Gummi bears

Rechts was de gang naar de zoete beren, links naar de zoute beren, hij koos voor allebei, smeet de plastieken dozen op de achterbank en zichzelf in het verkeer, parkeerde de wagen in de ondergrondse garage waar remsporen en een verstikkende rubbermist de verdwenen joyriding-kids achterlieten. Mimi had het hem al ettelijke keren uitgelegd maar het drong pas nu tot hem door, de tussendeur met de liften deugde niet, het slot deed alles om niemand toe te laten en verscheurde elke sleutel die er in omgedraaid werd. De met tape omwikkelde badgesleutel voor het ingebouwde oog houden was voldoende om de ingereden en triestig grijze sectionaalpoort te openen, berg op, remsporen, licht. Mijn hond houdt helemaal niet van vlees, eet liever gummi bears en ziet daarom de wereld met etterige ogen, triest en wachtend. 

Lyne Clévers

Volgens mij gaat dit over liefde en vooral spanningen... bekijk die beelden, de gestileerde gevoelens uitvergroot door trage shots, belichting en verstarde blikken... ongelooflijk en 80 jaar oud.

blog

Dit is een blog van klein en groot plezier, van frustratie en contentement, van persoonlijke vooruitgang en berusting in opgelegde, een tas straffe koffie met een suikeren hartje erbij op een toile cirée vol psychedelische bloemen, een bad vol schuim na een scheerbeurt van mijn hoofd, haar boven minder, op de kin gewas ter compensatie, de muziek gaat harder om de buitenwereld buiten te sluiten, van een kat die niet meer in haar mand wil, als een rups opgerold op het tapijt van Ikea naast de Rietveld kratstoel. Van aanpassing, in de war zijn door de gesluierde moslima die vertrekt uit ons appartement omdat ze de Marokkanen van de Handelstraat schorem uit de bergen vindt die haar behandelen als loslopend wild, van ajuin en patatten met gehakt in de oven, van de fles rode wijn die ik open omdat het hier altijd regent en een mens desnoods in z'n glas de zon eist, van hout en steen maar ook bloemen en bamboe die scheef groeit en dan in grote getalen omknakt door iets dat in de grond van onze tuin zit, van een everzwijn dat roerloos in de gang staat. 

Beaune

En dan ben je onderweg, naar huis, weg van huis, op zoek naar huis, of gewoon weg, beland je in een dorp dat iedereen kent, te goed kent, veel te goed wordt gekend, misbruikt. Een prachtig dorp met een sterk verleden, net zoals elke streek in Frankrijk doordrenkt is door kracht en gemeenschap. 's Morgensvroeg is het een inspirerend mistige plek die je doet verlangen naar verse witte lakens, een tuin met wild gras, en een huis met versleten luiken... en dan wordt het plots een pretpark, vette mannen uit Knokke met een Porsche, een vrouw die zich duidelijk verveelt maar haar pose aanhoudt, de valse tanden in een even valse grijns blootstelt om te laten blijken dat ze alles leuk vindt, vette glazen wijn voor 8€ naast de dikke fils-à-papa met moccasins waarop geslepen glasstenen aan koordjes, wachtend op het al gegeerde blonde vriendje in wit hemd, druk telefonerend met z'n gsm, op weg naar het wijnbedrijf van de ouders. Of beeld ik het mij maar in?

happy death

Ricardo Bofill

Ricardo Bofill, een architect die tijdens mijn opleiding in St-Lucas reeds door de gangen waarde, een notoir adept van het postmodernisme, naderhand gezien de meest belachelijke architectuur-mode ooit. "Kijk bijvoorbeeld naar het lelijkste hotel op de wereld" zoals ik een gids toevallig hoorde verklaren tegen zijn gevolg op het Astridplein in Antwerpen. Vandaag gaf ik die kant van Montpellier een kans en liep door een postmoderne stad, carte blanche voor de man in kwestie, de natte droom van elke architect. Al blij dat er bomen stonden om de hardheid van zijn totalitaire visie te verzachten, toch genoot ik, gewoon door het obscene van dit ontwerp. En op momenten dat hij zich inhield, of juist geen inspraak had misschien, vooral op die éénvoudige betonnen bruggen over de Lez zonder classisistische pastiche werd ik blij, hoogstwaarschijnlijk door de onvermijdelijke hiaten in een fascistische visie. En toch is de durf van een stad om verder te gaan en een gefundeerde basis te creëren voor de toekomst bewonderenswaardig, met geslaagde en minder geslaagde projecten. 

uiterlijk-innerlijk vraag

Deze valt me moeilijk... ik moet nadenken, haha! Ik wordt al heel m'n leven geconfronteerd met duizend vraagtekens, omtrent mezelf en mijn plaats in de wereld. Hoe ouder ik word hoe meer ik bezig ben met mijn uiterlijk en dat maakt me misnoegd, want het vel, organen, haar en rimpels gedragen zich niet conform mijn ego. En foto's zijn onverbiddelijk. Vreemd omdat ik al heel m'n leven probeer me geestelijk te bevrijden en me dat dus niet lukt op meerdere vlakken. Waarom in godsnaam is uiterlijk zo belangrijk voor mij terwijl ik probeer los te komen van oppervlakkigheden... Tenzij het uiterlijk mijn innerlijke weerspiegelt natuurlijk en dan mag ik best een beetje moeite blijven doen?

berusting

Na veertien dagen vind ik terug het woord. Berusting. Aanvaarden van datgene wat niet te vermijden valt. En dan kan je dat beter doen in schoonheid. De veruiterlijking van berusting is overal te vinden als je aandachtig kijkt. En spijtig genoeg lukt me dat enkel op vakantie als ik mezelf op een zekere afstand bevind van datgene wat me remt. Berusting vind je in de voegen van een gestapelde muur, de trompetstruik over de weg langsheen het luik van het huis waar de gescheiden vrouw woont, in de groeven van een oester uit het zeewater en de schoenen van de Parijse moeder, de asfaltweg naar de top en de uitgestrekte wijngaarden met in het midden de vergane glorie van het verweerde landgoed. Ik heb één wens... dat ik dit gevoel mag meenemen naar het huis in die drukke stationsbuurt van Antwerpen, waar iedereen vecht om te overleven en de natuur geen kans krijgt (of wordt gegeven).

Twilight

... niet zo ver van huis, in een nabij verleden, trekt een man naar Narbonne. Eigenijk was Carcassonne de bestemming, maar Walt Disney houdt hem tegen. Via de route der plastieken bloemen en valse macho's nadert hij het bouwblok, Viollet-le-Duc was ook hier aanwezig, vleermuizen hangen tegen de spitsgewelven en deinen uit in donkergrijze kruisribben, de verdoemden die verschrikkelijke angstkreten uitslaan in de kar richting hel, de verheven dames en heren die goedgekeurd werden verlaten het vagevuur en stijgen ten hemel via verwijfde trappen. De man in rok valt op z'n knieën en smeekt de zwarte baby-madonna in de donkere nis om vergiffenis, even verder staat de witte maagd achter helverlicht glas als een hoer.  Iedereen negeert de door de zwarte dood en economische tegenspoed onafgewerkte kathedraal... hij niet. Getuige van verval en hoogmoed zonder dak, laat het hem voelen wat hij betekent, een nietige mier indien ondergeschikt aan een meerderheid of geloof. 

de zee

Het verlaten zand van l' Espiguette ligt er grijs bij, het water glashelder en koud, eerst enkele families, schepjes en emmertjes, papa en mama, dan blote mensen, verder weg van de wereld trekken enkel nog mannen op, niet enkel de muggen in het brakke water houden ons in de middenmoot. De kou, de parking, overal werkvolk onderweg dat duizenden planten zet langs nieuwe wegen door plassen waarin de kitscherige flamingo onverstoord beweegt. Le Grau du Roi roept ons vissershart wakker, verweerd hout in grijs, groen en aubergine, grote ramen die openstaan op de vissersgeul met een tafeldekkende vrouw in de woonkamer, een halve fles wijn op tafel, in de verte La Grande Motte dat mijn architectenziel blij maakt, piramides in vrolijk blauw, geel en groen, een 50- jarige futuristische maanstrandstad op veroverd moerasland, zingend van plezier in vorm en groen, een ode aan de zee.

Arthur Japin

Ik ben een zot!

dit wordt de middenmoot

Arthur Japin vrat in m'm vlees vorig jaar 

met Vaslav

niet perfect maar toch,

vandaag grijpt hij me...

  met traanvocht

zoals dat gaat met wonderen

net niet dat

maar genoeg om verder te gaan

weg van veralgemening 

en doorsnee 

Sète

Miljoenen kwallen kruipen onsympathiek terug naar zee bij eb via de kanalen door de stad waar verroeste schroeven en bruggen de oesterbanken in het zoute binnenmeer flanken. Een verhoging in een niemandsland met groen verroest stalen poorten, pijnen achter betonnen muren en wintergroene luiken, de maagd en het kruis erbovenop, een maagdelijk witte traphal met zwart smeedwerk, duizend trappen afdalend naar de haven veranderen me langzaam in een Japanse visser. De stad brengt mij in de war, verenigt alles wat mij raakt, de zon, zee, zout, pijnen, immense platanen langs chateau mon fort, een oude vrouw als een minuscule vleermuis op hoge hakken, glasscherven op oude muren, de bestelwagen voor het huis met gevuld balkon langs de vluchtweg en citernen naast het hoofeinde van het bed. De ruwe jonge mannen in de uitgestrekte oestervelden met een getatoeërde spin in de nek serveren ons de oneindig zilte smaak die alles overbodig maakt, de citroen doet de rest. De brutale, herkenbare kracht van deze plek vergeet ik nooit meer...

Montpellier

Ik moest ouder worden om deze streek aan te voelen. Moerassen die recent veroverd werden met moderne bouwprojecten en muggenbestrijding, flamingos  die ik vroeger haatte in brak water, middeleeuwse ommuurde visserssteden, zoutpannen, verlaten asfaltwegen, zeekraal, een harde zee met paarse kwallen, een stad in volle expansie, modern en gericht op de toekomst en toch zijn oude kern koesterend, de vervallen botanische tuin, de eerste in Europa, oude pijnen, verweerd houten vensters en luiken, steen, steen, steen, waterblauw en zeegroen, bladgoud en blauwe regens zonder schroom... en dan plots onverwacht een 'gay pride' die de stad inneemt, jonge mensen die met plezier laten zien dat het ook anders kan. Ik loop er even door met mijn man aan mijn zijde, om me snel terug te trekken op een rustig terras van een wijnbar. We bestellen twee glazen rosé, de vlotte dienster bevestigt ons gevoel dat Fransen doorgaans vriendelijker en toleranter zijn dan Belgen: "Weet U wat ik voorstel? Ik breng U twee verschillende soorten!" Een goed idee vinden wij waarop ze vlot reageert. "C'est une idée de fille!" (of zoiets). Ik hou van die directheid, ik had ze willen in mijn armen sluiten en zeggen hoe zeer ik van haar stad hou.