bevoorraden,  de mineralensamenstelling van ons bloed komt dan ook voor 98% overeen met dat van zeewater. Ik kom met beide voeten terug op de grond en herken mijn afkomst uit deze zeegeul, zijn onverbiddelijke leven. Het veld verdwijnt enkele uren later volledig onder het met razende golven grijpende scheidingsvlak dat de lucht breekt in alle tinten groen, blauw en grijs. We trekken hoger de klif op en proeven van postelein, kleine muur, de vruchten van de smalle wegbree, kleefkruid, jam van paardebloem met bijgevoegde bloemen, azijn met vlierbloesem, boerenwormkruid dat ooit in de bepleistering rond raamopeningen werd ingewerkt om insecten te weren. De aronskelk als optie om iemand naar de andere kant te helpen, verbergt zich onder grillige takken en laag lover. De kleine, zelfgeplukte mosselen doen me beseffen dat groter en mooier niet beter is, oorspronkelijke intensiteit is de essentie, ik bén natuur.

Gintas Kraptavicius

Martin Schwarz

Plots werd mijn blik naar een aantal postkaarten in een staander voor de boekhandel gezogen, ik liep er heen en nam er vier, betaalde en stak ze weg. Beelden die onmiddellijk beroeren, zonder te weten waarom. Een maand later vind ik ze terug en zoek de kunstenaar op, Martin Schwarz, Zwitsers kunstenaar, boekuitgever, fotograaf en illustrator. Hij manipuleert ouderwetse postkaarten tot bevreemdende beelden die vanzelfsprekendheid plots in vraag stellen via humor en daardoor de kracht die van visuele nostalgie  uitgaat naar een hoger niveau tilt. En U mag mij vertellen waarom het zo actueel is dit werk...

Kijk even mee naar de Matterhorn op reis!

Grime

... en krijgt U ook niet genoeg van 'Grime music' uit de voorstelling Altered Natives, check this out!

TWERK!

Ze stond al een half uur te wachten in de regen omdat ze de receptie van het Hilton hotel aan de lijn kreeg in plaats van mij. De mail die de vrouw uit Amsterdam bij de Marokkaanse winkel om de hoek stuurde zweeft nog steeds ergens in de virtuele wolk. Uiteindelijk treffen we elkaar, praten, ze zet haar koffers neer in het appartement. Thuis ruilt de boekhoudster een reeds aangekocht schilderij in tegen een ander, ik zet koffie, ze wil van mijn portret af en begint een ingewikkeld verhaal over familie intriges, afbetalingen en homoseksuele neven. Haar atoomharen staan nog stevig overeind ondanks haar kleine gestalte. Ik knik rustig en luister, een beoordeling is momenteel allesbehalve constructief. Op de Vrijdagmarkt eet ik een salade geitenkaas met een glas wijn, maar als de Griekse man passeert worden dat er al gauw vier, Tom à la Ferme wacht in de Cartoon's maar niet op mij. Op het asfalt van de parking ontmoet ik mijn jonge bovenbuurvrouw die ik niet meer zag sinds het tragische ongeval in Laos waarbij ze haar vriend verloor. We pakken elkaar even vast, roken samen een sigaret met tranen in onze ogen voor de absurditeit van dit idiote leven. Nog geen half uur later zetten François Chaignaud en Cecilia Bengolea met hun afgetrainde gezelschap  al 'twerkend' op keiharde DJ-beats de wereld op zijn kop, ervaren dansers die alle conventies van een normaal optreden dooreen schudden, er is geen begin of einde, het gaat eindeloos door, net zoals in clubs over de ganse wereld. Gender, leeftijd, dans en aanvaard gedrag worden heruitgevonden en met een indrukwekkende vanzelfsprekendheid en frisheid afgevuurd, een ode aan het leven in licht, kleur, geluid en beweging. De free jazz in het café nadien bevestigt deze dag, er bestaan oneindig veel structuren waarin we ons kunnen begeven, dissonant en consonant. Het is voorlopig nog niet gedaan.

geluk

Een zeer intense vorm van geluk overvalt me op dit moment. Ik heb net gedanst in Molenbeek ter voorbereiding van de Zinneke parade terwijl vier verdiepingen lager Braziliaanse danseressen heftig door de straten schokten, begeleid door drums tussen gesluierde vrouwen en typische Belgische voordeuren. Nu zit ik op een stoel op mijn terras thuis in de stad, niemand buiten, muisstil, het schemert. De kleine tuin is na zeven jaar dicht gegroeid met gekoesterde bamboe, taai maar buigzaam, zelfingenomen en onberekenbaar als mijn kat. De donkere kamperfoelie is sinds zijn volwassen toestand jaarlijks huis voor nestelende merels en bosduiven, en zo ook nu, de merel vliegt in volle snelheid zijn nest in en uit, luid krijsend tussen de hoge stadsmuren. Ik ben gelukkig dat ik dit mogelijk maak, door de natuur toe te laten in een stad waar deze niet gewenst is. Mijn ingeboren tegendraadsheid triomfeert zacht door het zoeven van de vogel in de door mij gecreëerde biotoop. Geen grenzen, geen lijnen, en zeker geen limiet volgens de hoogte der kunstmatige tuinmuren.

Jardin de Luxembourg

windows of Paris

leven en dood

Ik rook een sigaret, drink een glas rosé, bekijk de oude man naast mij die voor de helft zijn kip eet, de hond op het trottoir ligt te kijken naar het verkeer. Momenteel denk ik aan niets, zit in een drukke straat van Parijs, stel me geen vragen en berust in het moment. Mensen passeren, de ober is alweer uitermate vriendelijk, even verder staat een bord dat uitlegt welk gebouw hier vroeger stond. Ik had nog nooit Père Lachaise bezocht. Kerkhoven zijn uiteindelijk vreselijk lelijk, dure bourgeoisie die wil laten zien hoe belangrijk ze waren tijdens hun leven. Of pijnlijk, Jim Morrison in een graf vol tuttefrut van fans, Proust onder een koud gepolierde granietblok, of vervallen tempels voor een duur wijf. Edith Piaf zochten we niet meer op, welke zin heeft het, dan nog liever zeeslakken met een glas Macon op een terras in het 11e arrondissement.

Viola flowers & bright light

U weet ondertussen misschien al wel dat ik ontroerd kan worden, en eigenlijk ben ik daar blij om. Zo ook hier in Parijs, waar de lente de blauwe regen en roze kerselaars laat zingen, de wijn aan de houten bistrotafels in Le Pure Café beter doet smaken  en de compacte botercroissants van de oude vrouw tussen haar dure guimauves naar extra boter roepen. Abercrombie & Fitch op de Champs-Elysées bewijst dat de juiste sfeerschepping mensen doet kopen, denk aan een kruising van Disney-Versailles met een homodiscotheek, gehuld in een  goedkoop cologneparfum. Het ontwerpniveau van de kleding overstijgt dat van C&A niet. Het half uur wachten in rij naast madame non die geniet van haar positie op het balkon waar iedereen haar kan zien is het waard, Bill Viola en zijn tijdmanipulatie doen de rest. Het in donker gehulde Grand Palais lijkt op het nocturama van de zoo, mijn ogen passen zich traag aan en dan voltrekt zich de liturgie van het leven. Wie zijn wij, waar gaan we naartoe, waarom zijn we hier? Vuur, water, lijden, emotie en éénzaamheid, de constante dreiging van het oerfenomeen waarvan we deel uitmaken in beelden, religie in éénvoud, de overeenkomst tussen alle godsdiensten. Robert Mapplethorpe stompt twee uur later ouderwets de jaren '80 in mijn maag en markeert het verschil in tijden, de expliciete, sexuele revolutie ligt ver achter ons, we bevinden ons in de 21e eeuw en een nieuwe taal is noodzakelijk. De taal van emotie, verbondenheid in kwetsbaarheid,  overeenkomst en transformatie.

Paris II

meer kleur op straat!

Paris

de tuin

Mezelf afzonderen in de natuur, het is nu ondertussen een tijd geleden dat ik het nog deed. Het boek 'Filosoferen in de tuin' van Damon Young, waarin hij het belang van de tuin of de afwezigheid ervan beschrijft in het leven van Proust, Woolf, Nietzsche,... zit in mijn rugzak. De tuin als de combinatie tussen denkkracht en natuur, controle en willekeur, leven en dood. Ik lees het tussendoor, op de trein naar m'n dagelijkse dance classe van Hayo David in studio Hybrid te Molenbeek, nadien aan de kleine formica tafel in het café terwijl ik een sandwich kip eet met een glas rosé. Het benoemt ideeën en gedachten die herkenbaar zijn, het inzicht in een persoon via zijn tuin, het al dan niet toelaten van dood en verrotting of absolute controle die uiteindelijk onmogelijk is in een grillige, onberekenbare en eigenzinnige kracht als de natuur. Vandaar dat Nietzsche nationalisme verwierp, alsof een volk zijn eigenwaarde aan een veranderlijke en wispelturige kracht zou kunnen verbinden. Tijdens de twee uur dans onderga ik verschillende stadia in mijn zijn, variërend van onzekerheid en het gevoel dat ik niet voldoe tot intens geluk en genot door beweging en lichamelijk contact. De grilligheid, onzekerheid, experiment en de betrachting om geen betekenis, vorm of richting te geven aan de beweging van mijn lichaam staat haaks op opvoeding en bourgeois gedragsverwachting, net zoals de natuur zich niets aantrekt van logische patronen. Het uitsluiten van natuur is dan ook een methode om zichzelf niet te confronteren met verrassing en dood, net twee uitzonderlijk krachtige motors van het leven. 

Narcissus

Mijn vernissage was fijn, veel volk en goede reacties, het weekend erna nog meer boeiende mensen over de vloer gehad, volgend weekend hopelijk hetzelfde. Vedett vloeide rijkelijk, een betoging passeerde met vlag en blauw zwaailicht, de technodreun op de achtergrond. Vandaag neemt mijn goede vriend José Manuel Alorda foto's van mijn tentoonstelling ICONS met een digitale Hasselblad. Vermits ik echt tevreden ben over mijn Berlijns werk en de expo in ruimte 34 lijken enkele professionele foto's noodzakelijk om verder te evolueren en anderen te overtuigen van mijn kunnen. Ik bereid me nu reeds stilaan voor op nieuw werk dat ik zal maken gedurende de ganse maand juni in een Oostenrijkse vierkantshoeve. Stap voor stap blijf ik volhouden zo lang het kan, op zoek naar mijn taal die kan uitdrukken wat ik voel.

Narcissus - acryl op canvas

ICONS

Begin 2013 probeert Geert Verbruggen te voelen wat hij dat jaar wil onderzoeken en raakt plots niet meer los van het woord 'ikonen', schilderijen waarbij de kunstenaar zelf onbelangrijk wordt en die het goddelijke op aarde afbeelden in de vorm van verheven mannen en vrouwen in volle devotie. Zijn idee dat het goddelijke eerder in de linde naast het asfalt te Banneux zit dan in het gipsen afgietsel van de heilige krijgt vorm.
Uitéénlopende beelden en woorden verschijnen op grote bladen papier als vaandels ter ere van de twijfel en bevraging en een reactie op vastgeroeste en verouderde normen en waarden, ingehouden en met rustige borstelstreken of vol kwaadheid en wilde uithalen, laag per laag of snel en impulsief. Waar staat de mens in al deze opinies, ideeën en het groeiende, aangepraatte gevoel van onveiligheid dat uiteindelijk een illusie is en instrument wordt om elke vorm van anders zijn, afwijkend gedrag of denken te beknotten.
Deze keer krijgen honden het woord, schoenen ook, 'Katastrophen' en bloemen, er verschijnt nu en dan een aap op het toneel en het portret wordt herbekeken. De eerste twee maanden van 2014 vertrekt Geert naar Berlijn en schildert er in een studio op de Sonnenallee omdat hij voelt dat zijn opdracht nog niet volbracht is.
De koude stad is op z'n hardst, veel armoede en drugsverslaafden, ook de existentiële éénzaamheid, 'Alone', die hij al sinds geruime tijd voelt, overvalt hem daar. Het geheel sluit zich, de cirkel is rond: we zijn allen wit en zwart, chaos en orde, samen en alleen, onkunde en kunde, dader en slachtoffer, geslaagd en loser, levend en dood, veilig en onveilig, krijger en lafbek, hoer en heilige... het goddelijke straalt in vreemde wegen.