regen in Cuba

Alweer regen en grijs, ik duik het Muzee in te Oostende, hang mijn natte jas weg en klim de trappen op naar de eerste verdieping en Anne-Mie Van Kerckhoven, word benaderd door een oudere mevrouw die zichzelf voorbereidt op het geven van rondleidingen, trek met haar de expositie rond, waarbij ze alles tracht te verklaren als antwoord op mogelijke vragen van de jongeren die ze zal moeten gidsen. We discussiëren over of kunst uitleg behoeft of niet, ze is van mening dat je toch al een minimum aan intelligentie moet hebben om alles in dit werk te begrijpen... we verschillen van mening. Ze zit al twee dagen op een stoel voor het werk  en zocht alles op, van Sisyphus tot Saturnus, of de groene vlek nu echt staat voor het onderbewuste en die andere vlek een vrouw dan wel een vlek is, ik gleed verder via Ensor, Tuymans en Spilliaert die in het echt wat tegenviel, net zoals ik foto's neem waarop mijn werk beter oogt dan in realiteit, het menselijk oog registreert totaal anders dan de lens, een ijzersterk werk van Raveel in rood en blauw geeft me een mep, koffie in hotel du parc vervangt de geplande garnaalkroket, ik sms vrienden die de grijze melancholie 100 km verder beamen, me aanzetten toch maar voor de kroket te gaan of begrijpelijk verveeld reageren van achter hun werkbureau... ik keer via de Venetiaanse gaanderijen terug naar het appartement in Cuba.

biologisch

Ik sta in een doe-het-zelf zaak voor tweecomponenten metaallijm en stap buiten met zaad, oost-Indische kers (eetbare bloemen) en Bio Be2 kiemmix, een mengeling van biologische zaden, alfalfa, tuinkers en linzen en strooi ze thuis bij wijze van experiment in een metalen bakje, geen zand, geef ze elke dag een beetje water. Een week later oogst ik kiemen, rijk aan vitaminen, mineralen en enzymen en voel me gesterkt in het gevoel dat de toekomst groen moet zijn. Op weg naar de vleesafdeling voor gehakt, keer ik op mijn stappen terug naar de kassa met een pakje tofu van Alpro, nog steeds de beelden op mijn netvlies van elkaar verslindende dieren op 'Life', en wok deze met gember, look, ui, sojasaus, olijfolie en sesamzaad, nog lekkerder bij de spitskool. 

Zo simpel kan het zijn.

De zaaier - Vincent Van Gogh

la vie en gris

Ik zag gisteren La Vie en Rose, een film van Olivier Dahan over Piafs leven, en kon na twee uur donkere misérie niet direct de slaap vatten. Tijd vandaag om een grijs bos op te zoeken dus, we reden 50 km tot het boshuis, parkeerden onze auto, bewonderden de nestkasten, vooral die voor de uilen fascineerden mij, trokken de bossen van Ravels in, hoorden enkel de vogels, verbrijzelden naalden van de zilverspar in onze hand zodat de intense geur van citrusvruchten vrijkomt, zagen in een weide een kudde reeën pijlsnel wegsprinten. Via Turnhout, stopten we in een bio-supermarkt met een boomloze parking en kochten een bio-kip, spinazietaart en appelsap, gleden op de snelweg in de stroom auto's richting stad, slalomden tussen de op de rijbaan geparkeerde Marokkanen op de Turnhoutsebaan en doken de garage in. In 1905 werd Picasso's kleurenpalet beduidend lichter, werd meer rose en de onderwerpen werden minder depressief.

that's life on canvas!

Ik keek gisteren met open mond naar de eerste aflevering van 'Life', natuurlijk gemaakt door de BBC, die het nooit te min vindt om de meest hallucinante natuurprogramma's te maken. Sta even mee versteld van die ongelooflijk menselijke bewegingen van de Capucijnapen die een noot kraken, de 'Alien'-vleesetende planten (op dat moment schoof de afstandsbediening van mijn schoot en vloog ik tegen het plafond van de spanning), en dan de Steeloogvlieg die na het ontpoppen zichzelf het hoofd en ogen oppompt met luchtbellen... hoe verder de ogen uiteen hoe aantrekkelijker voor de vrouwtjes. 

Ik heb een voorkeur voor de herbivoren, laat ons eerlijk zijn, een zeeleeuw die een jonge pinguïn vilt en verscheurt lijkt te veel op een Syrische situatie als er niets aan de hand is.

dank u Canvas...

stedenbouwkundige knulligheid

Ik stapte vandaag naar het zeemanshuis. Er kwam maar één gedachte in mij op:

modernisme versus knullige hedendaagse architectuur. De huisjes ernaast geven reeds een voorproefje van de nieuwe plannen en stedenbouwkundige visie, waarvoor het indrukwekkende gebouw en de immense groenzone moet wijken. Gelijkvloers, twee verdiepingen, voordeur, tuintje, verplicht verspringende kroonlijsten en percelering, verschillende materialen voor de diversiteit, kortom kneuterige knulligheid voor superrijken. Voila da's eruit...

Plantin-Moretus-muffigheid

Ik voelde het reeds aankomen deze morgen bij het opstaan, een zekere drang naar het opzoeken van nostalgie en andere tijden. Dus trok ik na mijn twee uur hedendaagse dans naar het museum Plantin-Moretus op de Vrijdagmarkt te Antwerpen, het was trouwens 35 jaar geleden dat ik er binnen was geweest. En kijk, nog steeds die oubollige sfeer, verkeerde en lelijke verlichting die zware schaduwen werpt als ik me over de manuscripten buig, een kamer vol toonkasten met daarin enkel plastieken staanders, een aan de muur in papier ingepakte prent, versleten bruine seventies gordijnen voor de ramen, spaarlampen (!) in de lantaarns en lusters, veel lawaaierige leerlingen die zich terecht stierlijk vervelen in deze muffe sfeer. Ik sta in de oude boekenwinkel maar slaag er zelfs met mijn fantasie niet in om terug te keren naar de bedrijvigheid van toen, geen enkele poging werd gedaan om het verleden terug te laten leven, teren op oude glorie zonder er iets mee aan te vangen. Ik doe een poging met deze foto's om toch nog even te proeven van de zestiende eeuw en hoop dat er snel iemand met visie wordt aangesteld om deze dooie bedoening met enkele rake ingrepen en beslissingen te reanimeren.

graven

Ik schilder al drie volle dagen... overschilder wat ik in volle overtuiging schilderde, duik onder, graaf in mijn verleden, mijn geest, kijk, neem afstand, stel me plots tegelijkertijd vragen omtrent de vermeende keuzevrijheid in het leven, valse keuzevrijheid, eigen aan deze tijd, the sky is not the limit, dat is flauwekul. Ik stop nu met schilderen, ik krijg er niks meer bij, ben op, heb me volledig gegeven. Dan is het fijn om te koken, basisbehoeftes. Ik ben zwak nu, door het toe te laten want noodzakelijk als ik schilder, en vind op dit moment het leven redelijk absurd en belachelijk. Maar laat dat uw weekendpret niet bederven.

iets plezant

Ik heb zin om 'n blog te schrijven en vraag m'n partner om een idee... iets plezant, graag! Moeilijk voor mij, zeker als ik in mijn 'creatie-proces' zit, vechten met verf en zo, verstaat U? En dan alweer duikt Jacques Tati op in m'n diepste gedachten, als een verderfelijk geheim. Ik kijk ernaar en heb plezier, monsieur l' architecte die opdraait voor alle bedenkelijke problemen, de traagheid van de humor, het ouderwetse. Gisteren zag ik op internet Heike Langsdorf in een Cobra-reportage over het C&H project waaraan ik deelnam, 'postcards from the future' en sta vol verwondering, net zoals bij Tati. Overstijgende maar vooral individuele en warse, frisse ideeën, die ertoe doen. Ze was zenuwachtig op tv en dat stemt me blij, want het getuigt van een niet berekende en eerlijke benadering. Haar tafel-genoot vroeg zich af in welke mate het creëren van een toekomstige file in de Vlaamse steenweg 'kunst' is. Ach... laat ons experimenteren, proberen, uitdagen, maar vooral afwijken van de saaie economische wereld en daarna gaan slapen in een boshut in Zweden... of zo. Als het maar boeiend blijft!

Ik weet niet of dit nu een plezante blog was, maar ach... morgen proberen we opnieuw.

mood swings

'Elfduizend minderjarigen slikken antipsychotica' in de krant, ik kijk rechts naar de muur van m'n eetkamer en bekijk m'n werk in uitvoering, stift en acryl op canvas. Sinds twee dagen zwoeg ik eraan, en dan bedoel ik vooral psychisch, innerlijk. Hoe beginnen met het opgespaarde gevoel van de voorbije maanden na m'n laatste tentoonstelling, een gevoel dat een combinatie maakt van chaos en orde en een boel onuitspreekbare neutronenacties? Wanneer stoppen als het einddoel nog niet helemaal duidelijk is. Kinderen die afwisselend blij en treurig, kwaad en braaf gedrag vertonen hebben een bipolaire stoornis, 'mood swings' noemen ze het. Ik heb ze in de loop van de tijd leren controleren, in de eerste plaats door toe te geven dat het een deel van m'n karakter is, en dan door andere manieren te onderzoeken van denken, doen, schilderen, dansen, vooral in te zien dat het leven chaos is. Kort en intensief sporten, hip maar levensgevaarlijk? Net als een pil die onmiddellijk resultaat geeft, maar met de nodige bijwerkingen. Ik zie een foto van het DM magazine van morgen, een naakte man onder een buitendouche, 'in bad met vier architecten', het lijkt een beeld van een design-concentratiekamp, geen gevoel, even douchen en dan weg! Shop jezelf een look bij elkaar, zo word je Margaret Thatcher, God behoede ons! Een injectie van slechte ideeën en dan de pil die ons ertegen moet beschermen. Ik drink mijn tas koffie ('niet meer dan drie want anders zeer ongezond'), trek m'n overall aan en hervat mijn gevecht.

Geen pil die dat mag veranderen.

faux dreams...

ZIJDEWORM

Au Ver a Soie - Antwerpen

TOTAL

TOTAL - acryl op canvas

genootschap der edele delen

mijn ontwerp voor 

logo en stempel voor 'het genootschap der edele delen' waar ik in mee dans

rojotango

dans, dans of ik sterf... haha, belachelijk. En toch, vandaag was zo'n dag. Ik danste een hele dag, durfde te bewegen, mannen of vrouwen, mensen dus, soms krachtig en agressief, dan weer teder, ingehouden, intiem en ontdekkend, als een kind dat zijn eerste passen zet in z'n naïeve wereldbeeld. Ik heb m'n naïviteit in het verleden verschillende keren vervloekt, maar voel met het ouder worden dat het me jong houdt, dat het samen met de geest open stellen voorwaarde vormt voor het eeuwige leven. U verstaat het goed, ik ben tevreden over mezelf vandaag, vind dat ik fantastisch heb gedanst, geniet van m'n partner, de nieuwe boeken uit de bibliotheek, 'Een filosofische tuin' en ' De man die bomen plantte' en droom van een eigen tuin, vol wilde bloemen, bomen die aanvaardbaar bladeren verliezen, rotte aarde, een ongemaaid grasveld, een vuile houten bank, Erwin Schrott die tango zingt, gebakken sardienen, rode wijn Cellier des Dauphins uit Tulette waar we vorig jaar een donker huis zagen met kiezeloprit, wingerd, groene luiken en poezen.
Geef nu toe, dromen zijn een noodzaak...

zonder taal

De selectie van de canvascollectie baseerde zich hoofdzakelijk op de 'inhoud' van het werk, en uitleg kunnen geven. Laat dat nou net datgene zijn wat me onmiddellijk opvalt bij Per Kirkeby die zegt dat een schilderij niet te veel psychologische uitleg behoeft. De film die het volledige proces van een schilderij vastlegt, toont hem in z'n zetel, een danspasje uitvoerend, rechtsboven een zonnige woestijnhemel, die hij afschuwelijk vindt en later overschildert. In elk schilderij moet iets afstotelijk zitten om verder te werken, enige momenten later wordt alles in lagen gemodelleerd, weer aangepast, als sediment in een landschap. Hij rookt dikke sigaren, die hem misselijk maken, waardoor hij andere beelden creëert. De natuur is niet vrolijk meent hij, ik hou van deze uitspraak, het verwoordt mijn onaangenaam gevoel bij het bekijken van de tentoonstelling ervoor. Ik word er niet vrolijk van, niet van z'n doeken, noch van z'n monumentale bronzen monolieten. Dat hij met Lars Von Trier samenwerkte voor de visuele identiteit van Breaking the Waves en Dancer in the Dark lees ik nu. Dat hij zijn natuurindrukken verwerkt in zijn oeuvre, vandaar ook de zaal gewijd aan de 'verboden schilderijen' van Kurt Schwitters, Duits avant-garde kunstenaar die in Noorwegen om den brode realistische landschappen schilderde en die Per intrigeert onder andere vanwege het drastische van de stijlwisseling. Vrolijkheid is geen noodzaak, zeker niet in kunst, en de indruk die achterblijft geeft me een donkere kracht om verder te gaan, mee deel uit te maken van de taalloze wereld.

Kurt Schwitters -aanlegsteiger in de sneeuw

Per Aahaar!

ik heb honger... ik ga een douche nemen... en daarna grill ik groenten en maak polenta-kroketten... met een fles bubbels erbij... het is februari... ik stop nu met schilderen, voor vandaag... morgen trek ik naar Brussel voor de tentoonstelling van Cy Twombly en Per Kirkeby, ik hoop dat ze me beroeren en inspireren... ik lees de krant niet meer graag, zo oppervlakkig, en dat lijk lijkt me te veel in combinatie met een pistolet en een tas koffie... maar Aahaar is een uitstekend Indisch restaurant, een aanrader, betaalbaar en heerlijk, een andere wereld in een grijze stad... ik ga me wassen, ik ben moe... van het dansen... van februari... van het nadenken welke richting de beste is... van het zoeken naar iets waarvan ik niet weet wat het betekent... het leven is best wel boeiend... en ook een tikkeltje vermoeiend!

Per Kirkeby in BOZAR te Brussel

de heilige strijd

stift op papier

the holy struggle - acryl op karton

oink... oink... oink...

I hate trampolines!

shoppingcentrum Munt Brussel

dit is een vreemde blog, een blog over uitlijning, rechtlijnigheid, valse of waarachtige waarden, de dunne lijn ertussen, beroemdheid, pijnlijk en onverbiddellijk, succes en wat dat dan ook zou betekenen, belang en onbelang, beslissen, veranderen, andere richtingen inslaan, nadenken en meningen bijsturen, relativiteit en nieuwe planeten die plots massaal ontdekt worden, een fles rosé uit Bulgarije, nog een fles rosé uit Bulgarije, lamskoteletten  met couscous, wortelen, ui en pompoen, Zwitserse bergen en ijle muziek, kunst en aan welke criteria die moet voldoen, bewegen, bewegen, loslaten, afzien en gelukkig worden, menselijke warmte, verf op canvas, idioten en de wijsheid dat iedereen zijn best doet op zijn manier, eclectisch Brussel, apen, muizen, tango, dansende derwisjen, enge gedachten, kids on trampolines, een ongelooflijk concert van Adèle in de Royal Albert Hall, de kat, vogels die onze valse pijnboompitten eten, mannen onderling die aftasten waar de grens ligt tussen contact en intimiteit, de geforceerde opgelegde waarde van zekerheid, pensioen en afhankelijkheid, angst voor de dood, fantasie kan ons redden, een rode SPA-fles naast een kratstoel van Rietveld, Els die zich vanuit Leiden onderdompelt in de Indonesische cultuur, Tuur in Brasschaat, rood, geel en blauw, korrel zand op doek, duinen, zeegras, zeewier, vissen en kerstbomen.

Genootschap der edele delen - 12.2.2012
net een zwaar weekend achter de rug.
maar eerlijk en, en, en de rest las U hierboven...