Brigitte Fontaine

danse/dans

Onvoorstelbaar wat dans een mens kan aandoen. Vandaag alweer gedanst met vijf professionele jonge dansers met die verrekt ingebouwde gêne en minderwaardigheidsgevoel. En dan is er die fantastische leraar Hayo David die ruimte laat voor elke niveau door de nadruk te leggen op het feit dat niets moet, niets verwacht wordt en alles kan, gewoon genieten van het moment, en of je armen correct zwaaien of niet maakt niet uit. Het gaat er om of je de juiste intentie hebt, de wil om te bewegen en richting te geven aan het lichaam. Vandaag danste er een andere man bij, jong en duidelijk geschoold,  wat onmiddellijk een kracht bracht in de manier van bewegen, de brutale en luide, niet geritmeerde muziek ondersteunde de vrijheid in interval, beslissing en energie. Ik besefte plots waarom ik vier jaar geleden wou dansen, net om dit moment mee te maken, als een kruipend dier op de vloer, rechtop verkrampt en loslatend, gracieus en dan weer verbeten, in volle kwaadheid mijn armen inrollend in mijn schoot om dan achteruit weg te springen, draaiend, vluchtend van de grond om deze even later weer te kuisen met mijn heiligbeen. Het lichaam en de geest kunnen een mooi verbond sluiten. 

'Danse /dans' - pen on paper - nu van de Yoeri

house

Elke dag rijd ik met de trein naar Brussel om de lessen hedendaagse dans van Hayo David te volgen in Studio Hybrid. Gewoon beslist zondagavond, met alweer die aangeleerde weerstand om me tussen de professionele dansers te smijten. Met de muziek van 'mixtape 23' op mijn koptelefoon ziet het dagelijkse leven er anders uit, de ene keer een straffe beat waarop ik de pendelaars op maat over de schaamteloos verouderde Belgische perrons zie stappen naar hun werk, in Mechelen elke morgen diezelfde gehandicapte jonge vrouw, opgekleed en met zichtbare moeite en moed onder grijze wolken waartussen de ochtendzon haar best doet om wat licht te brengen. De andere keer een melancholisch nummer, House van Kindness dat me doet inzien dat we allen op zoek zijn naar liefde en aandacht, "I can't give you all that you need but I'll give you all I can feel". Even later zie ik harteloze verkavelingen met lege tuinen voorbijflitsen, in elk huis iemand die zich klaarmaakt, een sigaret rookt of net wakker wordt. Albanese mannen kotsen naast mij de zetels vol, in Brussel Noord zie ik een rij volk uit- en iets verder in file de glazen Belgacom toren instappen, vraag me af wat zo'n reusachtige doos vol volk doet. Architecten houden geen rekening met ruime stedenbouwkundige, leefbare dus menselijke visies, zeker niet in de Noordwijk. Ik rol over de vloer en dans bezeten en zoekend de ziel uit mijn lijf, blij dat ik niet één van hen ben. Misschien hopen meer mensen dat er iets gebeurt in hun leven.

Kroisbach an der Feistritz

Van één zaak ben ik inmiddels overtuigd, het leven neemt vreemde wendingen en net als je denkt dat je goed zit, draait alles alweer een andere richting uit. Zekerheden bestaan niet, en er op vertrouwen is al even dom als denken dat het nooit fout zal gaan. Net die fouten, of laat ons liever spreken van een onvoorziene samenloop van feiten, maken het mogelijk in te gaan op deze nieuwe horizonten. Om verschillende redenen zat ik enkele weken geleden in een redelijk euforische stemming, toen al goed wetend dat deze van tijdelijke aard is, en inderdaad klopt het leven alweer even op mijn schouder om me er op attent te maken dat rechte lijnen en constanten niet weggelegd zijn voor het onrustige sujet dat ik ben. En zo volgen we alweer ons gevoel, met tegenzin maar vol vertrouwen. Net zoals de beslissing om te stoppen als architect niet over rozen ging, maar de schakelaar plots overslaat als het moment er is, ook al duurt dat jaren. Net zoals ik via informatie van m'n ex collega Veerle plots kan beschikken over een hoeve in Oostenrijk gedurende de ganse maand juni 2014 om te schilderen, dansen, schrijven, denken en m'n longen vol te zuigen met verse lucht, me te wapenen tegen wat nog moet komen, op de manier die het leven van mij eist: blijven zoeken, bijschaven, bijsturen, en mijn pijlen steeds richten op de goede weg zoals het een boogschutter betaamt. 

my breakfast

fragments

container

Architectuur kan ook oersimpel zijn, zoals deze twee verroeste containers op de terreinen van een steengroeve. Ze drukken uit wat ik tijdens mijn opleiding en loopbaan als architect voelde: het is eigenlijk de omgeving en de organisatie ervan die belangrijker is dan het uitzicht van een gebouw. Bebouwing ontwerpen in een zeer ruime context is meestal onmogelijk vanwege individuele belangen en eigen esthetische waanbeelden. Ik teken alvast voor dit goedkope huis...

I keep on dancing, yeah!

Rehearsel with De Genoten - Brussels

et on continue

Ik mis Lu Marivoet, mijn lerares hedendaagse dans, die me 6 jaar geleden inwijdde in de geheimen van lichaam en geest. Mijn mentor Tuur Bogaerts zei me 25 jaar geleden, dat ik niet thuishoorde in deze wereld, wat vreemd is om op die leeftijd te moeten horen. En met het zelf ouder worden voel ik dat hij gelijk zou kunnen hebben. De dans en het schilderen zijn een methode om een eigen weg te vinden en de afkeer tegen opgelegde oppervlakkigheid en valse waarden groeit. Lu vertrok voor vier maanden naar de Indianen in Amerika, ze zoekt verder, ondervond dat de natuur haar rust en evenwicht biedt, dit in tegenstelling tot mensen waarmee harmonieus samenleven helemaal niet de vanzelfsprekendheid inhoudt die ons wordt voorgehouden. Hier danst ze op het dak van parking 58 te Brussel, enerzijds volledig verbonden met de wereld en de plaats, als een ikoon anderzijds, totaal op zichzelf. Verbonden maar tegelijk ver weg van consumptie, snelheid, aanvaarde omgangsnormen en beleefdheidsgesprekken. Ik hoop dat ze volhoudt, dan doe ik hetzelfde en dansen we ooit terug samen zonder de noodzaak van woorden.

sois belle et tais-toi II

oil & acryl on canvas

sleeping with the stars

Ik verbaas me er over dat mijn vermogen om pro-actief te denken nog niet verdwenen is, zelfs als dat tijdens mijn slaap gebeurt, onbewust horend hoe om vier uur 's morgens de bladeren buiten de openstaande deur zwaar ritselen en ik onmiddellijk denk aan mijn verdwijnende blok kaas die ik fris hou op de houten bank. 's Morgens ligt alles er nog, behalve de kaas. Het is als de plant van de bovenburen op de vensterbank boven mijn terras, waarvan de toekomstige val door mij afgezworen werd door positief te blijven en te beseffen dat enkel ik die dingen opmerk, tot hij een maand later in het midden van mijn ontbijttafel belandt. Er stromen plots zes kleine schilderijen uit mijn hand, ik eet een zak chips  en open een fles rode wijn, stook de sauna warm en zweet mijn verborgen tranen weg in 100°C, ontsteek kaarsen bij het vallen van de avond en geniet van de smaak van een ander leven, de chaos, overgang en verandering die me dit jaar overmeestert, willen of niet, ik heb geen keus. Ik teken Marcelino de Sautuola, de ontdekker van de grotschilderingen van Altamira, de Homo erectus modjokertensis die één miljoen jaar geleden leefde, teken ingebeelde opgravingsgebieden en leg me te slaap tussen duizend sterren.

Willst du die Allmacht Gottes sehen...

Ik zou het niet beter kunnen uitdrukken... tenzij met de volgende foto's

G.U.E.S.T.S.4

Alone

Alone - acryl op canvas

Ik ben een lork

 

Ik wou dat ik een spar was, m'n naakte lichaam bedekken met harde naalden zodat niemand mij nog ziet, ademenend via de minuscule ruimtes ertussen, de lucht van verdriet of domheid ontdaan, mijn aders verwijderen zich langzaam uit mijn lichaam en planten zich in zompige bosgrond... 

maar ik ben een lork met fijne voelsprieten die gedoemd zijn te sterven, elk jaar opnieuw goud op de grond, mijn huid is diep gegroefd, verweerd door jarenlang gepeins en snelle groei, mijn vruchten zijn kort en beknopt, aan mijn armen hangen lange slierten parasitair korstmos genietend van frisse geest en twijfel. Ach, wat kan het mij beroeren, blij dat ik een boom ben.

Suisse: the soundtrack

De juiste muziek kan een reis versterken, in dit geval was het de CD Royksopp-Senior (vooral het nummer The Drug met de perfecte sound voor het begeleiden van graniet, sneeuw, asfalt, bergtoppen en het gelukzalige gevoel overgeleverd te zijn aan de natuur en de éénzaamheid) en Uakti, aguas da amazonia, muziek van Philip Glass die mij naar ongekende hoogten stuwden.

Suisse: gemzen

Vandaag zou een rustdag zijn, even niet meer trachten de top te bereiken, de kabelbaan zeshonderd meter hoger te nemen naar de groep houten huizen op de onmenselijk steile alpenweide boven de afgrond, struikel en het leven stopt. Ik kan het toch niet laten en vertrek rond de middag richting Europaweg om gedurende twee uur te klimmen, mijn hart gaat tekeer, ik zweet als een rund, lichamelijk gezien heb ik mijn twijfels of dit gezond is, klim nog hoger door besneeuwde lariksbossen de vijfenveertig graden-helling op, wandelstok in de rechterhand, water, chocola in mijn rugzak. Plots voel ik me bekeken, draai met een ruk m'n hoofd naar rechts , zie nog net hoe boven mijn hoofd een donkere gestalte zich terugtrekt. Hierdoor overvalt mij het gevoel dat ik deel uitmaak van een natuurlijk gebied met andere regels, vervolg mijn weg in twijfel over de juiste beslissing. Ik stop en luister naar de stilte, zie dat ik omgeven ben door stoere gemzen die rustig leven, prachtig gezond in hun habitat, ver weg van de zielige mensheid. Ik geniet, stap uiteindelijk verder waarop de drie beesten zich kalm verwijderen. Een minuut later sta ik tien meter voor een prachtig individu, we kijken in elkaars ogen, ik voel me minderwaardig, linksboven en rechtsboven springen anderen weg van mij, de gouden lorken, de sneeuw en vette grond onder mijn stapschoenen. Ik klim nog hoger, meer de sneeuw in, hou mijn evenwicht door me vast te houden aan de stugge takken der alpenrozen of jeneverbes, de lokroep van het 'Grat' is te groot, ik denk voortdurend aan 'Picknik at hanging rock' waardoor ik angstig wordt door het onbekende, de afgrond naast mij, de twijfel over m'n kennis en juiste route, beslis dan op dat ene punt om terug te keren, zie dat afdalen totaal ander is dan klimmen, steun met de wandelstok om niet uit te glijden, glij toch onderuit, denk aan mijn wachtende basis op vaste grond met dubbel gevoel. Toegekomen in mijn hut moet ik toegeven dat angst, natuur en onzekerheid mijn geest compleet opent, alle absurde gedachten zijn tijdelijk vervlogen, ik ben even één van de onschuldige gemzen, kijkend naar de mensheid, vluchtend van te veel beweging of bemoeienis. 

Suisse: een open haard in de inkom

Voor mijn verblijf in de hogergelegen alpenweide boven Sankt-Niklaus, Wallis, kocht ik twee tijdschriften. Terwijl ik het eerste grondig las, wat op zich al een verdienste is voor een tijdschrift, voelde ik stilaan inspiratie opkomen in die zin dat de deur zich langzaam opende naar die andere wereld van de creativiteit, onlogisch, niet bezig met inkomsten of status of valse zelfingenomenheid. Jong, fris, eerlijk, zo zot als een achterdeur en Australisch, Frankie is de naam. Het tweede is Cosy mountain, net het tegenovergestelde van het eerste. Gigantische nepchalets op de meest mondaine plaatsen, luxe-hotels in de bergen, zogezegd geslaagde architecten samenwerkend met hoteleigenaars, af en toe een eerlijkere, louter esthetische benadering van het bergleven, maar dan uitsluitend omdat ik vermoed dat de tuinarchitect z'n job kent. En dan de tekst die ik U niet wil onthouden, ik vertaal hem vanuit het frans dus enige subjectieve invulling is mogelijk, zeker na deze week in een schamele lorkenhouten chalet met kookvuur op hout dat dan nog eens op een uiterst economische manier het ganse pand verwarmt, gisteren te voet afgedaald vanaf de Gornergrat door de sneeuw, een korter pad genomen en met doodsangsten op de besneeuwde helling gestapt, de gigantische afgrond links van mij, één verkeerde pas en het leven was over, paniek verlamt de benen en de geest, duizendvijfhonderd meter lager dronk ik een glas wijn in Zermatt en voelde me meer leven dan ooit. 

Soit, het artikel gaat over een haardvuur in de inkom, 'une cheminée dans l' entrée':

'Indien U een haardvuur in de inkom kan installeren is dat absolute luxe.

Eerder voor het dansen der vlammen dan voor de warmte (men doet toch niets

anders dan passeren in een inkom).

Het moet geen echt haardvuur zijn, datgene wat telt is dat het vuur altijd aan is,

dat men het ziet van zodra men binnenkomt (hier ziet men het zelfs vanaf de straat

doorheen de glazen schuifdeuren).

De vlammetjes op gas gaan nooit uit, en gaan perfect samen met met de andere lichtpunten,

oude gloeilampen en kaarsen.

Ik sla het tijdschrift dicht, open een fles Pinot Noir, Visperterminen, wein aus dem höchsten weinberg Europas hier even verderop, voel de onverbiddelijke bergzon in mijn gezicht, hoor schapenbellen, de krekels, het geweld van vallend water langs de immense bergflanken en ruik de geur van hout, overal, verweerd, oud en zwijgzaam, net zoals het hoort. Straks maak ik het vuur aan met enkele stokjes lorkenhout en laat het daarna rustig doven alvorens in te slapen.