zo denk ik er ook over

OZU -  - The end of summer

ik schrijf opnieuw iets... met tegenzin en dan ook weer niet omdat het iets van mezelf is. De confrontatie met het leven doet mij terug zin krijgen om te communiceren en tezelfdertijd besef ik dat dat niet vanzelfsprekend is. Toen ik 16 was voelde ik weerstand om mee te rijden in de open jaguar voorbij het populaire studentencafé. En nu 35 jaar later voel ik het weer, diezelfde weerstand, zeker na het bekijken op FB, vanwege het verplicht blokkeren, van het nieuwe lief van mijn toekomstige ex-man in mijn appartement voor één van mijn schilderijen, zonder enige gêne Het doet emotioneel pijn, en dat is niet van deze tijd. De voorbije jaren was er één idee dat de overhand nam, dat ik de spelregels niet snapte. En nu wordt het, met tegenzin, klaarder dat ik die spelregels niet kan aanvaarden. Nadeel daarvan is dat ik alleen kom te staan zolang ik niemand tegenkom die op dezelfde golflengte zit. Ik zonderde mij af om te schilderen de voorbije jaren, zonder echt te begrijpen waarom. Mijn mentor Tuur Bogaerts zei me 25 jaar geleden dat ik niet gemaakt was voor deze wereld. Ik haat het maar het blijft mij achtervolgen. Ik zou wel willen meespelen maar het lukt mij niet, ik moet mijn eigen weg zoeken... ik heb geen keuze. Ik vermoed dat het alleen zijn voor iedereen vreselijk moeilijk is en dat volgens zijn capaciteiten invult. De oplossing voor mezelf zal ik moeten vinden... als dat mogelijk is.

mindfulness

'Night Drawing' - pen & watercolour on paper

Ik sta, of liever zit, met mijn mond vol tanden. Mijn blog was mijn uitlaatklep, de laatste tijd zijn mijn tekeningen en schilderijen mijn manier om te communiceren via een taal die geen misverstanden kent. Mijn taal die door niemand gemanipuleerd, verdraaid of verkeerd begrepen wordt. Alleen al de vaststelling dat ik deze woorden bijna vasthou, zegt dat er iets fout zit, gezien mijn plezier in het schrijven. Er kan veel gezegd worden maar het gebeurt meestal niet. Een minimum aan communicatie, zeker als het over verdraaid belangrijke onderwerpen gaat, is een minimum. In deze tijd van mijn leven wordt ik enorm geconfronteerd met wie ik ben,  en de eventuele mogelijkheden om daarin aanpassingen te maken, zeker omtrent de vraag of die eigenlijk nodig zijn en dan vooral voor wie. Hoogstwaarschijnlijk voor mezelf, maar na een elkaar verstikkende relatie van beide kanten, is de duidelijkheid ver zoek, zeker als de verschillen nu duidelijk in de verf worden gezet. Eigenlijk valt er niets te zeggen, het is. Naïviteit en eerlijkheid zijn niet van deze tijd. Of zoals deze week mijn therapeut mijn zware sessie afsloot na een confrontatie met familie en mijn rol daarin die ik meedraag tot nu toe: "Welkom in het leven Geert!"... het hielp. Het neemt niet weg dat ik nog steeds voel dat eerlijke communicatie over de fundamentele elementen van een relatie, welke dan ook, elementair zijn. Na twee maanden op de dool en afdalend tot de diepste krochten der menselijke ziel ("dramaqueen!"), kruip ik terug een beetje recht en laat vaste waarden achter mij, probeer een beetje meer te leven zoals het wordt verwacht, maar blijf geloven in een diepere waarde die het de moeite maakt. En alhoewel een vriendin dweept met de uitspraak van Annie M.G. Schmidt dat vreemdgaan (naast allerlei leuke dingen doen) de sleutel is tot een mooie ouderdom naast een man en kinderen, blijf ik geloven dat niet trouwen en beginnen aan een man en kinderen in de traditionele zin van het woord dan misschien een betere oplossing  was geweest. Voor de man althans want of die er dan mooi oud mee wordt is de vraag. Mindfulness is fijn maar mag geen excuus zijn in een wereld waarin toch nog steeds alles draait om uiterlijk, 'fun' en genieten. Neen er is geen buitenaards leven waaruit we de zin van het leven kunnen halen, die zit in mezelf. Laat ons daar mee verder gaan.

nestmateriaal verzamelen

Ik word wakker in Berlijn, dat alleen al is een fijn gevoel. Het sneeuwt, overgaand in miezerige regen uit de grijze lucht, sta op en rook een sigaret buiten op het kleine terras waar twee mezen mij gezelschap houden en nieuw nestmateriaal pikken uit het oude deken dat er ligt. Een kleine tas straffe koffie geeft me energie en haalt me uit mijn slaap. Het doet deugd om even afstand te nemen, ik besef alweer dat het één van de grootste noodzakelijkheden is in het leven, eigenlijk het tegenovergestelde van wat gangbaar is: verzamelen, houden, verbinden, bezitten, controle en de daarmee gepaard gaande afhankelijkheid. Diegene die ik dacht te zijn ben ik misschien niet, is de meest voorkomende gedachte hier. Wat heeft bepaald dat ik sommige eigenschappen als identiteit accepteerde? De onrust in mij die ik niet kon verklaren zou misschien wel eens te maken kunnen hebben met het domme idee dat niets doen niet loont, dat er altijd een resultaat verwacht wordt na alles wat ik doe, zoals het studeren zelf niet belangrijk was dan wel het rapport nadien, of het onbegrip van mijn vader toen ik vertelde dat ik naast mijn job van architekt avondschool schilderen ging volgen aan de Academie te Antwerpen, omdat dit totaal nutteloos zou zijn en een cursus ingenieur slimmer zou zijn, of mijn eigen ingeprente idee dat ik pas geliefd zou kunnen worden als ik perfect zou zijn, vol enthousiaste plannen en vooruitzichten, misschien zit mijn oudste broer die walgde van mij er voor iets tussen wat maakte dat ik blij was te vertrekken thuis, zelfs diepgewortelde, natuurlijke doodsangst is een aanleiding tot onrust. Misschien doet daarom gewoon neerzitten op een stoel zo'n pijn. Daarom maak ik voor deze dagen geen planning op, slenter wat rond, eet taart en drink koffie en rook mijn sigaretten. Na 51 jaar laat ik het mij toe, even nutteloos zijn. 

lork

Ik hou van lorken, ik geef het grif toe. Waar andere dennen hun kleur behouden, verliest hij zijn naalden, traag veranderend van smaragdgroen naar snaarfijne gouden draad, die de wind uitspreidt aan zijn voeten, een tapijt van kostbaar bezit, van frêle jongeling naar een veertig meter hoge reus, steeds meer diepe groeven in zijn huid, vervormend van kaarsrecht naar verwrongen aanpassing en mysterie, zijn geheimzinnige ziel tonend door sterke aanwezigheid en geleden pijn, de neiging om met het ouder worden zijn takken vol afgetekende knopen te laten doorhangen, maar steeds met opwaarts gebogen punten, zijn hout uitzonderlijk sterk, door zijn bijzonder rechte stam uitermate geschikt voor ouderwetse telefoonpalen, communicatie staat dan ook hoog in zijn vaandel, zijn wortels wroeten zich door de harde grond en vormen een grillig patroon aan de oppervlakte van de in zijn schaduw kronkelende weg, het hoofd schommelend in de ijle berglucht.

plastieken planten

Tijd voor een nieuwe blog. Een ganse maand leefde en werkte ik in mijn atelier bij het Sint-Jansplein, veel tijd om na te denken na enkele weken treuren en verdriet. Van het gevoel niets meer te zijn, beland ik nu in een hopelijk iets optimistischere periode waarin ik terug vind wat ik wil en mijn kwaliteiten maar ook negatieve eigenschappen herontdek. De kwaliteiten kan ik dan terug inschakelen om nieuwe plannen te maken, de pijnpunten moet ik aanvaarden en er aan werken in de mate van het mogelijke. Er is geen keuze, ik moet verder evolueren en die gedachte moet ik vasthouden want achteruit gaan zou geen optie mogen zijn. Nadat eergisteren de verwarming uitviel in mijn atelier en ik rillend van de kou in mijn vochtig bed kroop, heb ik een matras gelegd in mijn atelier thuis, genietend van warmte van een open vuur en mijn kat, en ondervond dat het cliché van de arme, zielige kunstenaar niet echt stimulerend is voor mij. Het levert wel intens werk op, wars van elke voorbije gedachte door de breuk met mijn bestaande constructie onder mij, nog meer los van opgelegde ideeën. Maar dit volhouden op deze manier is onmenselijk en leidt enkel tot meer zelfbeklag en twijfel. Ik bezoek straks een winkelpand te huur in Antwerpen maar heb nog geen financiëel plan, laat staan een duidelijk omlijnd programma. De omgekeerde wereld dus, maar op dit moment moet ik zoeken, bekijken, ontmoeten, de tijd zijn gang laten gaan opdat enthousiasme kan terugkeren. Want zonder enthousiasme ga ik dood, dat heb ik in het verleden al een paar keer ondervonden. Het cliché dat alles tijd nodig heeft wekt bij mij weerstand op, zeker op mijn leeftijd, maar er is geen keuze, tenzij snelle, onbezonnen beslissingen, ook al werkt dat bij anderen misschien juist wel. Koffie en sigaretten helpen, en vrienden die mee durven denken. Nu er nog voor zorgen dat ik sterk blijf en ontdek wat ik wil, wie ik ben zal ik nooit vinden ongeacht alle trends. Want wie ik ben verandert voortdurend als ik wil, en ook als ik niet wil kunstmatig vasthoudende aan vaste strukturen en zekerheid. Maar mijn god, wat ben ik bang om te leven, ook al heb ik bewezen in het verleden dat ik durf te veranderen. Alleen deze keer moet ik de beslissingen alleen nemen en dat ben ik niet gewoon. Er staan plastieken planten naast mij voor de vitrine, onveranderlijk en handig want ze hebben geen water of verzorging nodig. Maar ik vrees dat dat geen optie is voor het menselijk bestaan. Ik begrijp nu waarom ik niet van die dingen hou. 

polysociaal

Het is één van de grootste veranderingen in de voorbije vijftig jaar, waardoor ik voel dat ik deel uitmaak van een oudere generatie. De poly-sociale ik generatie die afspraken maakt, communicatie voert van op elke plaats en elk moment via sociale netwerken en iPhone om diegene uit te kiezen die op dat moment het beste past bij het vergezellen van de uit te voeren aangename of minder aangename taak, vrijetijdsbesteding of intiemere aangelegenheid. Ik constateer dat ik mij daar niet altijd goed bij voel omdat ik mij plaats in de positie van één van het netwerk en niet in die van de IK-persoon. Net zoals ik als tiener geleerd heb afspraken te maken via telefoon of brief waarbij een nauwkeurig uur en plaats werd vastgelegd om enige vorm van ontmoeting te realiseren, moet ik mij nu aanpassen aan de nieuwe trend om te freewheelen met mijn sociale contacten. Het heeft natuurlijk zijn voordelen en creëert een enorme rijkdom in mogelijkheden, maar dan moet men van de IK-persoon uitgaan en niet vanuit het ter beschikking staande netwerk. Ik hoorde gisteren nog twee jonge mensen tegen elkaar: 'kom jij donderdag naar dat feest? Misschien, en jij? Ik zal wel zien. Op dat moment weet geen één van beiden A/ of ze gaan B/ of ze elkaar zullen zien. Geen echte afspraken, het moment zelf zal beslissen wat, waar, met wie en hoe. Het is de overgang naar het uitsterven van unieke banden en (valse) beloftes, en dat vergt enige oefening om in te zien dat de eeuwigdurende liefde, eeuwige trouw, unieke vriendschappen of chronologische zekerheden ouderwetse begrippen worden die geen kans meer maken. Het is een trend.

zee-engte

Huizen, vooral veel achterkanten vanop een balkon op de derde verdieping, de zon schijnt, het is koud en een vliegtuig stijgt moeizaam volle kracht de lucht in, pal boven mijn hoofd, een loodrechte lijn door mijn centrale as omhoog, vol met andere mensen op weg naar een andere plaats, rond, niet plat zoals de landkaarten mij deden geloven, waarbij Amerika aan de tegenovergestelde kant van Rusland ligt, twee kunstmatig gecreëerde uitersten, in realiteit gescheiden door een smalle zee-engte, links en rechts vormen bijna een entiteit, de rook van mijn sigaret, een tas met seventies bloemenprint vol koffie en een scheut halfvolle melk, blote voeten die kunnen dansen, de wijde wereld in ter plekke, een reis in oneindigheid behoeft geen verzet, laat staan verre verplaatsing, ijlheid van geest opklimmend tegen eeuwig besneeuwde, staalharde rotswanden, vertrouwde oertonen diep in mijn oor als echo's van het universum, de desolate confrontatie met de oceaan, reusachtige baarmoeder van alle leven.

Dumitru

Elke keer als ik er passeerde vroeg ik het mij af. Of er echt iemand woonde in die kleine tent in het midden van het park te Brussel. Zeker in deze tijd waarin een scheet beboet wordt. Het leek me quasi ondenkbaar. Vandaag liep ik terug voorbij de plek en de tent was weg. In de plaats stond er een kruis, een sigaret, bloemen en een spijtbetuiging. De bewoner van de tent is dood. Chagall in het museum confronteerde mij een half uur later met de evolutie van het leven, z'n eerste werk intrigeerde mij, een kinderlijk geschilderd zelfportret, ontroerend éénvoudig, stuntelig en eerlijk, geen rekening houdend met conventies. Verderop evolueerde zijn werk meer symbolisch en christelijk geïnspireerd, een blote vrouw in de lucht boven een dorp, de kunstenaar afgebeeld als engel of gekruisigde christus, als slachtoffer van de zware oefening in het zich verwijderen van als waar beschouwde vanzelfsprekendheden van de maatschappij. Parallelle werelden waartussen geen link bestaat tenzij verkoop en het zichzelf financieel overeind houden. Dat tegenwoordig de politieke trend bestaat om net die link niet te willen maken en er zelfs een vernietigend oordeel over te vellen stemt mij ongerust. Ik ben ervan overtuigd dat net die verbinding de wereld kan redden. 

de nutteloosheid van het menselijke bestaan

Na vijf dagen afzondering van het leven in mijn atelier word ik geconfronteerd met meerdere vaststellingen. Dat ik een overdreven emotioneel persoon ben bijvoorbeeld. Dat mijn passie het maken van kunst is ook. Dat ik alles met een extreme gevoeligheid ervaar. En dat dat eveneens in tegenstrijd is met mijn harde woorden, die ontstaan vanuit een communiceren van de chaos in mijn hoofd. De strijd tussen aanvaarde clichés, meestal hard en gevoelloos, en de buitengewone kwetsbaarheid van de ziel en het hart is quasi onmenselijk. Een eigen universum creëren dat blijft zoeken naar een alternatief doet pijn. Wat niet wegneemt dat ik terug ontdekt heb dat er zoiets bestaat als menselijke intimiteit, zachtheid en schuchtere pogingen tot iets wat niet te benoemen valt, sterker dan valse christelijke pogingen tot zelfopoffering en aanvaarding van dit triestige, menselijke lot. Er is geen hiernamaals, er is geen verantwoordelijkheid tegenover een kunstmatige gecreëerde maatschappij. Goddelijkheid bestaat uit kleuren, papier, emoties en haardvuur, melancholie en het besef dat we niets zijn. En ook dat besef doet weer pijn. De nutteloosheid van het menselijke bestaan.

BAMBOE

   

Ik ben bamboe, onkruid maar dan van uitstekende kwaliteit. Een stuk wortel volstaat om uit te groeien tot een bos taaie stengels, zo hard en stevig dat het stellingen bouwt, ondersteunend met de nodige flexibiliteit om stormen te doorstaan. De takken laten zich gewillig onder handen nemen door de wind, uitlopend in frivool ruisend gebladerte blij genietend van zijn vrijheid. Af en toe dient gesnoeid om licht te brengen en z'n omgeving terug te laten ademen, nieuwe scheuten in het verschiet, in volle lente de lucht inschietend als vuurpijlen vol feest en vreugde. En ook al verliest hij gestaag al z'n bladeren, hij blijft altijd fris en groen, vol grondwater, dauw en regen. In grote mate onafhankelijk maar geregeld steun nodig als het de lucht opzoekt. O heerlijke bamboe, ik leef in U. Blijf uzelve, dan doe ik hetzelfde!

new work

pen and acryl on paper

We' re all different animals

Dat men zijn eigen leven kan creëren is een weerkerende wijsheid die me deed inzien dat de mogelijkheden om optimaal in dat leven te staan ruimer zijn dan de aangeleerde clichés. Dat het zo moeilijk en zwaar is om platgetreden paden te verlaten wordt er niet bij verteld. Net op het moment dat ik dacht alles min of meer onder controle te hebben en er een soort evenwicht bestond, veranderde er iets in mij, alsof gewoon tevreden zijn met wat je hebt mij afschrikt. Twee jaar geleden gebeurde het, na een darmkankeronderzoek, knal! Blij dat het uiteindelijk in orde was, nestelde zich de diepe behoefte in mij om op onderzoek uit te gaan, mensen te ontmoeten, met iemand anders in bad te zitten of spiegeleieren te bakken in een keuken waar de zon door schijnt, ook al had ik een relatie van 26 jaar. Een relatie waarin ik gestapt ben met dat naïeve idee dat je kiest en dat er dan niets anders gebeurt, lang en gelukkig. Maar na twee jaar redelijk evenwichtig onderzoek komt daar dan de confrontatie, dat wat ik heel mijn leven geblokkeerd had. Geen aanpassingen meer, geen schuldgevoel. Het zou kunnen dat ik in mijn zoektocht zo ver gevorderd ben dat ik verloren loop en terug de omheining van mijn bestaan moet opzoeken, grenzen waarin het veulen kan loslopen zoals Steph mij vandaag in beeldspraak verwoordde. Goede vrienden zijn zeldzaam maar als ze mij terug mijn eigen waarde kunnen laten voelen, zijn het echte vrienden. Die eigenwaarde is makkelijk om te verliezen en daar moet ik voortdurend aan werken. Want wat is het o zo makkelijk om je te wentelen in zelfbeklag en het negatief beoordelen van eigen daden en gedachten. De focus op wat je zelf waard bent en eigen intenties in het leven is het moeilijkst en daar moet serieus aan gewerkt worden. Dat het zo'n pijn moet doen en sommige zekerheden overboord gesmeten dienen te worden, is de voorwaarde klaarblijkelijk. Creatief omspringen met de wereld, de maatschappij en je plaats daarin vergt inspanning. Mijn drang naar vrijheid ontspoort en smijt alles onderweg de vuilbak in. Dus is het tijd voor bezinning, meditatie. Binnen twee weken vertrek ik opnieuw naar het stiltehuis in Fraipont, waar ik zeven jaar geleden de beslissing nam om te stoppen met mijn leven als architekt en me te verdiepen in mijn schilderkunst en dans. Met angst om het hart me af te zonderen zonder contact met de buitenwereld en even terug in mezelf te dringen en te voelen wat belangrijk is voor mij, los van alle gevestigde normen en waarden. Ik heb nog steeds geen spijt van alle stappen in mijn korte leven, alleen hoop ik dat er enkelingen zijn die me volgen, niet veel, enkel die mensen die belangrijk zijn voor mij. Dat zou fijn zijn, maar ik moet toegeven, dat is niet vanzelfsprekend. Il faut pouvoir assurer un emploi exigeant...

'We're all different animals' - acryl on paper 

2015

Ik zit op de tweede dag van het jaar op een stoel aan een tafel voor een raam en kijk uit over de velden met verderop de donkere bosrand. In het verlengde van mijn gezichtsveld ligt een weg doorheen de zwarte stammen van dennen die op zich een onbekend universum  vasthouden, op het einde een lichtere, onbepaalde vlek. De weg is kaarsrecht wat niet wegneemt dat vanuit de flanken onverwacht vormen kunnen opduiken. Rechtdoor is de snelste manier. Het bos heeft mij meer te bieden dan de vlek aan de horizon en ik beslis om mijn dag te beginnen met een sigaret, tassen koffie en pannenkoeken met suiker maar vooral door verder te gaan met het uitvinden van vogels en kraftwerk, harde lijnen en zwarte vlekken, kleverig gekleurde amoebes in een zee van oppervlakkigheid. Op voorwaarde dat het dit jaar in alle zachtheid en respect voor mezelf mag gebeuren, overtuigd van mijn weg. 

licht

Vandaag brak ik mijn tentoonstelling BLAU af en sloot een hoofdstuk in mijn leven af. Voor wat er in de plaats moet komen, werden de zaden reeds de voorbije maanden geplant, een nieuwe wereld kondigt zich aan. Wat een luxe om in de positie te zijn deze zelf voortdurend te kunnen creëren. Er is in ieder geval genoeg materieel beschikbaar om mijn eigen verhaal te maken. Ik droom van haardvuur, sprookjes, zwarte, kleine vlekken die hun eigen leven leiden, straffe koffie en japanse éénvoud,  koude ruimtes met aangedampte ramen, onverwachte bezoeken en smalle doorgangen, een miniatuurtrein in een woud van lederen paarden, krassen op oud behang, afgekapte muren.  Benieuwd wat daar uit groeit.

Calder

Een maand geleden dat ik schreef. Het heeft zijn redenen. Ondertussen is er zo veel gebeurd dat het benoemen ervan consequenties inhoudt. Er is het gevoel dat het vernoemen of beschrijven van de voorbije maand afbreuk zou kunnen doen aan de sterkte ervan. Als het leven echt toeslaat worden woorden soms overbodig of te veel. Wat het mooiste moment van mijn leven leek wordt een zware confrontatie, gewoonweg door het horen van één woord, enkele zinnen. Objectieve gebeurtenissen en feiten hebben verschillende levens. Net zoals ik onlangs nog dacht dat mijn leven eerder een 'mood board' is dan het gekende 'mind map' beeld. Alles lijkt even perfect tot er één woord valt en het geheel 180° keert. Wat een minuut eerder als waarheid werd ervaren is het plots niet. Er bestaat geen rechtlijnigheid, de realiteit is afhankelijk van de werking van ons brein. Eén impuls en alles verandert als een mobiel van Calder. Steeds dezelfde struktuur maar nooit hetzelfde. Het is maar welke betekenis je er zelf aan geeft. De nog ruimere blik en de vermoeidheid brengen me op het punt dat ik klaar ben om languit te gaan liggen en te aanvaarden, de onrustige duivel is bedwongen. Ik heb geen keuze in mijn geval. Voortdurend bijsturen en zoeken naar oplossingen om optimaal te leven zijn mijn lot. Creativiteit in denken is een opgave en vergt kracht die niets anders oplevert dan het vergroten van ervaring en levenslust.

NEEN! JA! misschien...

Alleen al het feit dat internet tegensputtert op het moment dat ik beslis om mij te wagen aan een nieuwe blog symboliseert datgene wat ik wou proberen te noteren. Het ontzettend idiote idee van mij om zekerheid en opgedrongen patronen overboord te gooien en zelf te ontdekken welke de mogelijkheden zijn in mijn leven wreekt zich op een zoete manier. Gedaan met het spelen van de achterlijke huisvrouw, wat in de plaats komt is een mengeling van complete euforie en bevrediging van mijn emoties, vooral die in de omstreken van het hart, alles wat met verstand te maken heeft blijft zich onverbiddelijk vastbijten als een vampier, met opgeheven vinger en misselijke gevolgen. Ik sta te schreien voor de doeken van Mark Rothko in Den Haag en wordt nadien ziek van de slechte garnaalkroketten in een vreselijk havenrestaurant in Scheveningen. Na een jaar geen tv te hebben gezien, werd ik gisteren gechoqueerd door een complete achterlijke kwis met 'normale mensen'. Adriaan Van den Hoof werd platgespoten om existentieel te lachen, een lach die ik nog nooit had gehoord, na al wat ik in mijn leven meemaakte, lachte die lach mijn leven uit, een scheet, holle woorden die elke vorm van menselijkheid herleiden tot een pijnlijke negatie van empathie of vooruitgang. Ik weet het zelf niet meer op dit moment maar blijf verdergaan, ontdek met het ouder worden dat al die opgehemelde idealen redelijk leeg zijn en helemaal niet euforisch. Man? Vrouw? Liefde? Relatie? Doel? Dood? Nut? Juist of fout? Gelijk of ongelijk? Klaarkomen? Sex? Verwachtingen? Het blijkt uiteindelijk een illusie. Zolang ik nu leer om af en toe eens iemand in mijn armen te kunnen houden, te dansen en al mijn emoties in mijn kunst te kunnen ventileren, kan dat een tegengewicht bieden aan de onlangs gehoorde reclame op de radio waarin een vrouw liever een groepsverzekering wil dan loonsopslag. Of hoe we allen vreselijk gemanipuleerd worden om te werken voor een kunstmatige maatschappij en te vergeten wat we nu echt zelf willen. Wat ik zelf wil is nog niet helemaal duidelijk maar ik werk er aan, pensioen of niet. En gemakkelijk is dat niet... maar hey, 'we're all gonna die anyway'.

BLAU

Eindelijk is het rond, nadert de afsluiting van alweer een ander hoofdstuk in mijn leven, mijn verblijf in Oostenrijk en de emotioneel zware trip die dat met zich meebracht. Sinds juni heb ik niet meer geschilderd en vreemd genoeg is het tonen van dit werk een noodzaak om met veréénde krachten, nieuwe moed en frisse inspiratie verder plannen te maken, een atelier te zoeken waar ik terug datgene wat ik de voorbije maanden meemaakte te kanaliseren, te vertalen in tekeningen en schilderijen. Vanmorgen in bed wist ik het weer zeker, in een moment van zuiverheid: ik wil terug schilderen, ik moet terug schilderen. En dat is een fijn gevoel want het wil zeggen dat ik nog niet uitgepraat ben, noch uitgeleefd of verzadigd. Dat dit zoals steeds met angst en twijfel gepaard gaat, moet ik stilaan aanvaarden. Dit is het leven dat ik wou, dat ik nooit kon uitleggen of bepalen, maar dat door de tijd, ervaring en 'try and error methode' vorm krijgt, in alle onzekerheid en allesbehalve logisch. Het is mijn lot... het is mijn leven.

Ink on Wotruba

Mijn blog was de plaats waar ik het diepste van mezelf gaf... ondertussen is dat verschoven naar schilderen en het effectief veranderen van prioriteiten en ingebakken gewoontes of vanzelfsprekendheden. Dit jaar was chaotisch, enorm chaotisch. Zekerheden overboord en spartelen, dit jaar geen kerstmis meer bij ouders, oude gedragspatronen die leiden tot overdadig drankgebruik om de intrieste herhaling van oude patronen te vermijden. Er moet meer zijn in dit korte leven. En al doet het pijn,  onzekerheid is troef, wat maakt het uiteindelijk uit. Stabiliteit en zekerheid zijn begrippen waarmee ik vals ben opgevoed, ik lach er nu mee. Laat ons alles op losse schroeven zetten, en kijken wat er gebeurt. Dat alles beter dan verpieteren in dit korte, belachelijke leven. Ik hou van U, en U van mij, te nemen of te laten.

Ink on Wotruba

dans

Mijn god. 50 voorbij. En dan al die vragen. Dit weekend danste ik met De Genoten in de Grand Studio te Brussel. Na drie maanden twijfelen, in vraag stellen van alles, maar dan ook alles in mijn leven. 11 mannen, een grote zaal, en de discussie onderling over engagement. De herfst leent zich hiertoe. En dan plots deze zondagmorgen, Verklärte Nacht van Schönberg en één enkel dansthema. Ik bevind me onder water, één deel van mijn lichaam hecht zich vast aan de grond, de rest beweegt volgens de stroming, de ogen gesloten. Ik sta aan de rand van de vloer en zie al die mannen traag stromen. Ik stroom even later mee, laat even alles los en voel het leven in mijn ganse lijf, zonder grenzen of beperkingen. Ik ken de muziek niet, weet niet wat ik moet doen, laat elke behoefte om te begrijpen voor wat ze is. Economisch gezien: 0. Maar wat een gevoel van vrijheid manifesteert zich in deze achterbuurt, l'arrière de nos villes. Het grijpt me aan. Dit is waar het om gaat. Ontroering, gelijkheid in ongelijkheidheid en tijdloosheid. En mannen die zich durven laten gaan in alle lichamelijkheid en emoties. Redelijk uniek en bevrijdend in deze tijden van beperking en extreme controle.

STEEN

Op reis gaan, het schrikte mij af. In de eerste plaats omdat het deze keer geen artistiek project betrof dan wel gewoon vakantie. Niets doen, not my cup of tea. Cabo de Gata (geen poezenkust dan wel de kust van Agaat) is een gebied van vulkanische oorsprong  in het zuidoosten van Andalusië met een oppervlakte van 45.663 ha. Het confronteerde mij met leegheid en oorsprong, ver weg van de comfortabele constructie die ik in mijn leven met veel moeite opbouwde. Het duurde dan ook  geruime tijd vooraleer ik door het landschap gegrepen werd, maar eens zo ver laat het mij niet meer los. Net zoals vele belangrijke gebeurtenissen in het leven is leren niet aangenaam of gemakkelijk, laat staan evolueren. Stagnatie is de dood van het leven. Dat verder gaan ontzettende offers vraagt en tijdelijk misschien ongelukkig maakt hoort er bij, wil ik dan geloven. Tastbare bewijzen daarvoor zijn er niet echt. Eens thuis zit ik met nog meer vragen. 2014 is mijn jaar van proberen en uittesten, serieus vallen en weer opstaan. Fouten maken, domme dingen doen, maar ook heimwee hebben naar stabiele periodes waarin alles duidelijk en hoopvol was. Een mens verandert als hij wil, net zoals gedurende 45 miljard jaar deze stenen zich vormden tot wat ze nu zijn. 

herinnering

Ze renden heimelijk en met het te verwachten schuldgevoel de frisse buitenlucht in, sprongen hun fietsen op en snelden buiten proportie verdwaasd naar huis, dronken grote glazen cognac en speelden luide muziek met de ramen open, dansten het lijf moe in het midden van de living en probeerden te vergeten wat ze hadden meegemaakt, alsof ze net van de dood gered waren.

infant kiss

Ik ben een anti-establishment architect. De banaan die we gisteren kochten smaakte eergisteren beter, begrijpt U? Ik stap in een verzengende zon weg van de kunstmatige verkaveling waar ik verblijf. De tuinen bestaan bij de gratie van automatische irrigatie. Zonder blijven er enkel verdorde struiken en ros gras over. Boven op de berg kijk ik rond mij en zie lijnen, oker en een lijn blauwe zee in de verte, een strakke wind blaast over het vulkanische landschap. Zelfs de cactussen verdorren en verschrompelen tot een zielige overlevingspoging. Ontwerpen vanuit de omstandigheden en beperkingen levert volgens mij

pen op papier - Las Negras

intenser resultaat op, in mijn hoofd ontstaat een doos zonder tuin, met fundamenten in rotsen, hitte en schrale oorspronkelijkheid. Het leven herleiden tot de essentie, zonder onnodige versiering. Geen oleanders, vijgenbomen en geraniums in een pot, afhankelijk van ingebeelde opsmuk. Slapen hier in dit huis is wegkruipen in een hete kamer met ventilator om het zweet te verdampen, ik plan om deze nacht buiten te liggen op het terras, enkel een muskietennet bevestigd aan de rieten matten boven mijn hoofd, de frisse zeewind en het zicht op de naakte rotsen als berusting. Het project van het architectenbureau, waar ik zeventien jaar werkte, op de plaats van de Renaultgarage in Antwerpen voorziet in een groengevel. De planten staan niet in volle grond zodat met een minimum aan moeite en irrigatie de natuur z'n gang zou kunnen gaan, maar in potten op de eerste verdieping. Net zoals het kantoorgebouw in Zaventem met een immense stalen constructie verwacht dat planten in potjes de zaak gaan overnemen. Het smakt me met de neus op de feiten dat éénvoudige en logische oplossingen niet vanzelfsprekend zijn. Mijn leven, mijn man, mijn vrouw, mijn bankrekening, mijn gezondheid, mijn kat, mijn telefoon, mijn kinderen, de school, het kinderdagverblijf, de politiek, mijn auto, mijn voordeur, mijn oprit, mijn geraniums, mijn tuinmuur, mijn gevelverlichting, mijn kookeiland, mijn berging, mijn trampoline, parochiehuis en kaartclub, shoppingbags en kortingkaart, Delhaizekaart en automatische zonwering. Ik herinner me dat mijn alternatief tot het planten van een boom voor het grote raam onthaald werd door hoongelach, beiden door klant en stedenbouwkundige dienst. Ik kleed me uit, plant beide voeten in de grond en aanvaard de kaalheid.  
En op de koop toe droomde ik vannacht dat Kate Bush naast mij zat, en zit al een ganse dag met dit nummer in mijn hoofd, de relatie met deze blog mag U uitzoeken.

kat of hond

Ik denk plots aan mijn kat op het moment dat ik bij maanlicht over Cabo de Gata kijk. Mijn leven is chaos en bestaat voor het overgrote deel uit constant zoeken naar het ultieme geluk maar dan in mijn termen. Niet dat ik daar al echt een zicht op heb maar toch, na vijftig jaar leven begint het stilaan te dagen, de pro's en contra's, wat lukt en wat niet, de ingrediënten worden iets duidelijker alhoewel niet altijd voorhanden. Stilstaan bijvoorbeeld is uit den boze, gedreven in een hoek als het spijtige slachtoffer van de Blair witch is voor mij een teken dat er verandering moet komen hoe dan ook. Onderweg word ik getroffen door de eerlijkheid van de parking restaurants langs de snelweg, de wilde Spaanse die truckchauffeurs onderhoudt en geniet van haar territorium op de in de hitte zinderende asfaltvlakte, het TV scherm in de hoek met royalties die hooggehakt of in bestudeerd habijt zichzelf sympathiek kwijten van hun niet te benijden taak, en de uitzonderlijk vriendelijke, in dit geval oermannelijke bediening van fantastisch uitgestalde tapas en sterke koffie, de directe eerlijkheid van Spaanse mensen, geen nonsens. Mij lijkt de natuurlijke vermenging van sterk uiteenlopende type mensen een opluchting tegenover de koude Belgische behoefte aan het gescheiden houden van status. Mijn kat dus, ze zat al vijf dagen alleen thuis, en net op het moment dat ik een bericht wou sturen naar het gezin dat vandaag ons huis betrekt, fluit mijn sms, Brigitte (BB, m'n poes) wordt gevoed. De straatkat die zo net schichtig en op haar hoede door de straten van Las Negras tussen opgefokte kleine keffers stapt, doet me nadenken. Ben ik meer kat dan hond? Het is een vraag die me al langer bezig houdt. Bliksemschichten in de verte boven de zee, niets is zeker, ik vraag me constant af hoe de übermannelijke tattoomannen met lichtgevende ogen rond La Bodeguiya zich voelen. Langzaam aan besef ik dat men zichzelf creëert, dat uiteindelijke vrijheid erin bestaat die mogelijkheid te onderzoeken. Te nemen of te laten, hond of kat. Ik beslis. Desnoods beide indien haalbaar.

we're all in this together

De strijd die ik de laatste maanden voer begint stilaan vorm te krijgen maar niet beantwoordend aan de duidelijkheid die algemeen geëist wordt. Het ontsnappen aan de tendens om voor of tegen te zijn, de ingebeelde behoefte een mening te moeten vormen over gebeurtenissen die het gevolg zijn van diezelfde eis om duidelijkheid, vergt persoonlijke offers. 

'my sweet monster' - acryl on paper

het dilemma

Ik heb een probleem. Twee maanden na mijn afzondering in Oostenrijk kom ik niet meer op mijn poten. En het meest vreemde is dat niemand dit verstaat, het stuit op verzet. Ik heb het gevoel dat ik die maand was wie ik ben en wil zijn. Eens thuis heb ik alles wat ik wil, branden er kaarsen in mijn huis, maak ik courgettes in de oven, de kat kijkt in mijn ogen. Ik ben gezond en zit vol energie. En toch is er die constante melancholie, en loopt mijn hart vol verdriet. Een gevecht tussen aanvaarding en verzet. Blijven stilstaan of verdergaan. Ik moet toegeven dat het een sterke emotie is die mij inspireert tot nieuw werk en het maken van een choreografie omdat dans misschien de redding kan brengen. Is dit de tol van het kunstenaarschap? Een pak Camel per dag is de standaard, ook al hoest ik mijn longen uit het lijf, wijn vloeit vlot binnen. En ik vraag me af waarom. Het is alsof ik nooit had mogen gaan op dit avontuur en dan anderzijds uiteraard wel omdat het moest. Ik ben moe.

happy owners

Schwarzen Mann/ Miss Baum/ Narcissus/ Soldier II

acryl on canvas

De stad is van ons

'De stad is van ons' - Dyab Abou Jahjah

Dit boek lezen is geen vrolijke gebeurtenis. Niet aangeraden te gebruiken voor het slapen gaan, zoals ik deed, om 's nachts niet ongerust wakker te liggen. Ik hoop dat iemand anders in mijn vriendenkring het wil lezen om een andere mening te horen. De opzet van het hele boek variëert van slimme propaganda methodes tot mooie bedenkingen over een nieuwe maatschappij in de stad. Mogelijke 'scenario's' in Antwerpen die eindigen met raketten die ofwel richting Kempen of richting stad worden afgeschoten tussen salafisten en geïntegreerde moslims, naargelang de stad evolueert tot dumpingplaats of versterkte burcht voor de middenklasse, deden mijn wenkbrauwen fronsen. Dreigen met volgens Jahjah realistische evoluties om in het laatste hoofdstuk te besluiten dat we dus allen maar moeten samenleven met en naast elkaar, doet meer fronsen. Het maakt me ongerust en triest. Zijn bewering dat alle leraren in het beroepsonderwijs waar de allochtoon wordt gedumpt, niet geëngageerd zijn, zich niet aanpassen aan de leerlingen zoals het volgens hem zou moeten zijn, wordt weerlegd door vrienden. Dat vasthouden aan kunstmatige culturele identiteit en het verdedigen van ouderwetse waarden nefast is voor de maatschappij, daar kan ik me nog in vinden. De problemen rond allochtone jongeren en families enkel wijten aan racisme en discriminatie is dan weer te kort door de bocht naar mijn gevoel, of is het dat niet? Kortom een verontrustend boek geschreven vanuit het gezichtspunt van 'de misnoegde allochtoon', ook al haat hij onderscheid en hokjesdenken. Een moeilijke deze... help mij te begrijpen!

culinair genot

Het is warm, 30°. En daardoor word ik verplicht kalmer maar ook lichamelijker. En die verplichting is fijn... het kost me normaal veel moeite. De deuren staan wijd open, de kat ligt lui tegen de muur met halfgesloten ogen. Ik schenk een Dry Martini met olijf en twee ijsblokken aan mijn pas toegekomen b&b gasten die zich languit uitstrekken op het bed in de frisse ruimte. Geert pikte het bio groentenpakket van Luc en Phil op en ik heb zin om te koken, trek mijn shirt uit en snij sensueel paarse bieten in fijne schijven, meng ze met koolrabi, pompelmoes en rode ui en laat ze langzaam stoven in mijn oranje 'Staub Cocotte' terwijl ik gedroogde abrikozen, rozijnen, pompoenpitten, ansjovis en peterselie meng, opgepimpt met tabasco en peper, om later te mengen met bulgur. Maar eerst snij ik donkerrode, rijpe tomaten in fijne schijven, leg ze kris kras door stukken mozzarella, fijne peterselie, olijfolie en peper en zout. Heerlijk als de smaak van een moestuin, eerlijk en simpel, aards genot dat niets kan evenaren. Het is lang geleden maar vanavond herontdek ik de sensualiteit van culinair genot, evenwaardig aan het maken van een schilderij. 

wit is schoon... om bevlekt te worden

Wat moet het fijn zijn elke morgen op te staan als een wit blad. Maar net zoals mijn pas geverfde keukenvloer, maagdelijk en glad, behoeft dit dagelijks gedweil. Leven bevuilt en dat vraagt om de aanvaarding van plekken. Vandaag is een speciale dag, onvoorbereid. Ik ben er klaar voor. Na negentien dagen open ik mijn dozen, haal tekeningen en schilderijen boven, ontrol grote rollen papier en hang een tekening tegen de muur, het is een sacraal moment. Mijn maand afzondering in Oostenrijk heb ik afgerond, ik probeerde afstand te maken en terug te keren in het 'normale' leven. Maar nu bekijk ik dus mijn werk met andermans ogen en huil, herbeleef en besef de intensiteit van mijn Kroisbach-ervaring. Mijn partner, therapeut, vraagt me te beschrijven wat ik voel, maar ik kan het niet. Misschien zie ik vandaag de taal die ik zocht om te tonen wie ik ben en voel, wat niet in woorden kan uitgedrukt worden. Ik zie werk vol emotie en harde uithalen, kleur en zwart, strepen en krachtige beweging. Rood en geel, vlekken, vuil, maagdelijk wit. En begrijp waarom ik deze weg kies. Om af te zien, om te genieten, om verder te gaan dan de wet en beperkende maatschappij, om risico's te nemen, om te onderzoeken en op mijn bek te gaan. Om te leven.

stronk

pen op papier

"Zolang ik niets heb, moet ik niets afgeven", zegt het meisje met het dikke gat terwijl ze haar paraplu pakt en met haar vriendinnen de zaak verlaat in skinny jeans. Buiten regent het, het kwartier met Els in mijn auto op weg naar de dokter zet de sfeer voor vandaag, Lyme is een vonnis dat dat van AIDS overtreft. Niet erkend worden in deze strikte maatschappij is het vreselijkste lot dat iemand kan beschoren worden. De totale onwetendheid en negatie van de Belgische politiek rond deze ziekte is verontrustend. Ik heb een afspraak met boekhouder Gary nadat de mijne, die ik al vijfentwintig jaar koester, begint te praten over een lijk in het beton van het appartement en geroddel binnen de familie. De mossel op mijn schilderij die niet in rood mocht geschilderd worden, maakt dat ik besluit dat het tijd wordt dat onze wegen scheiden. Thuis schildert men mijn eetkamer, die atelier was maar na het arriveren van de crèche moest verhuizen, eindelijk spierwit. Een speling van het akoestische lot waarbij de decibelmeter letterlijk tilt slaagt. De ruimte leeg houden in ultieme zen sfeer is nu mijn doel, de realiteit zal natuurlijk anders uitdraaien. Leven doet versieren, fantasie als vitaal overlevingsmiddel vraagt soms om ondersteuning door voorwerpen die net die ene snaar raken die het brein laat trillen op een andere golflengte dan de afgevlakte mainstream. Terug op de sporen geraken na een maand afzondering vergt moeite naast geduld en volharding, maar uit ondervinding weet ik dat het gewoon tijd nodig heeft, net zoals de meeste belangrijke dingen in mijn leven. Het bekijken van mijn leven als een bedrijf dat geleid moet worden ligt me uiteindelijk wel, ook al besef ik dat het tijd werd gevoelens te cultiveren en eigen emotie spelregels te vinden. Het nastreven van perfectie is allesbehalve een hulpmiddel daarbij. Mijn nieuwe werk dat ik maakte in Oostenrijk ligt nu als een pak papier op de grond naast de tafel, mijn bondgenoot gedurende een maand wacht om getoond te worden, innerlijk wordt veruiterlijkt. Jan-Willem nodigt me uit in een leegstaande kazerne in Alken om er te werken deze zomer. Het avontuur zet zich voort, in alle enthousiasme smijt ik me er weer in, de ouderdom drukt me met de neus op de feiten. De dood is onvermijdelijk, ziekte is een kwestie van kansspel waarin mensen liever niet geloven. Niets is zeker. De relativiteit grijpt naar de keel en verplicht me af te blijven wijken van het leven dat ze negeert. Het deksel krijg ik sowieso toch op de neus. 

mein Leben